W Biblii użyte jest słowo ΈΚΚΛΕΣΊΑ (ekklesia) pochodzące od dwóch greckich słów ΈΚ (ek) co znaczy: z, od oraz ΚΑΛΈΩ (kaleo) co oznacza: wołać, wzywać na głos, zapraszać, wołać po imieniu. Jako uczniowie Jezusa, wyznawcy Drogi jaką jest Chrystus (J 14:6) jesteśmy zwołani i stanowimy Jego zgromadzenie/zbór (ekklesia). Ponieważ wraz z ojcami Reformacji wierzymy, że Ekklesia semper reformata et reform
anda est secundum Verbum Dei co znaczy, że kościół jest zawsze reformowany i reformuje się według Słowa Bożego. Ponieważ wyznajemy ewangeliczne doktryny łaski:
- Całkowitej deprawacji, ponieważ przez grzech Adama, ludzka natura uległa całkowitej deprawacji, przez co człowiek nie jest w stanie sam z siebie żyć życiem do jakiego powołuje Bóg, nie może być Bogu posłuszny, z natury jest wrogiem Boga, a wszelkie ludzkie starania nie są w stanie zapewnić mu zbawienia: Rdz 6:5; Rdz 8:21; Jr 17:9; Ps 51:5; J 3:19–20; Rz 3:10–18.
- Bezwarunkowego wybrania, ponieważ Bóg w wieczności, zanim świat powstał, spośród upadłej ludzkości wybrał sobie i przeznaczył do zbawienia pewne osoby i uczynił to według swojej suwerennej woli, dlatego nie ma żadnych warunków, które człowiek mógłby spełnić, aby zostać przez Boga zbawionym od wiecznego potępienia: J 6:44,65; J 10:26; Rz 8:28–34; Ef 1:3–9; 2Tes 2:13.
- Skutecznego odkupienia (ograniczonego odkupienia), ponieważ zgodnie z Pismem Chrystus umarł za tych, których Bóg wybrał przed założeniem świata: Rz 9:14–16; Mt 1:21; J 10:11; J 17:9; Dz 20:28; Ef 5:25; Hbr 10:14.
- Suwerennej łaski (nieodpartej łaski), ponieważ to Bóg pociąga do siebie, a skoro On to czyni człowiek nie może oprzeć się łasce, pozytywnie odpowiadając na Boże wezwanie: Ez 36:23–27; J 3:3; J 6:37–39; J 10:14–15; Flp 1:6.
- Pewności zbawienia (wytrwania świętych), gdyż to Bóg sam jest sprawcą zbawienia i uświęcenia człowieka, z miłości zachowuje do uwielbienia tych, których wybrał i którzy w niego wierzą: J 10:27–28; 1J 3:9; 1J 2:19; Ef 1:11–14. Naszą wiarę opieramy na starożytnych chrześcijańskich wyznaniach wiary: Apostolskim Symbolu Wiary, Symbolu Nicejsko – Konstantynopolitańskim, Symbolu Atanazjańskim oraz na Londyńskim Wyznaniu Wiary z 1689 roku. Wierzymy, że jest jeden Bóg: niewidzialny, wieczny, wszechobecny, wszechmocny, wszechwiedzący, suwerenny, święty, sprawiedliwy, wierny, miłosierny, cierpliwy, straszliwy i łaskawy. On stworzył wszystko co niewidzialne i widzialne, stworzył wszechświat i wszystko co go napełnia (Rdz 1:1). Wierzymy, że Bóg podtrzymuje wszystko i wszystkim rządzi. Wszystko co czyni jest wypełnieniem Jego woli i służy Jego chwale (Ps 135:5–6; Dn 4:35; Hi 42:2; Iz 45:7; Rz 9:14–14)
Wierzymy, że Bóg jest jeden i w trzech osobach: Ojca i Syna, i Ducha Świętego (J 14:9–10; 14–17). Boskie osoby choć odrębne poprzez relację, stanowią jedność. Każda z tych Osób jest w pełni Bogiem, a Trójca jest jedna i niepodzielna. Wierzymy, ze zgodnie z postanowieniem swojej woli Bóg objawił się nam w osobie Jezusa Chrystusa (Hbr 1:2), który jest wcielonym Logosem (J 1:1). Jezus jest verus Deus et verus homo – prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. Obie natury: ludzka i Boska zostały nierozerwalnie połączone (unia hipostatyczna) w osobie Jezusa z Nazaretu, który został poczęty z Ducha Świętego i narodził się z dziewicy Marii (Iz 7:14; Łk 1:26–27). Chrystus umarł za tych, których Bóg wybrał i przeznaczył do zbawienia zgodnie ze Swoją wolą (Ef 1:4–5). Ofiara Chrystusa dokonała przebłagania, pojednania, odkupienia i zadośćuczynienia, a Bóg potwierdził to dzieło wzbudzając Go z martwych. Jezus wstąpił do nieba i zasiadł po prawicy Ojca gdzie wstawia się za swoim ludem, a dana Mu jest wszelka władza na niebie i na ziemi (Dn 7:13–14; Dz 7:55–56; Flp 2:9–11). Jest On jedyną droga, prawdą i życiem (J 14:6) oraz bramą prowadzącą do Ojca (J 10:7). Wierzymy, że Duch Święty został zesłany, aby świadczyć i uwielbić Syna oraz działać w Jego wybranych (J 16:7–14; J 14:16–17). Duch Święty poprzez Swoje działanie ożywia duchowo umarłych grzeszników, uzdalniając ich do upamiętania oraz wiary w Jezusa Chrystusa – Pana i Zbawiciela (Ef 3:16–19; 1Kor 12:3). To On mieszka w wierzących i działając w nich wzmacnia, by mogli przestrzegać Bożych praw [Dekalog] i przezwyciężać w sobie pokusę oraz grzech (1Kor 3:16 –17; Ef 2:22). Duch Święty jest także tym, który obdarza wierzących pewnością zbawienia (J 3:16; J 10:28–29; 1J 5:11–13). Wierzymy, że zbawienie człowieka i dar życia wiecznego są CAŁKOWICIE DZIEŁEM BOŻEJ ŁASKI. My, ze względu na naszą naturę, nie jesteśmy w stanie wybrać Boga i postępować zgodnie z Jego przykazaniami, wobec tego jedyne na co zasługujemy to sprawiedliwy Boży wyrok potępienia (Rz 6:23). Z upodobania Swojej woli, przed wiekami, zanim świat powstał, Bóg jednak zadecydował, ze wybierze sobie i wybawi spośród grzeszników pewne osoby z każdego języka, plemienia, ludu i narodu według upodobania swojej woli (Rz 9:14–24). Wszechmogący Ojciec podarował ich Swojemu Synowi, który za nich umarł, i który daje im dar Ducha Świętego (Rz 8:28–30; Tt 3:5–7). Ludzie ci są obdarzeni wiarą, której sprawcą jest Bóg (Hbr 12;2) oraz darem pokuty i nawrócenia, usprawiedliwieni przez dzieło Jezusa Chrystusa. Zbawienie człowieka jest zatem tylko i wyłącznie działaniem łaski (Ef 2:8–9). Następstwem zbawienia jest nowe życie i dobre uczynki (Jk 2:14–26; Ef 2:10). Wierzymy, że Pismo Święte jest jedynym i wystarczającym źródłem (sola et tota Scriptura) poznania wszelkiej prawdy potrzebnej wierzącemu, by prowadził życie święte, zgodne z wolą Boga (2Tm 3:16–17). Tradycja kościoła, nauczanie Ojców Kościoła może być pomocne do zrozumienia zasad wiary i postępowania, ale nie jest nieomylną wykładnią Bożego Słowa, i nie stanowi równorzędnego mu w autorytecie źródła objawienia. Wierzymy, że Pismo Święte jest nieomylnym słowem Bożym (Ps 12:6; Hbr 4:12) skierowanym do Jego ludu i zostało zamknięte w kanonie 39 ksiąg Starego oraz 27 księgach Nowego Przymierza. Wierzymy, że kościół jest zwołanym zgromadzeniem wybranych i powołanych do wiary w Chrystusa ( Hbr 12:22-23; 1Kor 1:2). Kościół jest zbudowany na fundamencie jakim jest Jezus Chrystus (1Kor 3:11), który jest jego głową (Kol 1:18; Ef 1:22-23). Chrystus jako głowa kościoła sprawuje władzę w lokalnych zgromadzeniach [zborach] poprzez starszych [prezbiterów], którzy są pasterzami i nauczycielami (Dz 14:23; Dz 20:28; Ef 4:11-12), a których w służbie wspierają diakoni. Role przywódcze w kościele, ze względu na porządek stworzenia i upadek człowieka (1Tm 2:12-14), zostały powierzone mężczyznom, którzy spełniają odpowiednie określone przez Boże Słowo wymagania (1Tmm 3:1-15). Każdy wierzący jest członkiem Ciała Chrystusowego i przez to należy do lokalnego zgromadzenia (1Kor 12:11-27), by móc wzrastać w wierze, doznawać zachęty i być zbudowanym przez Boże Słowo (Ef 4:11-16). Zgromadzenie wiernie trwa w posłuszeństwie Bożemu Słowu i Ewangelii, sprawując uwielbienie należne Bogu według ustanowienia Bożego Słowa czyli w sposób opisany w Piśmie Świętym. Kościół przez zgromadzenie lokalne wypełnia również dwa wielkie nakazy dane nam przez naszego Pana Jezusa Chrystusa: głoszenia światu ewangelii ii chrzczenia ludzi (Mt 28:18-20) oraz sprawowania Wieczerzy Pańskiej (Łk 22:19-20). Wierzymy, że chrzest jest zewnętrznym znakiem przeżytego wcześniej nowego narodzenia (J 3:3; J 1:12-13), wyrażającym posłuszeństwo nawróconej osoby (1P 3:21) oraz symbolizującym jedność w śmierci, pogrzebaniu i zmartwychwstaniu z Chrystusem (Rz 6:4; Kol 3:12). Chrzest musi być przyjęty przez osobą świadomą swojej grzeszności, poprzez całkowite zanurzenie w wodzie (Dz 8:36-39). Uznajemy, że chrzest jest też wejściem do wspólnoty ludu Bożego. Wierzymy, że wieczerza Pańska jest ustanowiona dla zgromadzenia jako dar łaski, przez który wierzący są duchowo karmieni (1Kor 11:23-30). Wieczerza jest proklamacją śmierci Chrystusa i Jego zbawczego dzieła oraz wyrazem wiary w Jego powtórne przyjście. Podczas Wieczerzy Pańskiej wyraża się też jedność zgromadzenia jako Ciała Chrystusowego (1Kor 10:14-17) poprzez wspólne spożywanie chleba i wina. Wierzymy, że Bóg stworzył człowieka jako mężczyznę i kobietę na swoje podobieństwo, i jako swój obraz (Rdz 1:26-27). Najpierw stworzył mężczyznę {Adam] (Rdz 2:7), a potem kobietę [Chawa] jako odpowiednią dla niego pomoc (Rdz 2:18, 21-23). Zostali stworzeni równi sobie w godności (Gal 3:28), jednocześnie, zgodnie z Bożym planem, pełniąc odmienne role. Małżeństwo jest zatem, tylko i wyłącznie, związkiem mężczyzny i kobiety (Rdz 2:24). Jakakolwiek relacja seksualna poza węzłem małżeńskim jest relacją grzeszną (Mt 5:27-30). Małżeństwo jest odbiciem relacji, która łączy Chrystusa z Jego Kościołem – Oblubienicą (Ef 5:22-26) i jest nierozerwalne (1Kor 7:39). Zgodnie z wiarą całego Kościoła, wierzymy w ponowne przyjście Chrystusa w chwale, jako Króla i Pana, zgodnie z Jego zapowiedzią (Dz 1:11; J 14:3). Wierzymy, że po śmierci dusze usprawiedliwionych idę do Boga, a dusze potępionych do piekła [szeolu, hadesu], aby oczekiwać wielkiego Dnia Sądu (Obj 20:11-15). Kiedy Chrystus powróci, Jego wybrani powstaną z martwych ku życiu wiecznemu, zaś potępieni ku śmierci wiecznej w miejscu przygotowanym diabłu i jego aniołom (1Tes 4:15-17; J 5:28-29). Usprawiedliwieni w Chrystusie i przez Chrystusa będą żyć w uwielbionych ciałach na zawsze z Chrystusem pod nowym niebem i na nowej ziemi (Obj 21:1-6). CZY JESTEŚMY PROTESTANTAMI? Wierzymy i wyznajemy wraz z braćmi oraz siostrami z różnych wspólnot, denominacji oraz zborów protestanckich wiarę w Pięć Sola:
Sola gratia – zbawienie jest tylko z łaski,
Sola fide – zbawienie tylko przez wiarę,
Solus Christus – zbawienie tylko w Chrystusie,
Sola Scriptura – Pismo Święte zawiera wszystko co potrzebne do zbawienia,
Soli Deo Ggloria – wszystko to tylko dla Chwały Boga. W tych sprawach zachowujemy jedność z naszymi braćmi i siostrami z innych zborów ewangelicznych, we wszystkich innych sprawach zachowujemy szacunek i wolność, a nade wszystko pragniemy zachować miłość. In necessariis unitas, in dubiis libertas, in omnibus caritas. (W sprawach najważniejszych jedność, w drugorzędnych wolność, a we wszystkim miłość).
