Parafia Czarny Las

03/10/2026

Przewodnik (ks. Bruno Ferrero)
Karawana kupców, doświadczona we wspólnym przemierzaniu długich szlaków Wschodu, przygotowywała się do przejścia niebezpiecznej pustyni. Wędrówka wymagała dobrej znajomości miejscowości i dróg, ruchomych piasków, oaz, a także obyczajów tubylczej ludności. Dlatego zapewnili sobie usługi miejscowego przewodnika. Po dziesięciu dniach szybkiej wędrówki kolumna zatrzymała się naprzeciw szpaleru uzbrojonych ludzi, otaczającego stojący na szlaku posąg jednego ze swych przerażających bóstw.
- Nie możecie iść dalej - krzyknął przywódca uzbrojonych ludzi - jeśli nie złożycie człowieka w ofierze naszemu bogu! To jest prawo obowiązujące po nowiu. Jeśli tego nie uczynicie, natychmiast zostaniecie zabici!
Kupcy zgromadzili się i zaczęli rozmawiać między sobą. Wybór był bardzo trudny, a uzgodnienie czegokolwiek wręcz niemożliwe.
- Znamy się od dawna. Jesteśmy ze sobą spokrewnieni. Nie możemy złożyć w ofierze jednego z nas, aby zaspokoić tego boga!
Ich spojrzenia skierowały się na przewodnika...
Po złożeniu w ofierze tego biednego człowieka - zgodnie z rytuałem, u stóp posągu - karawana wyruszyła w drogę. Próbowali wracać po śladach na piasku. Nikt jednak nie znał szlaków i bardzo szybko zagubili się na pustyni.
Poumierali jeden po drugim z pragnienia i wycieńczenia.

03/10/2026

26/09/2026

Dłonie
Jest 1945 r. Wojna się zakończyła. Terytorium Niemiec zajęły wojska amerykańskie, angielskie i radzieckie. W niemieckim mieście kompania żołnierzy amerykańskich zdecydowała, aby odbudować zbombardowany kościół. Podczas usuwania gruzu jeden z żołnierzy znalazł głowę ukrzyżowanego Jezusa. Uderzony pięknym tego oblicza, pokazał je swoim kolegom.
- Poszukajmy pozostałych kawałków i złóżmy krucyfiks na nowo, zaproponował jeden z nich.
Grzebiąc to tu, to tam, przede wszystkim blisko ołtarza, znaleźli wiele fragmentów figury. Dwóch żołnierzy cierpliwie próbowało odtworzyć pasyjkę, ale nikt nie potrafił znaleźć dłoni Jezusa. Kiedy kościół został odbudowany, także krzyż ponownie znalazł się na swoim miejscu w ołtarzu. Brakowało jedynie dłoni. Jeden z żołnierzy umieścił u stóp krzyża kartkę z napisem: teraz nie mam innych rąk poza twoimi.
* * *
Dzisiaj potrzebuje twoich i moich dłoni.

24/09/2026

Mężczyzna siedział w przedziale, w pociągu. Na każdej stacji wstawał i patrzył przez okno zatroskany, potem siadał znów i wzdychał, wymawiając nazwę stacji. Po czterech czy pięciu stacjach, współtowarzysz spytał zaniepokojony:
- Czy coś złego się dzieje? Wydaje mi się, że jest pan bardzo zdenerwowany.
- Tak. Powinienem się przesiąść już dawno. Jadę w złym kierunku. Ale jest tu tak wygodnie i ciepło!
* * *
Nieistotne czy 9 czy 90 lat - nigdy nie jest za późno. Potrzeba decyzji. Można wykorzystać każdą szansę, by być szczęśliwym.

23/09/2026

23.09.2026

20/09/2026

Transmisja, 20.09.2026

19/09/2026

Transmisja z 19 września 2026

16/09/2026

Dzienniczek (ks. Bruno Ferrero)
W mediach społecznościowych znaleziono wyznanie chłopca.
Wczoraj byłem z rodziną w restauracji. Obsługiwała nas miła kelnerka. Ciągle jej dziękowałem, ale ona nie zwracała na to uwagi. Chyba miała rację, przecież się jej płaci za pracę.
Dzisiaj moja mama wstała, aby podać mi szklankę wody. Nie wiem, jak to się stało, ale wymknęło mi się „dziękuję”. Nigdy wcześniej tego nie mówiłem. Mama usiadła, a wydawało mi się, że płacze.
Mama napisała do koleżanki.
Dziś mój dorastający syn powiedział mi „dziękuję”. Rozpłakałam się jak głupia. Mam nadzieję, że tego nie spostrzegł, w przeciwnym razie nigdy więcej tego nie powie, bym znów nie płakała.
A gdyby tak zauważył, że bywam zmęczona, że często chciałabym porozmawiać, wyjść na zewnątrz, że czasem źle się czuję …

Nigdy nie czekaj do jutra, by powiedzieć coś dobrego, by powiedzieć, że kogoś lubisz, że jesteś mu bliski. Uczyń to dzisiaj.