Kościół Ewangelicznych Chrześcijan jest typem wolnego kościoła i stanowi ewangeliczne, fundamentalne i konserwatywne skrzydło protestantyzmu polskiego. Wierzymy w Pismo Święte tj. Stary i Nowy Testament jako jedyny, werbalnie natchniony przez Boga, nieomylny i wystarczający autorytet w sprawach życia i wiary. Wierzymy w jedynego Boga, odwiecznie istniejącego w trzech osobach: Ojca, Syna i Ducha Św
iętego. Jedyny Bóg: Bóg jest jeden (V Moj. 6:4; Iz. 45:5; Mk. 12:29-32)
B. W trzech osobach: Biblia jasno przedstawia Boga jako trzy oddzielne osoby równe co do natury (II Kor. 13:13; Mt. 28:19). Biblia mówi, że:
- Ojciec jest Bogiem (J. 6:27; Rz. 1:7)
- Syn jest Bogiem (J. 1:1; 20:28; Hbr.1:8; I J. 5:20; Flp. 2:6)
- Duch Święty jest Bogiem (Dz. 5:3-4). Całe niepodzielne Bóstwo należy do każdej z osób Trójcy. Wierzymy w Jezusa Chrystusa, Boga objawionego w ciele, poczętego z Ducha Świętego, narodzonego z Marii dziewicy, jako prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka. Wierzymy w Ducha Świętego jako trzecią osobę Trójcy, zamieszkującą w wierzącym od chwili nowo narodzenia, uzdalniającą go do świętego życia i służby (Dz.. 5:32, Rz. 8:9). Wierzymy, że człowiek został stworzony przez Boga na Jego obraz. Zgrzeszywszy, człowiek ściągnął na siebie i całą ludzką rasę śmierć fizyczną i duchową, która jest oddzieleniem od Boga, stąd każdy człowiek przychodzący na świat rodzi się z grzeszną naturą i grzeszy w myśli, słowie i uczynku. Człowiek to: duch, dusza i ciało (I Moj.1:27; 5:1; I Kor.11:7; Rz.3:10-23; 6:23; Ga.3:22; I Tes. 5,23; Hbr 4,12). Wierzymy, że Pan Jezus Chrystus zmarł za grzechy świata, złożywszy zastępczą ofiarę, aby wszyscy, którzy wierzą w niego byli usprawiedliwieni darmo, z łaski, na podstawie jego przelanej krwi. Ofiara zastępcza: Chrystus zmarł na krzyżu w zastępstwie za nas. Chrystus nie umarł za swoje grzechy (Hbr. 4:15-16; I J. 3:5), ale umarł za grzechy innych (I Kor. 15:3; II Kor. 5:21; Rz. 5:8). Wszyscy: Dar zbawienia uzyskany przez śmierć Pana Jezusa odnosi się do wszystkich ludzi, którzy wierzą. "Ktokolwiek będzie wzywał imienia Pańskiego, zbawiony będzie" ( J. 3:36, Rz. 10:13; I J. 2:2). Usprawiedliwieni: Usprawiedliwienie to akt Boga, poprzez który winny i zdeprawowany grzesznik zostaje uznany za sprawiedliwego na skutek wiary w Pana Jezusa Chrystusa (Rz. 5:1). Wierzymy w cielesne zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, Jego wniebowstąpienie i obecne arcykapłańskie wstawiennictwo za wierzącymi. Wierzymy w niewidzialne przyjście Jezusa Chrystusa na powietrze po Kościół. oraz w powtórne, osobiste, widzialne przyjście Jezusa Chrystusa na ziemię w celu ustanowienia swego królestwa na ziemi. Zabranie Kościoła oznacza "pochwycenie" (gr.paruzja) (I Tes.4:17). Kościół żyje w przekonaniu, że w każdej chwili może nastąpić jego zabranie (J. 14:2-3; I Kor.15:51-52; I Tes.4:13-18). Wierzymy, że w każdej chwili może nastąpić zabranie Kościoła z ziemi, gdy sam Pan zstąpi z nieba, by spotkać się z nim w powietrzu (Mt. 24:27; Dz.1:11; Obj. 1:7). 1. Wierzymy, że człowiek, mimo grzesznego stanu, w jakim się znajduje, może dostąpić zbawienie z łaski przez wiarę i poprzez przyjęcie Pana Jezusa Chrystusa narodzić się na nowo z Ducha Świętego, stając się dzieckiem Bożym i dziedzicem życia wiecznego. Z łaski przez wiarę: Biblia stwierdza, że jedyna podstawą zbawienia jest wiara, a nie uczynki. Dlatego człowiek jest zbawiony tylko przez wiarę w Jezusa Chrystusa (Ef. 2:5, 8, 9). Wykonywanie dobrych uczynków jest naturalnym skutkiem dzieła odrodzenia jakie Bóg dokonuje w osobie przychodzącej doń z wiarą (Ef.2:10). Narodzony na nowo: Narodzenie na nowo jest konieczne do zbawienia (J. 3:7). Jest to duchowe narodzenie się człowieka poprzez Słowo Boże i Ducha Bożego (J.3:5). Fizyczne narodzenie kończy się fizyczna śmiercią, natomiast duchowe narodzenie umożliwia nam wieczne życie z Bogiem. Dziecko Boże: W chwili nowo narodzenia stajemy się dziećmi Bożymi przez zasługi Pana Jezusa Chrystusa (Rz. 8:14-17; I J. 3: 1-2). D. Dziedzic życia wiecznego: Człowiek wierzący jest zbawiony i bezpieczny na całą wieczność w Chrystusie, jeśli tylko aż do końca zachowa niewzruszenie ufność jaką miał na początku (Rz. 8:17; Fil. 1:6; Kol. 1,23; Hbr. 3:14; I J. 5:12-13).
2. Wierzymy w cielesne zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych, wieczne przebywanie zbawionych w niebie z Bogiem oraz wieczne cierpienia niezbawionych w miejscu oddzielenia od Boga, które Biblia nazywa "jeziorem ognistym". Cielesne zmartwychwstanie: Wierzący, którzy "zasnęli w Panu" będą wzbudzeni z martwych podczas pochwycenia Kościoła (I Tes. 4:13-18; I Kor. 15:51-58). Natomiast nie zbawieni staną przed Białym Tronem Sędziowskim po Tysiącletnim Królestwie. Ci, których imiona nie zostały zapisane w księdze żywota, zostaną wrzuceni do jeziora ognistego (Obj. 20:15). Niebo: Wierzymy, że niebo to rzeczywiste miejsce, w którym zbawieni będą z Chrystusem. (J. 14:1-6; I Tes. 4:17, Hbr. 11:10-16). Wieczne cierpienia: Biblia mówi o kilku miejscach, w których przebywają ludzie po śmierci. Hades (gr.), to miejsce pobytu niezbawionych do czasu zmartwychwstania na sąd ostateczny. Piekło (gehenna) lub jezioro ogniste to miejsce wiecznego cierpienia niezbawionych po sądzie ostatecznym ( Mt. 13:36-43, Obj. 20: 11-15). Wierzymy w powszechny, apostolski Kościół, do którego należą nawróceni i odrodzeni wszystkich wieków, ze wszystkich narodów. Kościół jest oblubienicą Chrystusa. Chrystus jest Głową i Panem Kościoła, zbudowanego na fundamencie apostołów i proroków, zaś wszyscy wierzący są złączeni krwią Chrystusa i ochrzczeni w Duchu w jedno Ciało. Wierzymy w powszechne kapłaństwo wierzących, którzy jako członkowie Ciała Chrystusowego wykonują służbę zleconą przez Ducha Świętego. ( Mt. 28: 18-20; I Kor. 12:4-6; Ef. 1:22-23, 2: 19-22, 3: 6-10, 4:11-13, 5:24-27; Dz. 2:42; I Tes. 2:14; IP. 2: 9-10; I J. 4:17). Celem Kościoła jest głoszenie Dobrej Nowiny i czynienie uczniami wszystkie narody. Każdy Zbór powinien funkcjonować według wzoru nowotestamentowego ( I Kor. 3:9-13; 10:21-24, 14: 33) oraz kierować się Słowem Bożym przy współdziałaniu Ducha Świętego (Ef. 4: 4-16; I Tes. 5: 14-22). Bóg ustanowił do posługiwania Kościołowi: prezbiterów, pasterzy, nauczycieli, ewangelistów, starszych i diakonów (Ef.4:11).
1. Chrzest Wiary
Wierzymy w aktualność chrztu na podstawie wiary przez zanurzenie w wodzie jako aktu posłuszeństwa Bogu i zewnętrzny wyraz nawrócenia się człowieka do Boga ( Mt. 28:19), dokonany na podstawie świadomej woli człowieka jako wyraz nawrócenia i odrodzenia. Chrzest : Greckie słowo "baptizma" w Nowym Testamencie odnosi się do chrztu i oznacza "zanurzenie" (Mr. 1:5-9; Mt. 3:16; Dz. 8:38-39). Zewnętrzny wyraz: Chrzest wodny jest zewnętrznym znakiem dokonanego uprzednio chrztu w Duchu Świętym, śmierci dla grzechu i zmartwychwstania do prowadzenia nowego życia (Rz. 6:3-4; I Kor. 12:13). Chrztu wodnego powinni dokonywać bracia ordynowani, upoważnieni przez Zbór, zależnie od przyjętego w danym Zborze zwyczaju. Chrztu dokonuje się w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego, po przyjęciu wyznania wiary i ślubowania wierności.
2. Wieczerza Pańska
Wierzymy w aktualność Wieczerzy Pańskiej, która jest na pamiątkę Pana Jezusa Chrystusa i Jego śmierci. Wieczerza Pańska to społeczność wierzących, podczas której następuje spożywanie chleba, symbolizującego ukrzyżowane ciało Chrystusa oraz wina symbolizującego Jego przelaną krew, ustanowioną przez Jezusa Chrystusa na wzór ostatniej wieczerzy, jaką Jezus spożył ze swoimi uczniami dzień przed ukrzyżowaniem (I Kor. 11:23-26). Wieczerza Pańska oznacza: wspominanie i zwiastowanie śmierci Pana Jezusa Chrystusa ( I Kor. 11:26), społeczność Krwi i Ciała Chrystusowego, dziękczynienie, doświadczanie, osądzanie samego siebie, symbol obfitych błogosławieństw, oczekiwanie na Nową Wieczerzę w Królestwie Ojca. Podczas Wieczerzy Pańskiej uzewnętrznia się w sposób szczególny jedność Chrystusa i Jego Kościoła, a także społeczność Dzieci Bożych, które przez chrzest złożyły obietnicę wierności Panu ( I Kor.10:16-17). Wieczerza Pańska powinna odbywać się we wszystkich Zborach, nie rzadziej niż jeden raz w miesiącu. Przy Wieczerzy Pańskiej powinni usługiwać bracia ordynowani, upoważnieni przez Zbór, zależnie od przyjętego w danym Zborze zwyczaju.
