Dominika, zatwierdzoną przez Generała Zakonu. Wspólnoty tercjarzy nazywają się fraterniami. Zrzeszają one osoby w różnym wieku, pozostające w stanie wolnym lub małżonków, którzy na swojej duchowej drodze pragną czerpać z tradycji dominikańskiej i włączać się w apostolską misję Zakonu, wspólną dla wszystkich jego członków. Fraternie są czymś więcej niż grupami duszpasterskimi, których wiele gromadzi się przy klasztorach dominikańskich. Przyjęcie nowych sióstr i braci jest rzeczywistym włączeniem ich do Zakonu Kaznodziejskiego, czego wyrazem jest uroczysta oprawa tego wydarzenia. Od tego momentu tercjarz, jako członek Rodziny Dominikańskiej, może w pełni korzystać z jej dóbr duchowych, tym głębiej, im bardziej sam jest wierny przyjętym zobowiązaniom. Jak wskazuje Reguła: „za przykładem św. Dominika, św. Katarzyny Sieneńskiej i tych naszych przodków, którzy swoim życiem uświetnili Zakon i Kościół, wzmocnieni braterską wspólnotą świeccy dominikanie dają szczególne świadectwo swojej wiary, wsłuchują się w potrzeby ludzi swoich czasów i oddają się służbie prawdy. Zwracają oni szczególną uwagę na cele stojące dziś przed działalnością apostolską Kościoła, szczególnie zaangażowani w okazywanie autentycznego miłosierdzia wobec wszystkich form cierpienia, w obronie wolności i szerzenie sprawiedliwości i pokoju”. Celem wspólnoty Zakonu Kaznodziejskiego jest osiągnięcie osobistego uświęcenia członków przez praktykę doskonalszego życia chrześcijańskiego oraz zbawienie dusz przez środki zgodne ze stanem wiernych żyjących w świecie. Szczególną cechą odróżniającą Zakon Dominikański od innych stanowi duch apostolski jaki ma ożywiać i Świeckich Zakonu Kaznodziejskiego, być wyraźnym znamieniem Jego Reguły i celem, do którego osiągnięcia zdąża cały zarząd Zakonu. Jest to Zakon, który jako pierwszym wziął sobie dzieło apostolstwa za główne zadanie. Hasłem bowiem Jego jest prawda a zadaniem „contemplari et contemplata aliis tradere” tj. „kontemplować, a owoce kontemplacji przekazywać innym”
Świecki zakon jest stowarzyszeniem świętości, stowarzyszeniem życia chrześcijańskiego. Jest on specjalnym powołaniem, które nabiera określonej specyfiki właśnie dlatego, że przyjmując w zdecydowany sposób ducha rad ewangelicznych usiłuje wcielić je w historycznie i charyzmatycznie ustalone przez Kościół formy, oraz wzorując się na nich pobudza swoich członków do osobistej, pełnej i doskonałej wierności chrześcijańskiej
Co dzieje się w przypadku powołania do świeckiego zakonu? W tej sytuacji chrześcijanin, nie wychodząc poza ramy swojego ludzkiego powołania oraz konkretnej sytuacji na drodze wyznaczonej mu przez Opatrzność, w swoim pragnieniu bycia chrześcijaninem w sposób pełniejszy zostaje pociągnięty treścią i duchem rad ewangelicznych. Zaczyna zatem poszukiwać przykładów takiego życia, które ukształtowane według rad ewangelicznych stanie się wzorcem, mogącym ukierunkować i stanowić inspirację dla jego świeckiego życia. Pozostaje oczywiście nadal na swoim miejscu, w ziemskim i ludzkim powołaniu. Jednakże przez owo pośrednictwo eklezjalnego charyzmatu życia zakonnego wspomagany zostaje w stawaniu się chrześcijaninem w sposób pełniejszy.
Środkami do osiągnięcia celu Świeckich Zakonu Kaznodziejskiego, poza wspólnymi wszystkim chrześcijanom przykazaniami i obowiązkami stanu są: wierność konstytucjom, a to znaczy przede wszystkim intensywna modlitwa, a jeśli to możliwe – modlitwa liturgiczna, praktyka pokuty, dzieła apostolatu w obronie wiary i Kościoła i dzieła miłosierdzia, według osobistych możliwości.
