06/05/2019
Spacerem po cmentarzu....
Grób rodziny Pietschów (pas 79, rząd zachodni, grób 14).
Jako pierwsza pochowana tu została Helena Pietschowa z domu Grund (zm. 13. lutego 1909 r). Następnie dołączył do niej jej mąż, Juliusz Pietsch (ur. 1851, zm.27. sierpnia 1922 r., Sędzia Sądu Okręgowego.
Wiele lat później pochowana została w tym miejscu aktorka, Zofia Marcinkowska (ur. 22. października 1940 roku w Wieliczce, zm. 8. lipca 1963 roku), która zakończyła swe niedługie życie w wyjątkowo tragicznych okolicznościach. Podczas kłótni popchnęła swojego pijanego partnera, aktora i operatora filmowego Zbigniewa Wójcika (+31 l.) tak, że ten uderzył głową w kant zlewu. Myśląc, że go zabiła, napisała list pożegnalny i popełniła samobójstwo. W rzeczywistości zmarła szybciej niż kochanek, który przeżył uderzenie o kant umywalki. Ale ponieważ nikt mu nie pomógł odpowiednio szybko, zmarł kilka godzin po swojej dziewczynie.
Jako ostatni pochowany został tutaj kilka lat temu Andrzej Pietsch (ur. 13 VIII 1932 w Krakowie, zm. 30 XI 2010). Studiował w latach 1951-1958 w krakowskiej ASP. Równolegle w latach 1951-1957 należał do najwybitniejszych taterników i alpinistów polskich, uczestników pionierskich wejść (np. "Kantem Pietscha" na Zamarłej Turni w 1951 czy pierwszego polskiego przejścia grani Peutérey na Mont Blanc w 1957). W 1958 zakończył studia dyplomem w pracowni prof. Mieczysława Wejmana. W tym samym roku podjął pracę pedagogiczną w macierzystej uczelni, gdzie w latach 1972-1978 był prorektorem. W 1986 uzyskał tytuł profesora. Wykładał ponadto w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (1965-1969), na Wydziale Grafiki ASP w Katowicach - filii ASP w Krakowie (1969-1978) oraz w uczelniach w Lublinie i Cieszynie. W latach 1978-1984 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowego Biennale Grafiki w Krakowie. Jeden z najwybitniejszych grafików polskich, specjalizował się w technikach metalowych. Zajmował się też grafiką użytkową (ilustracja, plakat). Był wielokrotnie nagradzany, m. in. na Międzynarodowej Wystawie "Bianco e Nero", Lugano 1966, na I-III Międzynarodowym Biennale Grafiki, Kraków 1966, 1968, 1970, na V Międzynarodowym Biennale Grafiki, Bradford 1976, gdzie zdobył nagrodę British Council of Arts. Uczestniczył w sumie w ponad 200 wystawach. Informację o nim wraz ze zdjęciem, oprawioną w ramkę, zawieszono na grobowcu nie naruszając jego zabytkowej bryły.
