Po II wojnie światowej przejęli ją rzymokatolicy i 30 czerwca 1946 r. Nikodema Masłowskiego. Od kwietnia 1957 do grudnia 1975 r. służyła również grekokatolikom. Po przeniesieniu parafii rzymskokatolickiej do dużego kościoła z dniem 24 grudnia 1975 r., świątynia była użytkowana już wyłącznie przez grekokatolików, jednak formalnie wciąż pozostawała własnością parafii rzymskokatolickiej.
28 listopada 1991 r. świątynia została notarialnie przekazana na własność parafii greckokatolickiej. Łacinnicy zabrali z niej organy i dwa dzwony (pozostawiając średni), i przenieśli je do odbudowanego kościoła. Remont cerkwi rozpoczął o. Bogdan M. Krupka, dzięki jego staraniom ściany i sufit świątyni zostały wyłożone boazerią i zamontowano ogrzewanie. W czasie posługi o. Bazylego I. Medwita w cerkwi ustawiono ikonostas projektu mgr inż. K. Gerbszta. Ikony namalował I. Gowik z Warszawy, zaś drewniane elementy, ołtarze i ławki wykonał I. Oryńczak z Węgorzewa. Prace remontowe były prowadzone także i przez kolejnych duszpasterzy. W latach 1993-1996 przeprowadzono remont dachu i ustawiono na nim małą kopułę, oczyszczono i pomalowano ściany wewnątrz i na zewnątrz świątyni, uporządkowano plac przed cerkwią. W latach 2000-2004 przerobiono sieć elektryczną i wstawiono nowe elektryczne ogrzewanie. Wokół cerkwi wykonano metalowe ogrodzenie z dwoma bramami a w odremontowanym pomieszczeniu koło świątyni urządzono punkt sanitarny.
2010 - Wykonano komplet drzwi do ikonostasu W ramach projektu „Odnowa i rozwój wsi”. w świątyni wykonano system wentylacji, ocieplono strop oraz wykonano impregnację konstrukcji dachu. Z własnych środków wyremontowano punkt sanitarny, położone zostały nowe płytki oraz ocieplenie ścian, także zakupiono nowe wyposażenie.
2011 r. – Zmodernizowano instalację elektryczną, pomalowano świątynię wewnątrz.
