Oratorium salezjańskie to miejsce spotkania, miejsce wzrastania, miejsce nawiązywania relacji z Bogiem i drugim człowiekiem, to przekazywanie Miłości Boga, której się doświadcza tym, którzy przychodzą do oratorium, poprzez wspólną modlitwę, zabawę, śpiew,a także posiłek, by wzmocnić i ducha i ciało. Każdy może do niego przyjść, nieważne jakie jest Twoje życie, idziesz prostą czy krętą drogą, Jeste
ś uśmiechnięty czy smutny, ten dom jest dla Ciebie zawsze otwarty, w tym DOMU czeka na Ciebie BÓG- Twój dobry TATUŚ. W oratorium spotkasz Księży i młodych ludzi, dla których Jesteś ważny, którzy chcą Ci pomóc, chcą z Tobą być. A jeżeli droga Twojego życia jest kręta albo Jesteś smutny, bo wiesz, że odszedłeś od Boga, a nie wiesz jak wrócić, to pamiętaj Ksiądz Ci zawsze pomoże :). Trochę z historii początków...
Oratorium było pierwszym dziełem, jakie podjął ks. Jan Bosko pośród turyńskiej młodzieży, gdy jako młody kapłan zobaczył nędzę i niesprawiedliwośc, które doprowadzały, że młodzi chłopcy zostawali przestępcami. Postanowił dla nich poświęcić swe kapłańskie życie. Przełomowym momentem i dniem uznanym za początek jego apostolstwa wśród młodych był 8 grudnia 1841 w kościele św.Franciszka z Asyżu, tam właśnie ks.Bosko spotkał Bartłomieja Garelli. Bosko daje chłopcom to co ma najcenniejszego, swoje serce, którym kocha ich jak ojciec, pomaga im znaleźć pracę, dom, uczy ich modlitwy, bawi się z nimi, daje im chleb. Pomaga im odnaleźć radość zycia, którą zatracili, pokazuje i daje im doświadczyć Boga jako troskliwego Ojca..., prowadzi ich do życia modlitwy i sakramentów, to one pomagają im wrócić do Boga i zyć radośniej i pokazywać swoim zyciem Miłość Boga. Przez wiele lat ks. Bosko szukał miejsca na oratorium i w końcu 5 kwietnia 1846 r., znajduje stałą siedzibę dla oratorium- jest to szopa należąca do Franciszka Pinardiego na Valdocco i tu pozostaje już na zawsze.
