18/06/2022
Kilka historycznych faktów na temat budynku naszego Kościoła
Widok z ulicy Cieszkowskiego.
Fot. Zofia Ewa Ruprecht.
W perspektywie ulicy znajduje się jedna z ciekawszych świątyń w naszym mieście
Kościół Ewangelicko- Metodystyczny.
Budynek kościoła został zbudowany w 1883 roku jako kompleks sakralno- mieszkalny dla miejscowego zboru baptystów. Nie jest znany autor projektu budowli. Po wytyczeniu w 1894 roku ulicy Cieszkowskiego, świątynia zamknęła jej perspektywę zachodnią. Do 1945 roku kościół służył zborowi Kościoła baptystów. W 1946 r. władze miejskie przydzieliły opuszczoną świątynię Kościołowi Metodystycznemu, którego bydgoski zbór istniał od 1935 roku, lecz nie posiadał wcześniej własnej kaplicy. Zaniedbany przez lata wojny kościół nie mógł w pełni sprostać swym zadaniom, toteż potrzeba jego remontu stała się bardzo paląca. Gruntowna renowacja obiektu stała się możliwa w latach 1966-1968, dzięki pomocy finansowej Światowej Rady Kościołów w Genewie. Wymieniono wówczas pokrycie dachowe obiektu, odmalowano i wyposażono wnętrze kościoła, a modernizacja wystroju na wzór nowoczesnej architektury sakralnej w krajach protestanckich przyczyniła się do tego, że świątynia bydgoskiego zboru (poświęcona w listopadzie 1968 r.), stała się najnowocześniejsza w całym polskim Kościele Metodystycznym.
Kościół metodystów w Bydgoszczy to budowla neogotycka, ceglana, z tynkowanymi płycinami nad wejściem. Część sakralną stanowi trójnawowa kaplica z przylegającymi od frontu dwiema wieżami zwieńczonymi ostrosłupowymi hełmami. Reminiscencję gotyku stanowią olbrzymie, ostrołukowe okna, blendy i portal. Do typowo włoskich motywów należą natomiast rozeta w fasadzie oraz fryz arkadkowy obiegający szczyt frontu. W czasie wznoszenia budynku nie zrealizowano maswerków w oknach elewacji bocznych, co zubożyło dekorację architektoniczną. W kaplicy znajduje się amfiteatralna empora przeznaczona dla chóru muzycznego. Pod częścią prezbiterialną kaplicy zachowano oryginalny basen chrzcielny baptystów, obecnie nie wykorzystywany. Krępe proporcje bryły świątyni oraz duże partie płaskich, nietynkowanych ścian zbliżają budowę do obiektów romańskich. Wewnątrz znajduje się czterokrotnie przełamany strop, który optycznie powiększa wnętrze. Kościół charakteryzuje się dobrą akustyką. Od północnego zachodu do części sakralnej przylega czterokondygnacyjna część mieszkalna, nakryta niskim dachem dwuspadowym.
źródło: Parucka K., Zabytki Bydgoszczy, Bydgoszcz, 2008
Kuberska I., Architektura sakralna Bydgoszczy w okresie historyzmu, Materiały do dziejów kultury i sztuki Bydgoszczy i regionu, z. 3. Bydgoszcz, 1998
