11/03/2026
Projekcja filmu o św. Nektariuszu z Eginy
W niedzielę 8.03. 2026 r. po wieczornym nabożeństwie w sali parafialnej odbyła się projekcja filmu o św. Nektariuszu z Eginy.
Święty Nektariusz (Anastasios Kefalas) urodził się 1 października 1846 roku w Silivrii, nieopodal Konstantynopola, w ubogiej, wielodzietnej rodzinie greckiej. Od wczesnej młodości pracował na własne utrzymanie i naukę. Po zakończeniu edukacji został nauczycielem na greckiej wyspie Chios na Morzu Egejskim u wybrzeży Turcji. Prowadził ascetyczne życie, doskonaląc się duchowo i poświęcając wiele czasu na modlitwę. W wieku trzydziestu lat został mnichem. W 1877 roku otrzymał święcenia diakońskie, podczas których otrzymał imię Nektariusz. Dzięki wsparciu patriarchy aleksandryjskiego Sofroniusza IV (Meidantzoglou) w latach 1881-1885 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Ateńskiego. Później z rąk patriarchy przyjął chirotonię kapłańską. Początkowo posługę duszpasterską niósł w cerkwi św. Mikołaja w Kairze w patriarchacie aleksandryjskim. W uznaniu jego wiedzy, skrupulatności i zdolności organizacyjnych w 1889 roku wyświęcono go na biskupa i mianowano metropolitą Pentapolis. Wkrótce rozpoczęły się intrygi, kierowanego zazdrością i zawiścią, miejscowego duchowieństwa. Św. Nektariusz z goryczą spoglądał na ludzi, którzy nazywając siebie chrześcijanami, a będąc kapłanami dopuszczali się kłamstw, oszczerstw i niegodziwości. Energiczny, skromny i zaradny metropolita, bezpodstawnie i złośliwie posądzony o chęć przejęcia patriarszego tronu, na skutek zawistnych działań duchowieństwa w 1890 roku został zmuszony do opuszczenia Egiptu. Najsmutniejsze było to, że fałszywe oskarżenia pochodziły z jego najbliższego cerkiewnego otoczenia. Św. Nektariusz był świadomy, że jest to czas próby, sprawdzania jego wiary i jednocześnie możliwość doskonalenia się w prawości i uczciwości. Był to trudny okres w życiu świętego. Metropolita został praktycznie pozbawiony środków do życia. Nikt nie wstawił się i nie pomógł bezpodstawnie znieważanemu hierarsze, który doświadczał wiele nieprzyjemności i przykrości ze strony osób ze środowiska cerkiewnego. Otrzymał jedynie prawo głoszenia kazań. W ten trudny czas św. Nektariuszowi ukazała się Bogarodzica wraz z aniołami, którzy śpiewali pieśń poświęconą Matce Bożej (gr. Αγνή Παρθένε Δέσποινα). Momentalnie żal, smutek i pamięć o oszczerstwach zamieniły się w słodycz i spokój. Hierarcha zapisał słowa usłyszanej pieśni, która stała się słynnym hymnem, śpiewanym obecnie w wielu prawosławnych świątyniach na całym świecie. Metropolita Pentapolis jest autorem łącznie ponad 150 hymnów ku czci Bogarodzicy, wydanych w formie książki pod nazwą Theotokarion. W 1894 roku św. Nektariusz, dzięki królowej Grecji Oldze Romanowej (1851-1926), która dowiedziała się o losie świątobliwego hierarchy, został wykładowcą jednej z ateńskich szkół teologicznych. Metropolita zajął się także publikacją tekstów teologicznych, które spotkały się z uznaniem i przychylnością wielu czytelników. Doceniano jego mądrość, rzetelność, a przede wszystkim skromność. Wokół hierarchy gromadzili się liczni ludzie, którzy zwracali się z prośbami o porady dotyczące życia duchowego. W 1908 roku metropolita zrezygnował z funkcji wykładowcy i osiedlił się na Eginie w założonym przez siebie żeńskim monasterze Świętej Trójcy. Tam spędził na modlitwie i trudach dwanaście ostatnich lat swego ziemskiego życia.
Św. Nektariusz zmarł w 1920 roku w wieku 74 lat. Po śmierci w szpitalu jego ciało wydzielało przyjemny zapach. Jego ubranie położono przypadkowo na sąsiednim łóżku, gdzie leżał sparaliżowany chory, który momentalnie wstał i zaczął chodzić, dziękując za uzdrowienie Bogu i świętemu hierarsze. Metropolita został pochowany na terenie monasteru na Eginie. W 1961 roku metropolita Pentapolis został kanonizowany przez patriarchat konstantynopolitański. W 1998 roku patriarcha aleksandryjski Piotr VII przeprosił świętego za wszystkie krzywdy, które go spotkały ze strony patriarchatu i odczytał akt uniewinniający i rehabilitujący św. Nektariusza. (zob. Przegląd Prawosławny 7/2020)
