19/10/2019
SUKKOT
Sukkot jest to Święto Szałasów bądź inaczej Namiotów, obchodzone od 15 do 21 miesiąca TISZREI, czyli Października. Święto to jest obchodzone na pamiątkę ucieczki Izraelitów, z Egiptu, podczas której zamieszkali w Szałasach.
SUKKA, czyli Szałas, jest tymczasową formą zamieszkania, wykonany z drewna i tkaniny oraz skóry, przynajmniej z trzech stron, oraz dachu z gałęzi, według tradycji z palmowych, przez które widać niebo.
Święto jest zasadniczo radosne, upamiętnia odzyskiwanie wolności narodu Izraela, jest też jednym ze trzech Świąt Pielgrzymkowych, w czasie których Żydzi tradycyjnie podążają, w kierunku pozostałości Świątyni w Jerozolimie.
Przez czas trwania siedmiodniowych Świąt, ortodoksyjni Żydzi mieszkają poza domem w namiotach, często też budowanych na balkonach w Izraelu.
Święto Sukkot jest też Świętem Zbiorów, obchodzone na jesień, po zakończeniu letnich żniw, a przed następnym zasiewem pół. Rolnicy dziękują Bogu za co roczne zbiory i modlą się dnia 22 Tiszerei o deszcz.
Zwyczaje Święta Sukkot
Jednym ze zwyczajów jest BUDOWA SZAŁASÓW, owy zazwyczaj udekorowany jest owocami, wycinkami z papieru i obrazkami. Stawiane w ogródkach, na podwórkach, bądź balkonach.
Innym obyczajem jest ŚWIĄTECZNY BUKIET z czterech gatunków roślin; z gałązki palmowej - LULAW, trzech gałązek imirtu - HADASA i dwóch gałązek wierzby - ARAWA, który jest trzymany w prawej ręce, zaś owoce ETROGU - CYTRON w lewej. Wraz z tym bukietem następuje kołysanie, które wykonuje się na BN cztery strony świata, w górę i w dół na znak czci dla Stwórcy.
Następnie ludzie udają się na procesje, na której odbywają się modlitwy o dobre plony. Procesja dnia siódmego jest najdłuższa i nazwano ją HOSZANNA RABA, a tłum uroczyście obchodzi synagogę siemem razy.
Jest również obrzęd czerpania wody w dzień SZMINI ACERAT, będący kulminacją święta. SUKKOT trwa siedem dni, a święto zamyka dzień ósmy.
Pierwszy Dzień jest odpoczynkiem, kiedy żadna produkcja praca nie jest dozwolona, podobnie jak w Szabat.
Ósmy Dzień Sukkot Simchat Tora ("Radość Tory"), w którym siedmokrotnie wokół świątyni są obchodzone w radosnej procesji ze zwojami mury po świątynne.
Ten dzień jest radosnym dniem dla Żydów, że jako jedyny czas w roku nawet dzieci otrzymują możliwość dotknięcia Świętych Zwojów pisanych Świętymi Literami od Archanioła Razjela, które dozwolone są jedynie kapłanom.
Jest to dzień Święta Uroczystego Zgromadzenia, przypadający na 22 dzień miesiąca TISZREI, jest traktowany jako osobne święto.
W tym dniu zawiesza się, obrzędy związane z Sukkot, jak używanie LULAW i spanie w SUKKA / KUCZCE. Podczas święta odmawia się specjalną modlitwę o deszcz - TIFILAT GESZEM - odmawiają od tego czasu aż do PESACH. Przypada właśnie w ostatnim dniu święta, ponieważ wcześniej opady deszczu mogły by kolidować z nocowaniem w namiotach.
Tego dnia czytana jest Księga Koheleta.
Po Pierwszej Krucjacie w 1096 roku w synagogach, zaczęto odmawiać także modlitwę, podczas której wspomina się zmarłych - IZKOR.
Pierwszy i ostatni dzień są szczególnie ważne podczas obrzędu świąt.
Księga Zachariasza
14,16 -14,18
"Wszyscy ci, którzy ocaleją spośród wszystkich ludów biorących udział w wyprawie na Jerozolimę, rokrocznie pielgrzymować będą, by oddać pokłon Królowi - Panu Zastępów - i obchodzić Święto Namiotów. A te z ludów ziemi, które nie pośpieszą do Jerozolimy oddać pokłon Królowi - Panu Zastępów - będą pozbawione deszczu. A jeśli lud Egiptu tam się nie wybierze i tam się nie pokaże, spadną na niego nieszczęścia, jakimi Pań doświadczy narody, które nie przyjdą na obchody Święta Namiotów"
MISZKAN
Przybytek Mojżeszowy był przenośną świątynią Starożytnych Izraelitów. W Księdze Wyjścia 25,1 - 28,43, nazywany jest również Namiotem Spotkań czy Zgromadzenia (hebr. OHEL MOED). Sam potężny Namiot Świąteczny został skonstruowany, po nadaniu przymierza, w postaci DEKALOGU oraz opisie przez Boga konstrukcji i wyglądu tego obiektu. Wykonany po kolei w czasie wędrówki Izraelitów z Egiptu do Ziemi Obiecanej, pod górą Synaj. W owym namiocie, mógł przebywać jedynie Arcykapłan wraz ze swymi synami mianowanym na kapłanów. Głównym kapłanem stał się Aaron, starszy brat Mojżesza.
Przybytek ów towarzyszył Izraelitą w wędrówce po pustyni i podboju Kanaanu. W czasach Sędziów Przybytek znajdował się w mieście Szilo. W epoce Zjednoczonej monarchii był przetransportowany do Neb, następnie do Gibeonu, swą drogę zakończył w 959 roku p.n.e po zbudowaniu przez Salomona Świątynii Jerozolimskie.
W II wieku p.n.e, przed zaburzeniem Jerozolimy przez Babilończyków, w roku 586 p.n.e prorok Jeremiasz ukrył Namiot Spotkania i Arkę Przymierza, w grocie na Górze Nebo, obecnie żarliwie poszukiwana przez archeologów.
Obiekt skonstruowany był z drewna akacjowego (hebr. SYTYM) polichromowanego złotem, na belkach umieszczone były złote uchwyty, a ich podstawy wykonane były ze srebra, jedynie przy wejściu zrobione było pięć z brązu. Owe słupy wzmocnione były pozłacanymi deskami również z akacji. Cała konstrukcja Przybytku, miała 4,5 metra szerokości, 13,7 metra długości.
Otwarcie świątyni było z przodu od strony wschodniej. Świątynia okryta z białego bisioru, czyli skóry z borsuka, na którym wyhaftowane były cheruby anielskie, wielobarwne wyszyte. Przód namiotu zasłonięty był tym samym materiałem. Zasłona od wejścia do namiotu była pierwszą z dwóch. Ta wejściowa wykonana była ze zakręconego bisioru w barwach fioletu, czerwieni purpury, oraz karmazynu, również wyszywanymi nań cherubami.
Druga zasłona podobna do pierwszej, była wychaftowana powtarzającym się elementem, zawieszona tak, aby dzielić Przybytek na dwa pomieszczenia.
To pierwsze pomieszczenie było większe nazwano je Miejscem Świętym. Przed zasłoną graniczną w tym miejscu umieszczono polichromowany złotem stół z akacji, będący ołtarzem kadzenia w Świątnicy Świętej. Był on małym ołtarzem kadzenia, nie było na nim innego ognia niż ten, którego przynosił Arcykapłan w kadzielnicach, będący na szczycie jego. Tworzył on wonny dym z receptury, którą surowo zabroniono powielać na swą korzyść, jednym ze składników jest kasja rodzaj cynamonu.
Sprzęty zawarte w Przybytku były stołem na chleby, świeczników oraz właśnie ową kadzielnicą. Po prawej stronie północnej umieszczono, w liczbie dwunastu (jak liczba rodów Izraela) chlebów niekwaszonych, a na szczycie stosu znajdowało się kadzidło, owy chleb był tylko pożywieniem kapłanów, uważany za święty, był zmieniany co siedem dni, w każdy Szabat. Zasadniczo sam Syn Boży Jezus podzielił się z wierzącymi tym właśnie chlebem.
Na przeciw niego stał wykuty z czystego złota świecznik. Miał on siedem ramion, a na każdym z nich znajdowała się lampa. Stanowił światło Namiotu Świątynnego, lampami zajmował się Arcykapłan, napełnił je Oliwą z Oliwek.
Naczynia świątynne według opisu z Księgi Wyjścia, wewnątrz namiotu były jedynie ze złota.
W drugim pomieszczeniu, nazywanym Miejscem Najświętszym, w nim właśnie stała Arka Świadectwa. Znajdowała się tuż za zasłoną. Była to prostokątna skrzynia zrobiona z drewna akacji i okryta złotem. Pokrywę zaś zdobiły błagalnica z cherubami. Na błagalnica były dwa cheruby, wykute z czystego złota. Wewnątrz Arki zamieszczone były, złote wiadro z kaszą manną, łaską Aarona i tablice z przykazaniami.
Nad błagalnica jaśniało nadprzyrodzone światło - Bożej Opatrzności, które stanowiło tam jedynie światło.
Nad pomieszczeniami wzniesiony był namiot, pełniący funkcję ochronną. Składał się on z kilku warstw, tkaniny z koziej sierści, skór baranich, zakręconego bisioru, skór delfinów w odcieniach fioletu, czerwieni i purpury, z karmazynu, na którym również umieszczono cheruby, tkaniny powiązane ze sobą były fioletowo purpurowym wstążkami na ich brzegach.
Sam Namiot Świątynny, otoczony był dziedzińcem, miał 22,8 metra szerokości i 45,7 metra długości otoczony ogrodzeniem z zasłon sporządzonych z bisioru, zawieszonych na srebrnych haczykach, będących na szczytach drewnianych słupów o 2,3 metrach wysokości. Umocowane na miedzianych podstawach wzmocniony sznurami i kółkami, tak jak namiot. Nazywany również Sienią Przybytku, tak samo jak w przypadku Namiotu Świątynnego, "Brama" wejścia była od wschodu. Była to zasłona z płótna białego z kolorowym przeplataniem.
Na zewnątrz Przybytku i jego dziedzińca, w odległości ze wszystkich stron, znajdował się obóz narodu Izraela.
Na dziedzińcu stały dwa przedmioty wykonane z miedzi, ołtarz i umywalnia oraz narzędzia tam używane. Zaraz za bramą był już sam ołtarz. Był on wykonany z drewna akacjowego i powleczony miedzią, liczył sobie 2,3 metra długości, zaś jego wysokość wyniosła 1,4 metra. Przydzielone do owego były, węgliki, bądź inaczej kadzielnicą, miednicę do zbierania krwi zwierząt, widełki i łopatki.
