03/06/2026
Drodzy Bracia i Siostry.
Przed nami Uroczystość poświęcona Eucharystii -
Najświętszemu Ciału i Krwi Naszego Zbawiciela.
W ślad a rozważaniem o tajemnicy Eucharystii jako źródła życia duszy, zatrzymajmy się nad kolejną wielką prawdą życia duchowego, szczególnie mocno podkreślaną w duchowości mariawickiej — nad wynagradzaniem za grzechy świata.
Świat pełen jest cierpienia, niepokoju i zamętu. Widzimy wokół siebie niesprawiedliwość, brak miłości, obojętność religijną i lekceważenie rzeczy świętych. Wielu ludzi żyje tak, jakby Boga nie było. A jednak Pan Bóg nie przestaje kochać człowieka. Największym dowodem tej miłości jest ofiara krzyża, którą złożył za nas Pan Jezus. Oddał swoje życie, aby odkupić grzechy całej ludzkości.
Ale ta ofiara nie jest tylko jednorazowym wydarzeniem przeszłości. Ona trwa w Kościele, szczególnie w Najświętszej Eucharystii.
I właśnie tutaj pojawia się wielkie powołanie chrześcijanina: trzeba nam uczestniczyć w dziele wynagradzania.
Czym jest owo wynagradzanie
Wynagradzanie jest aktem miłości, przez który człowiek pragnie naprawić zniewagę wyrządzoną Bogu przez grzech.
Grzech spustoszył zmienię, grzech zabił Boga człowieka , wreszcie grzech cały czas obraża Boga, ale także rani cały porządek moralny świata.
Dlatego miłość do Boga skłania duszę do tego, aby:
• przepraszać za grzechy własne i cudze,
• modlić się za grzeszników,
• składać Bogu ofiarę z własnych trudów i cierpień.
Najświętsza Mateczka uczy nas w swych pismach duchowych, że wierni powinni:
• wynagradzać za brak miłości do Eucharystii,
• modlić się za kapłanów i grzeszników,
• żyć w pokorze i miłości bliźniego.
Wynagrodzenie dokonuje się przede wszystkim poprzez:
• adorację Najświętszego Sakramentu,
• częstą Komunię Świętą,
• modlitwę za grzeszników,
• ofiarowanie cierpienia Bogu.
Rozwój tej duchowości wspierał również Abp Michał który podkreślał, że wierni powinni stać się „duszą wynagradzającą”, czyli taką, która modlitwą i miłością odpowiada na grzech świata.
Każdy chrześcijanin może włączyć się w dzieło wynagradzania.
Nie wymaga to wielkich czynów ani nadzwyczajnych umartwień. Najprostsze drogi wynagrodzenia to:
1. Adoracja
Spędzanie czasu przed Chrystusem obecnym w Eucharystii.
2. Modlitwa za grzeszników
Prośba o nawrócenie tych, którzy oddalili się od Boga.
3. Ofiarowanie codziennych trudów
Cierpienia, choroby i przeciwności mogą stać się duchową ofiarą.
4. Życie w miłości bliźniego
Najpiękniejszą formą wynagrodzenia jest czynna miłość.
5. Częsta Komunia Święta
Komunia Święta jednoczy duszę z Chrystusem i daje siłę do walki z grzechem.
Wynagradzanie nie jest praktyką smutku ani surowości.
Jest aktem miłości do Boga i do ludzi.
Człowiek wynagradzający patrzy na świat oczami Chrystusa.
Widząc grzech, nie potępia, lecz modli się.
Widząc cierpienie, nie odwraca się, lecz pomaga.
Widząc obojętność religijną, odpowiada większą miłością.
Tak rodzą się dusze, które stają się światłem dla innych.
Historia Kościoła pokazuje, że jedna dusza wierna Bogu może wyprosić wielkie łaski dla świata.
Święci często powtarzali, że modlitwa i ofiara ludzi wierzących powstrzymuje wiele nieszczęść. Dlatego każde:
• westchnienie,
• modlitwa,
• akt miłości
ma wielką wartość w oczach Boga.
Drodzy Bracia i Siostry, świat potrzebuje dziś dusz modlitwy i wynagradzania.
Potrzebuje ludzi, którzy będą:
• kochać Boga,
• adorować Eucharystię,
• modlić się za grzeszników,
• odpowiadać miłością na zło.
Niech każdy z nas stanie się taką duszą.
Niech nasze modlitwy i ofiary łączą się z ofiarą Chrystusa.
A wtedy przez nasze życie Bóg będzie mógł rozlewać swoje miłosierdzie na świat.
Niech Pan Jezus, obecny w Sakramencie Ołtarza , umacnia nas w tej drodze miłości i wynagradzania.
