24/05/2026
🕊️ Odwieczny dylemat katechetów- jak opowiedzieć dziecku o Duchu Świętym? Jak go pokazać? Co zrobić, żeby choć odrobinę zbliżyć się do prawdy i nie zinfantylizować całkowicie kluczowej dla naszej wiary postaci? Patrząc o opis jaki pochodzi od św. Łukasza można dostrzec jedno. Duch Święty zaczął działać jeszcze zanim przyszedł. Samo gorące oczekiwanie na niego już zaczęło dotykać serca uczniów, którzy jak powiedziano znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Kiedy tak można było powiedzieć o nas? Kiedy my byliśmy rzeczywiście ostatnio razem jako małżeństwo, rodzina, grono bliskich znajomych? My nigdy nie mamy korzystnych okoliczności a nawet jak je mamy to już nie wierzymy, że one są. Pośpiech, brak celu, zmęczenie… a może brak miłości? Może wypłukane człowieczeństwo? Może jest to już głębszy problem. Uczniowie zostali zgromadzeni wokół obietnicy Jezusa. To jego słowa sprawiły, że trwali i to jednomyślnie ma modlitwie. W napięciu czekali spełnienia się Bożego planu.
Co się stało gdy rzeczywiście zaczął się wypełniać? Widzimy w obrazie z Dziejów Apostolskich, że Duch Święty mówi inaczej niż do tego przywykliśmy, nie mając ciała pozostawia nam jednak takie skutki jak po spotkaniu z fizycznym ciałem, z osobą. Nasz język wydaje się być tutaj związany, bo dwukrotnie pojawia się określenie że Duch był jakby uderzeniem gwałtownego wichru a potem jakby językiem ognia ale… nic faktycznie nie wiało i nic nie płonęło. To rzeczywiście widzieli uczniowie? Zasadniejszym chyba byłoby tu pytanie co czuli? Żywioły rodzą w nas naturalny lęk, strach bo przecież są silniejsze od nas, na dłuższą metę są dla nas zagrożeniem. Duch Święty jest do nich podobny jednak nadaje im nową jakość. On nie demoluje wnętrza, nie niszczy ale wypełnia, oczyszcza, uzdrawia. Jest siłą która porządkuje cały wszechświat a także nasze serce. Skoro Bóg stworzył je w zamyśle na swoje mieszkanie to Duch Święty pomaga je nam przygotować na przyjście wyjątkowego gościa.
Nieco wcześniej… dokładnie 49 dni Jezus ukazuje się uczniom pogrążonym w lęku, będącym w zamknięciu. Już tu daje im swego Ducha a z tym darem łączy jednocześnie konkretną moc. Jest to władza odpuszczania grzechów. Władza odpuszczania i zatrzymania win. Posiadać Ducha oznacza wchodzić mimo drzwi zamkniętych- wybaczać. Często serca ludzi są zakneblowane przez trudne historie, przez rany i uprzedzenia. Odpuścić grzechy to tak naprawdę dać wolność sobie i innym. Do rozpocząć nową drogę, nadać sens życiu. Życie to chyba największy żywioł który przewyższa wszystkie pozostałe. Kto żyje w pełni ten tak naprawdę nie ma żadnych ograniczeń.
Ducha Świętego nazywamy Panem i Ożywicielem. Słusznie. Nie są to słowa na wyrost. Tchnienie Jezusa jest wyjątkowym gestem, który wyprzedza spektakularne wydarzenia Pięćdziesiątnicy. Trudno nie zauważyć kontrastu jaki zachodzi między Jezusem a Apostołami. On żyje- prawdziwie żyje. Dlaczego? Bo przed chwilą umarł. Nie ma wątpliwości, że zarówno Golgota jak i poranek zmartwychwstania są częścią tej samej układanki i tworzą w nas obraz, któremu nie można zaprzeczyć. Jego obecność, rany, słowa… mówią nam, że przeniknęła Go siła wobec której nie ma już śmierci, nie ma łez i bólu. Oni jeszcze nie żyją. Oni próbują przetrwać. Próbują czysto fizjologicznie podtrzymać istnienie jednak życie to coś więcej. Słowo jest czymś więcej, niż tym, co mówisz, i tym co piszesz. Słowo jest tym, czym jesteś” (Phil Bosmans).
Te prawda. On jest Życiem. Wszystkim tym co możemy o nim tylko pomyśleć wypowiada się na co dzień w Jezusie. Odpuszczenie grzechów… Pokój… Miłość. To ona sprawia, że my możemy pójść dalej. Wielokrotnie widziałem jak taki cud dokonuje się przy kratkach konfesjonału. Tu również widać różnicę i podział na tych co chcą przetrwać- kolejny miesiąc, rok, którzy potrzebują coś podpisać i odbyć dla świętego spokoju a są tu też tacy którzy rzeczywiście chcą żyć. Apostołowie mimo tego, że wszyscy są świętymi i postaciami z obrazów, otoczonymi aniołami i świetlistą aureolą to jednocześnie byli grzesznikami. Każdy z nich potrzebował miłosierdzia, bo przecież każdy zgrzeszył- każdy z nich zwątpił, każdy upadł i uciekł. Tylko moc Ducha umie prowadzić nas mimo tych różnic w naszym sercu- my- cieleśni i nieśmiertelni, my święci i grzeszni, my mocni i słabi, my wątpiący i ufający, każdego dnia bliżej i dalej. Tacy tworzymy Kościół- jeden choć różny, choć nieraz poraniony i podzielony. I tak jak kiedyś w wieczerniku tak i teraz tylko miłość może nas tu zgromadzić i tylko miłość może nam odpowiedzieć po co tutaj jesteśmy. ❤️
✍️ Komentarz przygotował Ks. Adam Kiermut, bardzo dziękujemy. 😉
📖 Zachęcamy do rozważań Ewangelii J 20, 19-23.
