Parafia Archikatedralna we Fromborku

28/08/2026

🎶 W sobotę, 29 sierpnia o godz. 19.30 zapraszamy do katedry na wieczór muzyki nieco bardziej refleksyjnej — pełnej barw, tęsknoty, namiętności i chwil zadumy. Sztuki, która pozwala na moment zatrzymać się i zajrzeć w głąb siebie. Obok naszego organisty Marka Rogalskiego zaprezentuję się niezwykle utalentowany 14-letni trębacz, Hugo Długosz.

Hugo Długosz - rozpoczął edukację muzyczną pod kierunkiem mgr. Tomislava Sušicia. Jest laureatem 18 nagród zdobytych na ogólnopolskich i międzynarodowych stacjonarnych konkursach muzycznych w tym siedmiu tytułów Grand Prix.
W 2021 roku, w wieku zaledwie 9 lat, zadebiutował jako solista z orkiestrą Capella Gedanensis pod batutą Maestro Jerzego Maksymiuka, uczestnicząc w prawykonaniu utworu „Passacaglia”. Mikołaj Piotr Górecki skomponował i zadedykował Hugonowi utwór „Lontano” op. 70 na trąbkę i orkiestrę smyczkową.

W latach 2022 i 2024 wystąpił jako solista z Orkiestrą Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku w ramach cyklu „Młodzi Wirtuozi”. Sukces sceniczny zaowocował zaproszeniem do udziału w styczniu 2023 roku w prawykonaniu dyptyku Joanny Wnuk-Nazarowej „Nie odwracaj się” z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia „Amadeus” pod dyrekcją Anny Duczmal-Mróz w Poznaniu.

W 2023 roku został zaproszony przez Kameralną Orkiestrę Śląską do wykonania koncertu solowego na Zamku w Pszczynie oraz do nagrania partii trąbki w utworze „Nie odwracaj się” Joanny Wnuk-Nazarowej. Album z tym nagraniem otrzymał nominację do nagrody fonograficznej „Fryderyki 2025” w kategorii „Album Roku – Muzyka Koncertująca”.

W sezonie 2024/2025, w ramach promocji młodych talentów, wystąpił z orkiestrami Filharmonii Pomorskiej oraz Filharmonii Kameralnej im. Witolda Lutosławskiego w Łomży. W sezonie 2025/2026 zagrał również jako solista z Filharmonią Kaliską, Śląską, Świętokrzyską, Gorzowską oraz Zamojską.

Obok muzyki klasycznej fascynuje się również jazzem, którego tajniki poznaje w zespole Wieniawa Jazz Band. Wraz z zespołem występował m.in. w Filharmonii Krakowskiej oraz podczas Zaduszek Jazzowych w Krakowie.

Zapraszamy serdecznie!

28/08/2026

S͛łoͦwoͦ
W liturgii słowo wypowiadane jest znakiem podstawowym. Towarzyszy wszystkim czynnościom liturgicznym, jako ich istotny składnik. Zresztą Jezus i potem Apostołowie głosili naukę o Bogu za pomocą słowa. Wystarczy porównać Ewangelie, choćby wstęp do Ewangelii według św. Jana: „Na początku było Słowo…” czy Dzieje Apostolskie. Dopiero później Apostołowie, zwłaszcza Paweł pisali listy do chrześcijan.

𝗟𝗶𝘁𝘂𝗿𝗴𝗶𝗮 𝘀ł𝗼𝘄𝗮 składa się z następujących elementów: I czytanie, psalm responsoryjny, II czytanie, aklamacja przed Ewangelią, Ewangelia, homilia, wyznanie wiary oraz modlitwa wiernych. Już sama struktura liturgii słowa wprowadza jej uczestników w rzeczywisty dialog z Bogiem.

Najpierw odczytuje się tzw. pierwsze czytanie. Zwykle jest ono fragmentem jednej z ksiąg Starego Testamentu. Pierwsze czytanie jest dobrane w ten sposób, aby stanowiło swoisty komentarz i dopełnienie czytanej wkrótce Ewangelii (lub wprowadzenie do niej). Układ czytań mszalnych w dni powszednie kieruje się nieco innymi prawami – z tego powodu w tej katechezie skoncentrujemy się na liturgii Mszy świętej niedzielnej.

𝑷𝒊𝒆𝒓𝒘𝒔𝒛𝒆 𝒄𝒛𝒚𝒕𝒂𝒏𝒊𝒆 to jakby pierwsze słowo Boga kierowane do człowieka. W dialogu z człowiekiem pierwsze słowo, inicjatywa zawsze należy do Boga. Ale oto zaraz potem śpiewany jest 𝒑𝒔𝒂𝒍𝒎 responsoryjny. Jaką funkcję spełnia śpiew psalmu? Już sama jego nazwa wskazuje na jego charakter: „respondere” znaczy „odpowiadać”. Psalm responsoryjny ma być odpowiedzią uczestniczących w liturgii na usłyszane przed chwilą słowo Boże. Warto zwrócić uwagę na fakt, że zarówno treść psalmu, jak i słowa powtarzanego przez wszystkich refrenu są zwykle dobrane w ten sposób, aby mogły wyrazić odpowiedź człowieka na słowo pierwszego czytania.

Po psalmie następuje 𝒅𝒓𝒖𝒈𝒊𝒆 𝒄𝒛𝒚𝒕𝒂𝒏𝒊𝒆. Zwykle pochodzi ono z Nowego Testamentu. Dialog w liturgii słowa jest kontynuowany: po pierwszym słowie Boga i odpowiedzi człowieka śpiewem psalmu ponownie głos zabiera Bóg.

Dialog ten zmierza do momentu centralnego, jakim jest słowo Dobrej Nowiny Jezusa Chrystusa, czyli 𝑬𝒘𝒂𝒏𝒈𝒆𝒍𝒊𝒊. Wszyscy obecni w świątyni mają tego świadomość. Kiedy zbliża się chwila odczytania Ewangelii, wstają ze swoich miejsc, by radosnym śpiewem „Alleluja” wyrazić swoją gotowość, radość i wyczekiwanie na słowo Ewangelii. Śpiew ten nazywany jest aklamacją, czyli radosnym okrzykiem (słowo „alleluja” dosłownie można przetłumaczyć jako „chwała Bogu”). Pomiędzy wezwania „alleluja” wplecione są słowa wprowadzające w treść mającej być za chwilę odczytanej Ewangelii przeznaczonej na dany dzień. W dialogu liturgii słowa śpiew „alleluja” jest jakby wołaniem ludzkiego serca, które dalej pragnie wsłuchiwać się w Boże słowo.

O ile pierwsze i drugie czytanie może odczytać lektor lub ktoś spośród zgromadzonych w świątyni, o tyle Ewangelię odczytuje kapłan lub diakon upoważniony do tej posługi na mocy święceń. Czytanie Ewangelii w liturgii mszalnej posiada pewną oprawę. Poprzedzone jest wezwaniem „Pan z wami”, może również nastąpić okadzenie ewangeliarza.

Po odczytaniu Ewangelii następuje 𝒉𝒐𝒎𝒊𝒍𝒊𝒂. Homilię wygłasza kapłan na mocy otrzymanych święceń oraz jurysdykcji kanonicznej, czyli specjalnego, wydawanego przez biskupa upoważnienia do pełnienia posługi głoszenia słowa Bożego. Homilia nie jest prywatnym wystąpieniem kapłana. Homilia jest tajemnicą, w której w ludzkim słowie jest obecne słowo Boga. Wielka jest odpowiedzialność mówiącego, by tego słowa nie zafałszować. Dlatego głoszącego homilię obowiązuje podwójna wierność: wierność Bożemu Objawieniu przekazywanemu nieomylnie przez urząd Nauczycielski Kościoła (stąd również wierność nauczaniu Kościoła) oraz wierność człowiekowi, by głoszone Boże słowo było dla niego zrozumiałe. Ale również wielka odpowiedzialność spoczywa na słuchającym, żeby wobec tego Bożego słowa nie przejść obojętnie.

W dialogu liturgii słowa po Ewangelii i homilii następuje z kolei odpowiedź człowieka: 𝒘𝒚𝒛𝒏𝒂𝒏𝒊𝒆 𝒘𝒊𝒂𝒓𝒚 i 𝒎𝒐𝒅𝒍𝒊𝒕𝒘𝒂 𝒘𝒊𝒆𝒓𝒏𝒚𝒄𝒉.
źródło -->> https://www.janpawel2.siedlce.pl/katech-liturg/11/

27/08/2026

𝗖𝗼 𝗼𝘇𝗻𝗮𝗰𝘇𝗮 𝗱𝗼𝗹𝗮𝗻𝗶𝗲 𝘄𝗼𝗱𝘆 𝗱𝗼 𝘄𝗶𝗻𝗮 𝗽𝗼𝗱𝗰𝘇𝗮𝘀 𝗠𝘀𝘇𝘆 𝗦́𝘄𝗶𝗲̨𝘁𝗲𝗷?
𝗦𝘆𝗺𝗯𝗼𝗹𝗶𝗸𝗮, 𝗸𝘁𝗼́𝗿𝗲𝗷 𝗻𝗶𝗲 𝘇𝗮𝘂𝘄𝗮𝘇̇𝗮𝘀𝘇
𝗦𝗰𝗲𝗻𝗮, 𝗸𝘁𝗼́𝗿𝗲𝗷 𝗽𝗿𝗮𝘄𝗶𝗲 𝗻𝗶𝗲 𝘄𝗶𝗱𝗮𝗰́

Msza Święta składa się z setek gestów. Niektóre są głośne i wyraźne, jak podniesienie Hostii, inne niemal niedostrzegalne, wykonywane „przy okazji”. Do tych drugich należy moment, w którym diakon lub kapłan przygotowuje kielich. Jeśli siedzisz w dalszych ławkach, pewnie tego nie widzisz. Jeśli siedzisz blisko, możesz odnieść wrażenie, że to czysta technika: nalewanie wina, wycieranie brzegów naczynia puryfikaterzem.

Jednak w tym „technicznym” momencie wydarza się coś, co św. Cyprian z Kartaginy już w III w. podkreślał jako apostoliczną tradycję. Kapłan bierze ampułkę z wodą i wpuszcza do wina jedną, jedyną kroplę.

Dlaczego to robi? Odpowiedź zmienia sposób, w jaki patrzysz na ołtarz.
Od stołu biesiadnego do ołtarza

Korzenie gestu sięgają starożytnego Rzymu i Jerozolimy: wino rozcieńczano wodą ze względów higienicznych i kulturowych. Jezus na Ostatniej Wieczerzy niemal na pewno użył zmieszanego wina, zgodnie z żydowskim rytuałem.

Kościół nadał temu głębię teologiczną:

„Z winem zawsze miesza się wodę […], bo Chrystus tak czynił. Odnawia to pamięć o krwi i wodzie z Jego boku. Woda oznacza lud; zmieszana z winem – zjednoczenie wiernych z Chrystusem-Głową”.

Modlitwa szeptem

Liturgia pełna jest „sekretów”. Gdy kropla wody łączy się z winem, kapłan mówi cicho:

❞𝙋𝙧𝙯𝙚𝙯 𝙩𝙤 𝙢𝙞𝙨𝙩𝙚𝙧𝙞𝙪𝙢 𝙬𝙤𝙙𝙮 𝙞 𝙬𝙞𝙣𝙖 𝙙𝙖𝙟 𝙣𝙖𝙢, 𝘽𝙤𝙯̇𝙚, 𝙪𝙙𝙯𝙞𝙖ł 𝙬 𝙗𝙤́𝙨𝙩𝙬𝙞𝙚 𝘾𝙝𝙧𝙮𝙨𝙩𝙪𝙨𝙖, 𝙠𝙩𝙤́𝙧𝙮 𝙥𝙧𝙯𝙮𝙟𝙖̨ł 𝙣𝙖𝙨𝙯𝙚 𝙘𝙯ł𝙤𝙬𝙞𝙚𝙘𝙯𝙚𝙣́𝙨𝙩𝙬𝙤❞.

Zatrzymajmy się tutaj. Nie prosimy o to, żebyśmy „poczuli się lepiej”. Nie prosimy o „dobry nastrój”. Prosimy o udział w bóstwie Boga. To jest prośba o coś niemożliwego – o to, by śmiertelny człowiek stał się częścią nieśmiertelnego Boga. I ta niemożliwa prośba realizuje się w tej jednej kropli.
Fizyka duchowa: Dlaczego to „Ty” jesteś wodą?

Spróbuj wyobrazić sobie tę scenę w skali mikro. Masz pełny kielich czerwonego wina i dodajesz do niego kroplę czystej wody. Co się dzieje?

Woda znika. Nie da się jej już wyłowić. Nie da się oddzielić cząsteczek wody od cząsteczek wina.
Woda zmienia naturę. Choć jest jej mało, od tego momentu jest już częścią całości. Ma smak, kolor i zapach wina.

To jest Twoje miejsce w Kościele. Wino symbolizuje Chrystusa – mocnego, bóstwo w czystej postaci. Woda to Twoje człowieczeństwo. Słabe, bezbarwne, często nijakie, łatwe do wylania.

W momencie, gdy ta kropla (czyli Twoje dzisiejsze zmęczenie, Twój lęk o rachunki, Twoja niedoskonała modlitwa) wpada do kielicha, przestaje być „Twoja”. Zostaje wchłonięta przez Boga. Święty Tomasz z Akwinu pisał, że woda zostaje „przebóstwiona”. Twoje życie przestaje być tylko Twoje – zaczyna należeć do Chrystusa.
Bok przebity włócznią

Dla wielu Ojców Kościoła ten gest miał jeszcze jedno, krwawe źródło. Pamiętasz moment na Golgocie, gdy rzymski setnik przebił bok Jezusa włócznią? Ewangelista Jan z naciskiem zaznacza: „wypłynęła krew i woda”.

Kościół widzi w tym narodziny sakramentów. Krew to Eucharystia, woda to Chrzest. Mieszając je w kielichu, kapłan przypomina, że to, co dzieje się na ołtarzu, to nie jest tylko pamiątka kolacji w Wieczerniku. To jest uobecnienie tej samej ofiary, w której Bóg oddał za nas wszystko, co miał – do ostatniej kropli.
Co z tego wynika dla Ciebie?

Można chodzić na Mszę latami i traktować ją jako spektakl, w którym bierzesz udział jako obserwator. Ale teologia „kropli wody” mówi Ci coś zupełnie innego: Jesteś w samym centrum.

Kiedy widzisz kapłana przy kielichu, to jest ten moment, w którym powinieneś „wrzucić” do tego naczynia wszystko, z czym przyszedłeś. Swoje rozproszenia, swoją niechęć do sąsiada z ławki obok, swoje plany na resztę dnia. Bóg nie chce, żebyś był idealny, zanim podejdziesz do ołtarza. On chce, żebyś pozwolił mu się „rozpuścić” w sobie.

Następnym razem, gdy zapanuje cisza podczas przygotowania darów, spójrz na kielich. Pomyśl o tej małej kropli. To jedyny moment, w którym możesz fizycznie zobaczyć, jak Bóg zaprasza Cię do stania się częścią Niego samego. Nie bój się zniknąć w tym winie. Dopiero wtedy odnajdziesz swoją prawdziwą wartość.

źródło -->> https://odkodujeucharystie.pl/symbolika-wody-i-wina-znaczenie-gestu/

27/08/2026

𝗞𝘂𝗹𝗺𝗶𝗻𝗮𝗰𝘆𝗷𝗻𝘆 𝗺𝗼𝗺𝗲𝗻𝘁 𝗘𝘂𝗰𝗵𝗮𝗿𝘆𝘀𝘁𝗶𝗶: 𝗽𝗮𝘁𝗿𝘇𝗲𝗰́ 𝗻𝗮 𝗵𝗼𝘀𝘁𝗶𝗲̨ 𝗹𝘂𝗯 𝗸𝗶𝗲𝗹𝗶𝗰𝗵 𝗰𝘇𝘆 𝘀𝗰𝗵𝘆𝗹𝗮𝗰́ 𝗴ł𝗼𝘄𝗲̨?
To moment Mszy Świętej, w którym dzieje się coś najważniejszego. Jak się zachować podczas podniesienia?
𝗣𝗼𝗱𝗻𝗶𝗲𝘀𝗶𝗲𝗻𝗶𝗲
Tymczasem przez długie wieki podniesienia po prostu nie było. Miało co prawda krótki epizod w IV wieku, ale potem szybko zanikło. Zaczęto je zalecać ponownie w wieku XI po pokonaniu herezji Berengariusza z Tours, który zaprzeczał realnej obecności Jezusa w Najświętszym Sakramencie, ale pierwsze przepisy liturgiczne wydano w tej sprawie dopiero na początku wieku XIII. I dotyczyły one jedynie podniesienia i ukazania hostii.
Podniesienie kielicha pojawia się dopiero w mszale z 1570 roku. Był to dla odmiany wynik konfrontacji z protestantyzmem – podniesienie obu Postaci miało być znów wyrazem wiary w realną obecność Jezusa w Najświętszym Sakramencie, której – przynajmniej w części – protestantyzm zaprzeczał.
𝗕𝘆 𝗮𝗱𝗼𝗿𝗼𝘄𝗮𝗰́ 𝗖𝗵𝗿𝘆𝘀𝘁𝘂𝘀𝗮 𝘄 𝗵𝗼𝘀𝘁𝗶𝗶
Zwyczaj podniesienia Ciała Pańskiego został wprowadzony w tym celu, by wierni mogli adorować prawdziwie obecnego w konsekrowanej hostii Chrystusa. Stąd towarzyszy mu postawa klęcząca i dźwięk dzwonków, którego zadaniem jest zwrócić uwagę wiernych, że oto następuje bardzo ważny moment. Zdarzało się, że na czas podniesienia przed ołtarzem klękali posługujący z pochodniami, by dzięki ich światłu hostia w dłoniach celebransa była lepiej widoczna.
Dodajmy, że podniesienie trwało wówczas nieraz bardzo długo, a na pewno o wiele dłużej niż dziś, gdyż była to jedyna okazja do adoracji widocznego Najświętszego Sakramentu. Dopiero później wymyślono i wprowadzono do powszechnego użytku monstrancję służącą ekspozycji Ciała Pańskiego. Z tamtego okresu pochodził też zwyczaj podtrzymywania przez usługujących do mszy tylnej części ornatu celebransa, który do dziś można zobaczyć podczas celebracji „mszy trydenckiej”. Ornaty były bogato zdobione i przez to ciężkie, więc taka pomoc ułatwiała kapłanowi dłuższe podniesienie hostii.
𝗦𝗰𝗵𝘆𝗹𝗮𝗰́ 𝗴ł𝗼𝘄𝗲̨ 𝗰𝘇𝘆 𝗽𝗮𝘁𝗿𝘇𝗲𝗰́?
Podniesienie Ciała i Krwi Pańskiej jest momentem milczącej adoracji i chwilą, w której mamy sobie uświadomić, że to rzeczywiście sam Pan stał się wśród nas jak najprawdziwiej obecny. Niekoniecznie trzeba więc wówczas schylać głowę czy spuszczać oczy – choć niektórzy tak właśnie wyrażają swoją cześć wobec Tajemnicy.
Zamysł wprowadzenia tego gestu do liturgii był taki, by dać nam możliwość wpatrywania się w Eucharystycznego Jezusa. I warto z tego korzystać. Wielu z nas uczono gdzieś w okolicach przygotowania do Pierwszej Komunii, by wpatrując się w hostię i kielich w chwili podniesienia powtórzyć w myślach wyznanie świętego Tomasza uczynione w Wieczerniku wobec Zmartwychwstałego: „Pan mój i Bóg mój”. To prosta i głęboka praktyka. Wyznanie wiary i akt uwielbienia jednocześnie.
źródło -->> https://pl.aleteia.org/2017/10/01/kulminacyjny-moment-eucharystii-patrzec-na-hostie-lub-kielich-czy-schylac-glowe/)

24/08/2026

Przez kilka dni we Fromborku miał miejsce zlot Forum Miłośników Pana Samochodzika.
Nasze miasto to miejsce akcji książki Zbigniewa Nienackiego "Pan Samochodzik i zagadki Fromborka".
W czasie zlotu największą uwagę przykuwał niezapomniany kultowy wehikuł-amfibia, który pojawiał się w różnych miejscach Fromborka .

24/08/2026

23/08/2026

22 sierpnia, recitalem amerykańskiego organisty Jamesa D. Hicksa, zakończył się 59. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej. Artysta zaprezentował różnorodny program, obejmujący zarówno muzykę skandynawską, jak i współczesne kompozycje organowe.

23/08/2026

Wspominamy wczorajszy wspaniały koncert "Musica Warmiensis" w wykonaniu Zespołu Ca****la Warmiensis Restituta oraz solistów:
- Aleksandra Żakiewicz (sopran),
- Ingrida Gápová (mezzosopran),
- Bartosz Gorzkowski (tenor),
- Piotr Pieron (bas) ;
zaprezentowali utwory wykonywane przez kapele kościelne na Warmii w II poł. XVIII i I poł. XIX w.
Koncert poprowadzi ks. kan. dr Tomasz Garwoliński.
Kierownictwo artystyczne: dr Paweł Hulisz.
Usłyszeliśmy:
1. Maddalena Laura Sirmen (1745-1818): Msza D-dur
2. Johann Baptist Vanhal (1739-1813): Symfonia na dwoje skrzypiec, dwa klarnety, altówkę, wiolonczelę i kontrabas
3. Johann Baptist Schiedermayr (1779-1840): Nieszpory na cztery głosy, dwoje skrzypiec, dwa klarnety, dwie trąbki, bębny, kontrabas i organy.
więcej zdjęć 👇👇👇
https://photos.app.goo.gl/CZePprpTkfzCK6jH6

23/08/2026

23/08/2026

Warsztaty osteologiczne "Historie życia mieszkańców nowożytnego Fromborka" w ramach 𝗙𝗲𝘀𝘁𝗶𝘄𝗮𝗹𝘂 𝗖𝗼𝗽𝗲𝗿𝗻𝗶𝗰𝘂𝘀 𝗢𝗽𝗲𝗻. Uczestniczki warsztatów, mieszkanki Fromborka czyszczą ludzkie kości (z cmentarza przy kościele św Mikołaja). Badacze składają cały szkielet i z niego właśnie odczytują informacje o chorobach, stylu życia, odżywianiu itp. miejscowej ludności.
Fascynujące doświadczenie! To opinia uczestniczek.
Warsztaty prowadzi biolog-osteolog dr Justyna Marchewka-Długońska.