25/08/2024
Miłość Boga do Ludzi
W pradawnym kraju, położonym po obu stronach szerokiej i groźnej rzeki, żył lud wybrany przez Boga. Byli to ludzie o silnej wierze, którzy niegdyś byli niewolnikami w odległej ziemi, ale dzięki miłosierdziu i potędze swojego Boga zostali wyzwoleni z okowów niewoli. Ich przodkowie widzieli na własne oczy cuda, które Bóg uczynił dla nich: otwarte morze, w którym znaleźli przejście, manna spadająca z nieba, i wiele innych znaków Jego mocy. Bóg prowadził ich przez pustynię, chroniąc ich przed niebezpieczeństwami i dając im nową ziemię, w której mogli zamieszkać.
Ale z czasem ludzie zaczęli zapominać o tym, co Bóg dla nich uczynił. Zaczęli oddalać się od Jego drogi, kuszeni przez obce bóstwa i obietnice łatwego życia. Patrzyli na bogów Amorytów, ludu, który mieszkał obok nich, i zaczęli zastanawiać się, czy może ich życie nie byłoby prostsze, gdyby poszli za ich przykładem. Starsi zaczęli się martwić, a młodsi zaczęli kwestionować starodawne tradycje i wiarę przodków.
Wtedy to Jozue, przywódca ludu, zebrał wszystkich w miejscu zwanym Sychem. Zwołał starszych, książąt, sędziów i zwierzchników, i przemówił do nich z mocą i determinacją. "Jeśli nie podoba się wam służyć Panu," rzekł, "to wybierzcie sobie dziś, komu chcecie służyć — czy bogom, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie rzeki, czy bogom Amorytów, w których kraju zamieszkaliście. Ale ja i mój dom, my służyć będziemy Panu!"
Naród słysząc te słowa, przypomniał sobie wszystko, co Bóg dla nich uczynił. Poczuł się zawstydzony, że tak łatwo pozwolił sobie na zwątpienie i oddalenie od Boga. Ludzie zaczęli mówić jeden przez drugiego, aż w końcu wszyscy jak jeden głos zawołali: "Dalecy jesteśmy od tego, abyśmy mieli opuścić Pana, a służyć cudzym bogom! To On, Bóg nasz, wyprowadził nas z ziemi egipskiej, z domu niewoli. To On czynił dla nas wielkie znaki i ochraniał nas przez całą drogę, którą szliśmy!"
Nawrócenie ludu było wielkim świadectwem ich wiary i miłości do Boga. Ale Bóg chciał, aby miłość ta była jeszcze głębsza, czystsza, i bardziej pełna zrozumienia. Wówczas zesłał na nich Ducha Świętego, który niczym ogień rozpalił ich serca i dusze. Duch Święty wprowadzał ich w tajemnicę miłości Boga do człowieka, porównując ją do miłości małżeńskiej. Jak w małżeństwie mąż i żona stają się jednym ciałem, tak i ludzie są powołani do zjednoczenia z Bogiem.
Apostoł Paweł, w swym liście do Efezjan, opisał tę miłość jako coś, co przekracza ludzkie pojęcie. Napominał mężów, aby miłowali swoje żony tak, jak Chrystus umiłował Kościół i oddał za niego samego siebie. Uczył, że miłość ta powinna być pełna oddania, ofiary i troski, tak jak Chrystus kocha swój lud — Kościół, który jest Jego Ciałem.
Duch Święty działał w sercach ludzi, otwierając ich na zrozumienie, że prawdziwa miłość wymaga poświęcenia i wierności. Dzięki Jego działaniu ludzie zaczęli dostrzegać, że ich odwrócenie od Boga było jak zdrada w małżeństwie. Zrozumieli, że Bóg zawsze pozostawał im wierny, czekał na ich powrót z otwartymi ramionami i że Jego miłość do nich była wieczna i niezmienna.
Z czasem ludzie na nowo zaczęli żyć zgodnie z Bożymi przykazaniami. Duch Święty, niczym delikatny, lecz nieustający wiatr, prowadził ich przez życie, przypominając im o miłości Boga i ucząc, jak kochać innych. Każdego dnia ludzie odnawiali swoje przymierze z Bogiem, świadomi, że są częścią Jego Ciała, zjednoczeni w miłości i wierze. I tak, dzięki działaniu Ducha Świętego, odnaleźli na nowo swoją drogę do Boga i obiecali, że już nigdy więcej jej nie zgubią.
I w tej obietnicy, jak w świętym węźle małżeńskim, trwali — oddani, pełni miłości i zrozumienia, gotowi na wszystko, aby służyć swojemu Bogu.
