10/11/2025
โKUNG BAKIT MAHIRAP ANG MAGING PARIโ
Mahirap ang maging pari.
Hindi dahil mahirap mag-aral sa Seminaryo, hindi dahil mahirap mag-sermon, dahil ang pinakamadaling gawin ng pari ay magsalita sa harap ng altar. Ang tunay na pagsubok ay isabuhay ang sinasabiโang salita ng Diyos na dapat makita sa kilos, sa ugali, sa relasyon sa tao, kahit sa mga sandaling walang nakakakita.
Mahirap maging pari dahil araw-araw, tinatawag silang maging shepherdโtagapag-alaga. Hindi ito basta titulo; ito ay misyong ibinibigay ng Diyos. Ang pastol ay hindi lang nakatayo at nagsasalita, siya ang unang bumabangon, unang pumapansin, unang umiiyak kasama ng kawan. At kapag may nawawala, siya ang huling natutulog.
Mahirap maging pari dahil tao rin sila. May pagod. May lungkot. May kabigatan. At kahit minsan naluluha, kailangan pa ring ngumiti. Minsan wala silang makausap, pero inaasahang sila ang laging handang makinig. Minsan kailangang maging mabait pero istrikto, approachable pero may paninindigan, masayahin pero hindi magaan ang pinagdadaanan.
Mahirap maging pari dahil hinihingi ng mundo na maging perfect sila.
Ayaw natin ng paring masungit.
Ayaw natin ng paring marites.
Ayaw natin ng paring mayabang o power tripping.
Ang gusto natin: pure heart, may humor sa homily, open-minded, approachable, hindi namimili ng pagmimisahan, hindi tumatanggi sa anointing, handang pumunta kahit sa malayong sambayanan. Ang gusto natin ay tunay na pastolโwalang chikโฆ kundi mga chicken lang sa parokya. ๐คญ
Pero sa likod ng lahat ng inaasahan, may isang katotohanang madalas nakakaligtaan:
Bawat pari, bago maging pari, ay tao muna.
Hindi sila superhuman.
Hindi nila kayang pasanin ang mundo mag-isa.
Hindi nila kayang maging banal sa sarili nila.
Kaya mahirap maging pari dahil:
Kapag sila ang galit, sasabihin nating hindi sila banal.
Kapag sila ang napapagod, sasabihin nating kulang sila sa grasya.
Kapag sila ang umiiyak, sasabihin nating mahina ang pananampalataya nila.
Samantalang ang totooโ
ang pari ay ginagawang banal ng Diyos sa gitna ng kanyang kahinaan.
Mahirap maging pari dahil ang pinanghahawakan lang nila ay ang Espiritu Santo at ang tiwala ng taong kanilang pinaglilingkuran. Kailangan nilang maging good leaderโmarunong magplano, mag-organize, mag-decide at mag-controlโpero sa puso nila, ang talagang hiling ay maging good servant.
At sa gitna ng dagat ng expectations, hinahanap nila ang isang simpleng bagay:
Pagmamahal.
Hindi tagahanga.
Hindi tagasunod.
Hindi utusan.
Hindi katanyagan
Hindi kapangyarihan
Hindi karangyaan
Kundi sambayanang handang magdasal para sa kanila, tumanggap sa kanila, at umunawa na kahit sila ay lagi ring inaanyayahang magbago.
Kaya mahirap maging pari, ngunit maganda rin. Sapagkat sa bawat araw na may isang kaluluwang napalapit sa Diyos, may isang pusong pari na muling pinatatatag ng langit.
At kung tutuusin, hindi lang sila ang tinatawag na maging mabuti.
Tayo rin.
Dahil ang mabuting pari ay hindi nag-iisaโ
may mabuting sambayanang kasama sa kanyang paglalakbay.
Kung bakit mahirap maging pari?
Dahil ito ay hindi trabaho.
Ito ay pagmamahal katulad ng inialay ni Kristo.๐โค๐