Kaplica pw. Świętej Rodziny w Dworze Kombornia

11/01/2026

Święto Chrztu Pańskiego

04/01/2026

Komentarz do Ewangelii – 4 stycznia 2026

2 Niedziela po Narodzeniu Pańskim (rok A)

———————————————————

Ewangelia : J 1,1-18

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga – i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko zaistniało dzięki Niemu. Bez Niego zaś nic nie zaistniało. To, co zaistniało, w Nim było życiem. A życie to było światłością dla ludzi. Światłość świeci w ciemności, lecz ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga – miał na imię Jan. Przybył on, aby dać świadectwo: miał świadczyć o światłości, aby dzięki niemu wszyscy uwierzyli. On sam nie był światłością, lecz miał świadczyć o światłości.

Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy przychodzi na świat. Na świecie było Słowo, świat dzięki Niemu zaistniał, lecz świat Go nie rozpoznał. Przyszło do swojej własności, lecz swoi Go nie przyjęli. Tych zaś, którzy Je przyjęli obdarzyło mocą, aby się stali dziećmi Bożymi. To są ci, którzy wierzą w Jego imię, którzy narodzili się nie z krwi ani z pragnienia ciała, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga.

Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. Oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, którą jako Jednorodzony, pełen łaski i prawdy, ma od Ojca. Jan daje o Nim świadectwo i głosi: „To Ten, o którym powiedziałem: Ten, który przychodzi po mnie, istniał już przede mną, ponieważ był wcześniej ode mnie”. Z Jego pełni otrzymaliśmy wszyscy łaskę zamiast łaski. Mojżesz bowiem przekazał Prawo, a łaska i prawda zaistniały przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział; Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, On nam Go objawił.

———————————————————

Jacek Salij, dominikanin, profesor teologii, zwrócił kiedyś uwagę na pewien tekst Adama Mickiewicza. Poeta napisał tam: „Słowo stało się ciałem, ażeby na nowo / ciało twoje, człowieku, powróciło w słowo”. O. Salij skomentował to zdanie tak:

„Jednorodzonego Syna Bożego nazywamy Słowem, bo w Nim i tylko w Nim Ojciec Przedwieczny wypowiada całą nieskończoność swojej Boskości. Równy swojemu Ojcu Syn Boży jest zarazem Słowem stwórczym: właśnie przez Niego Ojciec Przedwieczny stworzył świat i wszystko podtrzymuje w istnieniu. (…) Skoro Bóg aż tak nas umiłował, że przemówił do nas swoim własnym Synem, że Jego Słowo stało się ciałem – to wypada z naszej strony, abyśmy Boga pokochali ze wszystkich myśli, ze wszystkich sił i z całego serca. Próbujmy sami, całymi sobą, stawać się słowem odpowiedzi na miłość Bożą”.

Im głębiej umiemy być wdzięczni wobec Boga, tym bardziej jesteśmy zdolni do przyjmowania kolejnych darów: Bóg chce nas obdarowywać w nieskończoność, w swoim Darze. Ale też poprzez dary trzeba nam zdobyć umiejętność dostrzegania Tego, który obdarowuje. I nie skupiać się tylko na własnym samopoczuciu !!

03/01/2026

28/12/2025

Komentarz do Ewangelii – 28 grudnia 2025,

Święto Świętej Rodziny, A
———————————————————
Ewangelia : Mt 2,13-15.19-23
Gdy mędrcy odeszli, Józefowi ukazał się we śnie anioł Pański i powiedział: „Wstań, zabierz Dziecko i Jego Matkę i uciekaj do Egiptu. Zostań tam, dopóki nie dam ci znać. Bo Herod będzie szukał Dziecka, żeby je zabić”. On wstał jeszcze w nocy, zabrał Dziecko i Jego Matkę i udał się do Egiptu. Pozostał tam aż do śmierci Heroda. Tak spełniło się słowo Pana napisane przez proroka: Z Egiptu wezwałem mojego Syna.
Gdy umarł Herod, Józefowi w Egipcie ukazał się we śnie anioł Pański i powiedział: „Wstań, zabierz Dziecko i Jego Matkę i wracaj do ziemi izraelskiej, bo umarli już ci, którzy czyhali na życie Dziecka”. On wstał, zabrał Dziecko i Jego Matkę i powrócił do ziemi izraelskiej. Gdy się jednak dowiedział, że w Judei rządzi Archelaos po swoim ojcu Herodzie, bał się tam wracać. Zgodnie z poleceniem, jakie otrzymał we śnie, udał się do Galilei. Przybył do miasta zwanego Nazaret i tam zamieszkał. Tak spełniło się słowo przekazane przez proroków: Będą Go nazywać Nazarejczykiem.
———————————————————
Tradycyjnie w niedzielę w oktawie Narodzenia Pańskiego obchodzimy święto Świętej Rodziny. A to dla nas to dobra okazja, aby pogłębić refleksję nad życiem rodzinnym.
Jest to problematyka niezwykle żywotna, a zarazem trudna. Podczas swej pielgrzymki do Nazaretu święty papież Paweł VI mówił: „Niech Nazaret nauczy nas, czym jest rodzina, jej wspólnota miłości, jej surowe i proste piękno, jej święty i nierozerwalny charakter. Uczmy się od Nazaretu, że wychowanie rodzinne jest cenne i niezastąpione, i że w sferze społecznej ma ono pierwszorzędne i niezrównane znaczenie”. Św. Augustyn uczył, że siłą rodziny jest więź przyjaźni między małżonkami, czyli wspólnota wartości: „największa wartość małżeństwa to wartość przyjaźni”, a „dom rodzinny ma być miejscem wychowania dzieci do przyjaźni”. Tam, gdzie nie ma dobrych rodzin, nie ma dobrego społeczeństwa. Nie ma dobrych księży, sióstr zakonnych, lekarzy, nauczycieli; nie ma nawet dobrych polityków, bo wszelkich ról społecznych uczymy się przede wszystkim w rodzinie. Żadna szkoła nie zastąpi rodziny.
Maryja, Matka Jezusa oraz święty Józef patronują naszemu życiu rodzinnemu. To oni ukazują nam wzory postaw i postępowania. Czytamy dziś dalszy ciąg historii o misji świętego Józefa: Józef nie kwestionuje otrzymanych zadań, ale, wsłuchując się w głos od Boga, wiernie je wypełnia. To wielkie zadanie i wspaniały przykład do naśladowania dla wszystkich mężów i ojców.

27/12/2025

Szanowni Państwo, Drodzy Przyjaciele, Pracownicy, Wolontariusze i Sympatycy Zakonu w Polsce i na świecie!

Spotykamy się dziś w czasie wyjątkowym – w Roku Jubileuszowym, który Kościół przeżywa pod hasłem „Pielgrzymi Nadziei”. To piękne słowa, a jednocześnie głęboko prawdziwe. Każdy z nas niesie w sobie nadzieję – czasem cichą, czasem wystawioną na próbę, ale zawsze żywą. Jesteśmy w drodze. I idziemy nią razem.

Boże Narodzenie przypomina nam, że Bóg nie przychodzi z daleka – On przychodzi do nas w bliskości, w drugim człowieku, w prostym geście dobroci, w słowie, które podnosi, w obecności, która ocala. Dlatego w naszej wspólnocie nie ma tych, którzy „dają” i tych, którzy „otrzymują” – jesteśmy jedną rodziną, w której każdy wnosi to, co najcenniejsze: siebie.
Właśnie kończymy wspaniałą akcję Opłatka Maltańskiego, która jest tego znakiem.
Dzielimy się chlebem – ale dzielimy też serce.
Przynosimy pomoc – ale także pokorę, słuchanie, wzajemność.
Jesteśmy razem – i to właśnie jest najważniejsze.

Chcę dzisiaj z całego serca podziękować wszystkim, którzy tworzą dzieła Zakonu Maltańskiego: wolontariuszom, pracownikom, darczyńcom, przyjaciołom i uczestnikom naszych spotkań.

Dziękuję za ręce, które podtrzymują; za słowa, które podnoszą; za czas, który jest największym darem.

Życzę Wam, aby te Święta były czasem pokoju – tego, który zaczyna się w sercu.

Niech rodzi się w Was cicha radość, która płynie z odkrycia, że nie jesteśmy sami.

Niech umacnia Was świadomość, że każdy gest dobra naprawdę ma znaczenie.

A Nowy Rok niech będzie czasem nadziei – nadziei wytrwałej, odważnej, zakorzenionej w miłości Boga, który stał się człowiekiem po to, by być blisko każdego z nas.

Z wyrazami szacunku i braterskiej życzliwości,

Jacek Tarnowski

Prezydent Związku Polskich Kawalerów Maltańskich

25/12/2025

Uroczystość Narodzenia Pańskiego

Słowo stało się ciałem

☩ Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, z tego, co się stało.
W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.
Pojawił się człowiek posłany przez Boga, Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz został posłany, aby zaświadczyć o światłości.
Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.
Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego - którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili.
A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.
Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie».
Z Jego pełności wszyscy otrzymaliśmy - łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało dane za pośrednictwem Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa.
Boga nikt nigdy nie widział; ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył.

Oto słowo Pańskie.

21/12/2025

Komentarz do Ewangelii – 21 grudnia 2025,

4 Niedziela Adwentu, A

———————————————————

Ewangelia : Mt 1,18-24

Oto jak było z narodzeniem Jezusa Chrystusa: Matka Jego, Maryja, była zaręczona z Józefem. Zanim jednak zamieszkali razem, poczęła z Ducha Świętego. Jej mąż Józef był człowiekiem pobożnym. Nie chciał Jej zniesławić i dlatego postanowił rozstać się z Nią po kryjomu. A gdy tak zdecydował, anioł Pański ukazał mu się we śnie i powiedział: „Józefie, synu Dawida, nie bój się przyjąć twojej żony Maryi, gdyż to, co się w Niej poczęło, pochodzi z Ducha Świętego. Urodzi Ona syna, a ty nadasz Mu imię Jezus, gdyż On uwolni swój lud od grzechów”. A wszystko to się stało, aby się spełniło słowo Pana przekazane przez proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel (Iz 7,14), to znaczy: „Bóg jest z nami”. Gdy Józef zbudził się, uczynił tak, jak mu nakazał anioł Pański, i przyjął swoją żonę.

———————————————————

Słyszymy dziś historię Zwiastowania w „wersji” świętego Józefa. Jest bardzo znamienne: pierwsze dwa rozdziały Ewangelii według św. Łukasza to napisana dla „Greków”, czyli nawróconych pogan, „Ewangelia Maryi”. To Ona rozmawia tam z aniołem, modli się z Elżbietą, zwraca uwagę Jezusowi, gdy został w świątyni bez wiedzy jej i Józefa, zachowuje i rozważa w sercu słowa i dzieła Boże. Z kolei, pierwsze dwa rozdziały Ewangelii według św. Mateusza to „Ewangelia Józefa”, spisana dla Żydów. Józef nie mówi ani jednego słowa: po prostu wiernie spełnia wolę Bożą, w której wypełnienie stopniowo wprowadza go anioł. W ten sposób przypomina nam, że w życiu człowieka liczą się nie tyle słowa, ile czyny i wierność.

Józef, jako Żyd pobożny (inne tłumaczenie: „sprawiedliwy”) nie raz słyszał w synagodze, a pewnie także sam czytał słowa zapowiedzi z księgi Izajasza: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel. Czy mógł wtedy wyobrażać sobie, w jaki sposób Bóg wypełni tę obietnicę w ponad 700 lat po jej ogłoszeniu? Usłyszał: Józefie, synu Dawida, nie bój się przyjąć twojej żony Maryi, gdyż to, co się w Niej poczęło, pochodzi z Ducha Świętego. On, szczerze kochający Maryję, mógł uwierzyć słowom anioła, ale nie było to proste: czy mógł spodziewać się, że uwierzą w to jego rodzina i ich sąsiedzi?

Nawet dla Józefa, który osobiście słyszał słowa anioła, sposób realizacji zapowiedzianej przez Izajasza zbawczej interwencji Boga w historii ludzkości i świata był zaskoczeniem, był szokiem. W okresie Adwentu warto uprzytomnić sobie, że droga powołania każdego z nas też może obfitować w zaskakujące zwroty, meandry. Czy potrafimy je przyjąć w duchu wiary? To także wielkie adwentowe pytanie.

14/12/2025

Komentarz do Ewangelii – 14 grudnia 2025,

3 Niedziela Adwentu, A

———————————————————

Ewangelia : Mt 11,2-11

Kiedy Jan usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, wysłał do Niego swoich uczniów z zapytaniem: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też mamy czekać na kogoś innego?”. A Jezus im odpowiedział: „Idźcie i opowiedzcie Janowi o tym, co słyszycie i co widzicie. Niewidomi odzyskują wzrok, kulawi chodzą, trędowaci stają się czyści, głusi słyszą. Umarli zmartwychwstają, a ubogim jest głoszona dobra nowina. Szczęśliwy jest ten, kto we Mnie nie wątpi”.

Gdy oni odeszli, Jezus zaczął mowić do tłumów o Janie: „Po co wyszliście na pustynię? Przyglądać się trzcinie, którą wiatr kołysze? Po co więc wyszliście? Zobaczyć człowieka wytwornie ubranego? Ci, którzy wytwornie się ubierają, mieszkają w królewskich pałacach. Po co więc wyszliście? Zobaczyć proroka? Właśnie tak! Nawet kogoś większego od proroka. On jest tym, o którym napisano: Oto Ja wysyłam mojego posłańca przed Tobą, aby przygotował Twoją drogę przed Tobą. Zapewniam was: Nie ma większego człowieka od Jana Chrzciciela, a jednak najmniejszy w królestwie niebieskim jest od niego większy”.

———————————————————

Wypełnianie proroctw Starego Przymierza było znakiem, który potwierdzał przyjście Zbawiciela. Już misja Jana Chrzciciela wzbudzała podziw i ciekawość, ale niezbyt wielu ludzi podjęło zadanie głębokiego nawrócenia. Izraelici spodziewali się Eliasza-cudotwórcy i nie dostrzegli w Jezusie Mesjasza swych oczekiwań. „Szczęśliwy jest ten, kto we Mnie nie wątpi”: – zawsze mamy ryzyko zwątpienia co do bóstwa Jezusa i Jego mesjańskiego posłannictwa. Ale to właśnie wiara przywraca sens życia i czynienia dobra, w posłuszeństwie słowu Bożemu.

„Najmniejszy w królestwie niebieskim jest większy od Jana…”: gdyż z perspektywy Nowego Przymierza Jan był tylko zwiastunem Chrystusa. Te słowa Jezusa przywracają proporcje pomiędzy podległą skutkom grzechu naturą i darem łaski; wskazują na absolutną wyższość porządku nadprzyrodzonego. Otwarty dostęp do tego porządku, którego doświadczamy w wierze, w słowie Bożym i w sakramentach, to właśnie ta przyrzeczona „bliskość” Pana.

W Adwencie mamy odnowić naszą wiarę. Drogą odnowy jest „wyrwanie z dobrego samopoczucia” (gdyż niekiedy wydaje się nam, że możemy dostąpić zbawienia o własnych siłach), a zarazem odnowienie i pogłębienie zaufania wobec Boga. Nie marnujmy czasu i energii na próżną gonitwę za cieniami, otwórzmy się na Bożą obecność, Bożą prawdę, miłość i moc. Chrystus jest wśród nas.