https://www.facebook.com/104850038838465/

OEM SHOES, Pasay City (2026)

14/12/2025

Tumakas Kami sa Amo Naming 4sw4ng.

Good Morning Kuya Psl,

Kuya Psl, Tahimik ang bundok noong gabing iyon, pero ramdam ko ang bigat ng hangin. Parang may matang nak**asid sa bawat galaw namin. Matagal na kaming naninirahan sa liblib na lugar na iyon, nagtatrabaho para sa isang amo na hindi namin lubos na kilala. Ang alam lang namin, bawal magtanong, bawal lumabas sa gabi, at higit sa lahat, bawal umalis.

Noong una, inakala naming normal lang ang lahat. May kapalit na pagkain ang aming trabaho, may bubong kaming masisilungan, at may kaunting pahinga sa maghapon. Pero habang tumatagal, napapansin naming may kakaiba. Tuwing sasapit ang dilim, pinapapa*ok kami sa isang lumang bahay na gawa sa kahoy. Isinasara ang lahat ng bintana, at sinasabihan kaming huwag lilingon kahit makarinig ng yabag o ungol sa labas.

May mga gabi na may nawawala. Kinabukasan, parang walang nangyari. Walang nagtatanong, walang naghahanap. Kapag may nagtangka, malamig lang ang tingin ng aming amo, at sapat na iyon para manahimik ang lahat. Ang kanyang mga mata ay kakaiba, parang walang liwanag pero ramdam mong kaya ka niyang lamunin ng buhay.

Isang gabi, hindi ko na napigilan ang aking sarili. Narinig ko ang ingay sa likod ng bahay. Mabigat na yabag, kasabay ang mahabang paghinga. Dahan-dahan akong sumilip sa siwang ng pinto. Doon ko nakita ang anino ng aming amo, hindi na hugis tao. Mahaba ang mga galaw, tila lumulutang, at ang kanyang anino ay parang may sariling buhay.

Mula noon, nagsimula na ang bangungot sa isip ko. Tuwing pipikit ako, nakikita ko ang anyong iyon. Nalaman kong hindi lang pala ako ang nakakita. May ilan sa amin ang palihim na nag-usap. Pare-pareho ang aming napansin. Pare-pareho ang aming takot. Doon namin napagtanto ang katotohanang matagal na naming iniiwasan. Hindi tao ang aming pinaglilingkuran.

Nagpasya kaming tumakas. Alam naming hindi iyon madali. Sabi ng matatanda sa baryo, walang nakakatakas sa ganitong nilalang. Pero mas pipiliin naming subukan kaysa manatili at maghintay ng aming wakas. Pinlano namin ang lahat sa bulong, sa gitna ng ingay ng hangin at kuliglig, para hindi marinig ng kung sino man.

Dumating ang gabi ng aming pagtakas. Walang buwan, makapal ang ulap, at tila mas lalong madilim ang daan. Isa-isa kaming lumabas sa bahay, dahan-dahan, halos hindi humihinga. Hawak-hawak namin ang isa’t isa, parang iyon na lang ang nagbibigay sa amin ng lakas ng loob.

Biglang tumahimik ang paligid. Nawalan ng tunog ang kagubatan. Doon ko naramdaman ang matinding kaba. Parang may mali. At bago pa kami makatakbo nang tuluyan, may narinig kaming tinig. Mababa, malamig, at pamilyar. Tinatawag ang aming mga pangalan.

May isa sa amin ang napatigil. Nanigas siya sa kinatatayuan. Bago pa namin siya mahila, may aninong biglang dumaan. Mabilis, madilim, at mabigat ang presensya. Nang bumalik ang liwanag ng aming mga ilaw, wala na siya. Naiwan lang ang bakas ng yapak sa putik na tila hindi galing sa tao.

Hindi kami huminto. Kahit nanginginig ang aming mga tuhod, tumakbo kami nang tumakbo. Parang humahaba ang daan, parang walang katapusan ang gubat. Sa likod namin, naririnig namin ang yabag, ang paghinga, at ang mahihinang tawa na tumatagos sa aming mga isip.

Nang marating namin ang ilog sa paanan ng bundok, doon lang kami huminto. Sabi sa mga kwento, may mga lugar na hindi kayang tawirin ng ganitong nilalang. Tumawid kami kahit malamig at malakas ang agos. Pag-akyat namin sa kabilang pampang, biglang nawala ang lahat ng tunog.

Akala namin ligtas na kami. Pero mali kami. Hanggang ngayon, kahit nasa ibang lugar na kami, may mga gabing nagigising ako sa malamig na hangin sa aking tabi. May mga panaginip na naririnig ko pa rin ang kanyang tinig. At minsan, sa salamin, parang may aninong hindi akin ang gumagalaw kasabay ko.

Tumakas kami sa aming amo. Pero hindi ako sigurado kung tuluyan na kaming nakalaya. Dahil sa bawat gabi na tahimik ang paligid, pakiramdam ko, hinahanap pa rin niya kami. At kapag nahanap niya, baka sa pagkakataong iyon, wala nang makakatakas.

Sender: Lino

13/12/2025

Sinalin ni lolo Ang Kanyang Pagka 4sw4ng saKin Bago siya N4m4t4y.

Hi kuya Psl,

Kuya Psl, Gabi na nang naramdaman ko ang kakaibang lamig sa paligid. Tahimik ang baryo, parang lahat ng tao ay naglaho. Nasa lumang bahay kami, tanging ako at si lolo. Ilang araw na rin siyang may kakaibang ugali, kakaibang tingin sa akin, at lagi siyang tahimik sa sulok ng sala habang hawak ang kanyang baston. Sa bawat galaw niya, parang may mabigat na presensya sa paligid, isang enerhiyang hindi ko maintindihan.

Habang naglilinis ako ng lumang aparador, bigla akong nakarinig ng mahina ngunit malinaw na boses na tumatawag sa pangalan ko. Iyon ang huling gabing makakasama ko si lolo. Lumapit siya sa akin, ang mga mata niya ay parang naglalagablab sa dilim, puno ng lihim at misteryo. Huminga siya nang malalim at sabay hawak ng k**ay ko. Ramdam ko ang kakaibang init na dumadaloy sa aking katawan, pero kasabay nito, may kakaibang kilabot na sumalubong sa akin, parang may dumaan na malamig na hangin sa aking buto.

"Makinig ka sa akin," ang sabi niya sa mahina ngunit matinis na tinig. Hindi ko alam kung sa akin ba iyon o sa isang nilalang na naroroon sa paligid namin. Bago pa man siya tuluyang huminga ng huling hininga, may nangyari sa aking katawan. Parang may pumaloob sa akin, isang puwersa na hindi ko kayang labanan. Ramdam ko kung paano unti-unting kumalat ang kakaibang enerhiya sa aking dugo. Ang mundo ko, biglang nag-iba. Ang liwanag ng buwan sa bintana, tila naglaho, pinalitan ng isang malabong dilim na sumasakop sa bawat sulok ng silid.

Kinabukasan, hindi na siya bumangon. Ang katawan niya’y nanatiling tahimik, pero sa loob ko, may kakaibang presensya. Habang naglalakad ako sa bahay, naririnig ko ang mga bulong mula sa dilim. Ang mga mata ko, minsan ay nakakakita ng mga anino na hindi dapat nandiyan. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko-isang gutom na hindi pagkain ang kayang mapawi, isang puwersang kumokontrol sa bawat galaw ko. Tuwing gabi, mas lumalala ang mga pangyayari. Naririnig ko ang mga hakbang sa hagdan, kahit wala namang tao. May mga anino na dumadaan sa harap ko, mabilis at tahimik, parang nagbabantay, o baka nagbabantang sumunod sa akin.

Isang gabi, habang naglalakad ako sa paligid ng aming bakuran, may nakita akong lumang ritwal na iniwan ng lolo ko. Mga kandila, mga bato, at kakaibang simbolo na nakasulat sa lupa. Ramdam ko na iyon ang pinagmulan ng kapangyarihang ipinasa sa akin. Ngunit kasabay nito, may kakaibang takot na bumabalot sa akin. Parang may bumabantay sa bawat galaw ko, nagmamasid sa aking pagkilos, at naghihintay na masira ang aking kalooban. Sa bawat hakbang ko, naririnig ko ang mga boses ng nakaraan ang huling paalala ng lolo ko, ang kanyang mga bulong na puno ng babala at misteryo.

Hindi ko alam kung paano ko ito mapipigilan. Ang aking mga k**ay, minsan ay gumagalaw nang hindi ko kontrolado. Ang mga mata ko, nakikita ang mga nilalang na hindi makikita ng iba. May mga gabi na parang nawawala ako sa sarili ko, at ang mga anino sa paligid ko ay nagiging mas malinaw, mas nakakatakot. Ramdam ko na unti-unti akong nagiging tulad ng lolo ko, hindi lang sa katawan kundi pati sa diwa. Ang puwersang iyon ay hindi lamang kapangyarihan, kundi sumpa na dala ng dugo ng aking ninuno.

Habang tumatagal, mas nararamdaman ko ang panganib sa labas ng bahay. Ang mga kapitbahay, hindi na nakatingin sa akin ng normal. May kakaibang takot sa kanilang mga mata, at kapag naglalakad ako sa baryo, parang may sumusunod sa akin, ngunit kapag lumilingon ako, wala namang tao. Sa bawat gabi, mas lumalakas ang mga kakaibang tunog—mga sigaw, bulong, at hagulgol na nagmumula sa paligid. Ang dilim sa aking paligid ay nagiging mas mabigat, parang may humihinga sa aking leeg, nagbabantay at naghihintay.

Ngunit may isang bagay na malinaw: kailangan kong matutunan kung paano kontrolin ang puwersang ipinasa sa akin ng lolo ko. Hindi ito basta-basta kapangyarihan; ito ay isang gabay, isang sumpa, at isang hamon. Kung hindi ko ito mapipigilan, baka mawala ako sa sarili ko at maging katulad ng lolo ko, isang nilalang na nakatago sa dilim, naghihintay na maghasik ng takot sa mundo.

Habang tumitingin ako sa salamin sa kwarto, nakita ko ang sarili ko na may kakaibang liwanag sa mata—isang bakas ng lolo ko, isang paalala ng kanyang kapangyarihan na patuloy na dumadaloy sa akin. Alam ko, simula ng gabing iyon, wala nang babalik sa dati. Ang aking buhay ay magbabago magpakailanman, at ang dilim na sumunod sa akin ay hindi mawawala.

Ngunit sa kabila ng takot, alam ko rin na may pag-asa. Kailangan kong harapin ang sumpa, tanggapin ang kapangyarihan, at matutunan kung paano ito gagamitin upang hindi ako tuluyang mawala. Ang lolo ko, kahit wala na sa mundo, ay iniwan ang kanyang kapangyarihan, ngunit iniwan din niya ang pagkakataon para sa akin na magdesisyon magpapatuloy ba ako sa landas ng dilim o gagamitin ko ito bilang gabay para labanan ang takot at misteryo na bumabalot sa buhay ko.

Sender Remond.

13/12/2025

May Naka Relation Ako Na Engk4nto Gawa Ng Palagi Ako Nangnguha Ng pang Gatong Na Kahoy Sa May Sapa.

Sender DEXTER.

Araw-araw ay pumupunta ako sa sapa para manghuli ng panggatong. Ang buhay namin sa baryo ay simple lamang, kaya kailangan kong magsikap para matustusan ang aming pamilya. Mahilig akong makipag-usap sa paligid, sa mga puno, sa malamig na tubig ng sapa, kahit na minsan parang may nak**asid sa akin na hindi tao.

Isang hapon, habang nagbubuhat ako ng kahoy, napansin kong may kakaibang lamig sa paligid. Hindi ito dahil sa hangin o sa tubig. Para bang may nakatingin sa akin mula sa dilim ng sapa. Napatingin ako sa gilid, at nakita ko ang isang anino na hindi klaro ang anyo, pero ramdam kong may kakayahan itong magbago ng hugis. Nilapitan ko ito ng dahan-dahan, ngunit bigla itong naglaho sa isang kisap ng mata.

Sa mga sumunod na araw, paulit-ulit kong naramdaman ang presensya nito. Minsan may tunog ng bulong, parang nagbabantay at nakikipag-usap sa akin sa paraan na hindi ko maintindihan. Sa simula, natakot ako, pero unti-unti akong naengganyo. Parang may koneksyon kami, isang kakaibang ugnayan na hindi ko maipaliwanag.

Isang gabi, habang nagbabalik mula sa sapa, nakakita ako ng liwanag na nagmumula sa tubig. Tumigil ako at tinutukan ito. Dahan-dahan, lumitaw ang isang nilalang—maganda ngunit may kakaibang aura. Ramdam ko ang init at lamig nang sabay, parang pinipilit nitong ipakita sa akin ang kapangyarihan nito. Hindi ito agad lumapit, pero alam kong sinusubaybayan ako. Sa isang iglap, naramdaman ko ang isang kakaibang lakas na dumadaloy sa akin, para bang sinusuri ako ng engkanto, sinusukat kung karapat-dapat akong makitungo rito.

Habang tumatagal ang ugnayan namin, napansin kong may limitasyon ang lahat. Kung lumalampas ako sa tamang hangganan—kung kukuha ako ng labis na panggatong o papa*ok sa lugar na ipinagbabawal nito—bigla akong pinapaalalahanan ng kakaibang pangyayari. Minsan nadulas ako sa bato at muntik nang mahulog sa sapa, ibang gabi naman, may mga kakaibang tunog ng halakhak sa dilim na tila nagbabanta.

Isang gabi, napilitan akong humarap sa pinak**alalim na bahagi ng sapa. Ang tubig ay malamig, at ang paligid ay natatabunan ng ulap at dilim. Lumitaw ang engkanto sa aking harapan, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang tunay nitong anyo. Ang mga mata nito ay kumikislap, puno ng hiwaga at babala. Hindi ito agresibo, pero ramdam ko ang bigat ng mensahe nito. Para bang sinasabi sa akin na may limitasyon ang lahat ng bagay, at bawat kilos ko ay may kaakibat na resulta.

Mula noon, natutunan kong respetuhin ang presensya ng engkanto at ang sapa. Hindi ko na kinukuha ang sobra sa panggatong, at laging nag-aalay ng pasasalamat bago umalis. Ramdam ko pa rin ang presensya nito sa bawat hakbang ko, lalo na kapag tahimik ang gabi at malakas ang huni ng tubig sa sapa. Ang takot ay nananatili, ngunit may halo rin itong pakiramdam ng proteksyon at ugnayan na hindi ko maipaliwanag.

Ngayon, bawat pagpunta ko sa sapa ay hindi lamang para manghuli ng panggatong. Ito rin ay oras para makinig, magmasid, at respetuhin ang kalikasan at ang misteryo nito. Natutunan kong sa bawat kilos at desisyon, may kaakibat na aral at panganib. Ang engkanto ay hindi lang isang nilalang na nagbabantay sa sapa—ito ay paalala ng balanse sa pagitan ng tao at kalikasan, ng pangangailangan at respeto.

Ang buhay ko ay hindi na lamang simpleng pamumuhay. Bawat hakbang ko ay puno ng pag-iingat at paggalang. Ang bawat kahoy na kinukuha ko ay may kasamang pasasalamat. Ang bawat paglingon sa sapa ay may halong kaba at misteryo, alam kong may nak**asid at may nagbabantay. Natutunan kong ang takot ay hindi palaging masama. Minsan, ito ay g**o na nagtuturo sa atin ng disiplina at pag-iingat.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ang ugnayan namin ng engkanto. Hindi ko rin alam kung may susunod pang mangyayari sa sapa. Ngunit alam ko na bawat araw na nakatayo ako sa gilid ng tubig ay puno ng karanasan, takot, at pagkatuto. Ang misteryo ng engkanto ay patuloy na humahabi sa aking buhay, at ang bawat kahoy na dala ko ay alaala ng koneksyon sa isang nilalang na mas matanda at mas malakas kaysa sa akin.

Ang sapa at ang engkanto ay hindi lang bahagi ng kwento ito ay bahagi ng akin. Sa bawat paghakbang ko sa kahoy at tubig, sa bawat malamig na simoy at bulong ng hangin, nararamdaman ko ang presensya nito. Ang takot, kaba, at misteryo ay nagbibigay ng kulay sa simpleng pamumuhay ko, at natutunan kong hindi lahat ng bagay ay kailangang maunawaan. May mga bagay na dapat lamang respetuhin at pahalagahan.

13/12/2025

Asong Iy4kin Nagpakita Ng Tapang nong N4m!l!gro Ang Buh4y Ng Kanyang Amo.

Sender Jefferson.

Sa isang tahimik na baryo sa gilid ng bundok, nakatira si Lumad, isang maliit at mahiyain na a*o. Kilala siya sa pagiging iyakin kahit ang simpleng tunog ng kuliglig ay nakakatakot sa kanya. Palagi siyang kasama ng kanyang amo, si Mang Ramil, isang mabait at masipag na lalaki na nag-aalaga ng maliit na taniman sa likod ng kanilang bahay. Kahit na matakot, hindi maikakaila ang pagmamahal ni Lumad sa kanyang amo; lagi niyang sinusubaybayan ang bawat kilos at hakbang ni Mang Ramil.

Isang hapon, habang nagdidilig si Mang Ramil sa kanyang mga gulay, may narinig siyang malakas na ingay mula sa bundok. Hindi niya alam na may malakas na ulan na darating at maaaring magdulot ng pagbaha sa maliit nilang ilog sa gilid ng bahay. Hindi nagtagal, ang tubig mula sa ilog ay biglang tumaas, dala ang malalakas na agos at bato. Nang makita ni Lumad ang panganib, natakot siya nang husto at halos umatras. Ngunit nang makita niyang nalalapit na ang agos kay Mang Ramil, may kakaibang tapang ang puma*ok sa kanyang puso.

Tumakbo si Lumad sa kabila ng takot. Ang kanyang mga paa ay basang-basang, at ang kanyang katawan ay nanginginig, ngunit hindi niya pinabayaan ang kanyang amo. Umakyat siya sa gilid ng ilog at ginamit ang kanyang maliit na katawan upang abutin si Mang Ramil. Sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang tunay na tapang hindi dahil sa sarili niya, kundi dahil sa pagmamahal sa taong mahal niya.

Ang agos ay malakas at tila ba babangga sa kanila. Si Mang Ramil ay natumba sa basang bato, at si Lumad ay hindi nag-atubiling sumugod. Hinila niya ang k**ay ng kanyang amo gamit ang kanyang ngipin nang maingat, sabay hagod sa kalsadang medyo matarik at madulas. Habang ginagawa niya ito, naramdaman ni Lumad ang bawat tibok ng puso niya, ang bawat pag-ikot ng ilog na parang gustong ilunod sila. Ngunit hindi siya sumuko.

Matapos ang ilang sandali ng labis na pagsisikap, nakalabas sila sa panganib. Si Mang Ramil ay basang-basa, nanginginig, ngunit buhay at ligtas. Hinaplos niya si Lumad at pinapurihan ang kanyang hindi inaasahang tapang. Ang dating iyakin na a*o ay ngayo’y bayani. Sa halip na matakot, nagpakita siya ng tapang at determinasyon na hindi inaasahan ng sinuman sa kanila.

Doon, sa gilid ng ilog, nakita ni Mang Ramil ang tunay na pagbabago sa mata ni Lumad. Ang dating maliit at mahiyain na a*o ay ngayo’y puno ng tapang at pagmamahal. Hindi lang siya basta alaga; siya ay kaagapay sa oras ng panganib. Lumad, sa simpleng paraan, ay nagpakita ng aral na mahalaga sa lahat: minsan, ang tunay na tapang ay lumalabas sa oras ng panganib, at kahit ang pinaka-iyakin ay kaya maging bayani.

Mula noon, si Lumad ay hindi na itinuturing na isang a*ong takot sa tunog ng kuliglig. Sa bawat hakbang ni Mang Ramil sa kanyang taniman, kasama niya si Lumad na handang tumulong at magbantay. Ang kanilang pagkakaibigan ay naging mas matibay, at ang baryo ay nakakita ng isang maliit na bayani na may malaking puso.

Hindi lamang si Mang Ramil ang natutong pahalagahan ang tapang ni Lumad. Ang mga kapitbahay ay humanga sa kwento ng maliit na a*o na nagpakita ng kakaibang lakas sa oras ng panganib. Ang kwento ni Lumad ay naging inspirasyon sa bawat isa: na ang tapang ay hindi palaging nakikita sa laki o sa lakas, kundi sa pagmamahal at dedikasyon sa taong mahal mo.

Lumad ay patuloy na naging bantay ng kanilang bahay, ngunit hindi na siya natatakot sa maliliit na bagay. Ang kanyang iyak ay napalitan ng tiwala at kumpiyansa. Sa bawat gabi, habang naglalakad sa gilid ng bahay, ang kanyang mata ay laging nakatutok sa paligid, handang ipakita ang tapang sa anumang oras ng panganib.

At sa bawat pagtanda ni Mang Ramil, lagi niyang aalalahanin ang sandaling iyon ang sandali kung saan isang maliit na a*o, na kilala sa pagiging iyakin, ay nagpakita ng hindi inaasahang tapang at iniligtas siya sa panganib. Si Lumad ay hindi lang naging kasama sa buhay; siya ay simbolo ng pagmamahal, tapang, at kabayanihan.

Ang kwento ni Lumad ay nagpapaalala sa atin na minsan, ang mga pinakakakaibang bayani ay maaaring manggaling sa mga hindi inaasahang lugar. Kahit ang pinak**ahihina sa mata ng iba ay may kakayahang gumawa ng pinak**alaking pagkilos. At sa bawat kwento ng kabayanihan, ang puso ng tao at hayop ay laging magkakaugnay, handang magbigay ng inspirasyon at pag-asa sa lahat.

13/12/2025

Magkapatid Na Nag bibinta ng Mga panguntra Sa Mga Aswang. Sa dulong bundok.

Dear Kuya Psl,

Kuya, Sa dulong bundok, kung saan ang araw ay tila mahina at ang ulap ay mabigat na parang bumabalot sa buong kalangitan, naroroon ang magkapatid na sina Arvin at Mara. Hindi sila ordinaryong magkapatid. Kilala sila sa buong baryo dahil sa kanilang natatanging kakayahan: nagbibinta sila ng mga gamit na pananggalang laban sa mga nilalang ng kadiliman, mga aswang at engkanto na nagtatago sa dilim ng gubat.

Araw-araw, mula umaga hanggang gabi, makikita sila sa maliit nilang kubo na yari sa kahoy at pawid, maingat na inaayos ang mga palanggana ng abo, asin, at halamang may kakaibang kapangyarihan. Bawat kagamitan ay may kuwentong bumabalot ng babala. Sa bundok na iyon, ang dilim ay parang may sariling buhay, at bawat tunog ng hangin ay nagiging banta.

Isang gabi, habang nag-iikot si Arvin sa gilid ng bundok, narinig niya ang kakaibang halakhak na malamig at malabo, nagmumula sa gitna ng punong balete. Ang mga dahon ay gumagalaw nang walang hangin, at may malamig na simoy na parang humihila sa kanyang kaluluwa. Agad niyang pinaikot ang ilaw at nakita ang isang anino na mabilis na gumagalaw sa pagitan ng mga puno. Tumakbo siya pabalik sa kubo at tinawag si Mara.

Hindi nag-aksaya ng oras si Mara. Agad niyang kinuha ang kanilang mga pananggalang: maliit na kahon ng abo at kahoy na may espesyal na pulbos mula sa mga halamang lumalaban sa dilim. Habang hinahanda ang kagamitan, ramdam nila ang malamig na hangin na may kasamang bulong na parang nagbabadya ng panganib.

Dumating ang nilalang. Matangkad, may mahabang kuko at mga matang naglalagablab sa dilim. Sa bawat hakbang nito, parang nanginginig ang lupa sa bundok. Ngunit hindi nag-atubili ang magkapatid. Itinapon ni Mara ang pulbos sa harap ng aswang, at sa ikot ng kahoy na pananggalang, umatras ito, humagulgol, at naglaho sa ulap ng usok.

Ngunit alam ng magkapatid na hindi iyon ang huli nilang haharapin. Sa bawat gabi, may bagong aswang na sinusubok silang takutin. Minsan, sa kalagitnaan ng pagtulog, naririnig nila ang mga yapak sa kisame at boses na parang dumudura ng kasinungalingan. Ang kubo nila ay nagiging sentro ng kakaibang enerhiya, at bawat tunog ay nagdudulot ng panibagong kaba.

Isang gabi, habang nagbabantay sa kanilang maliit na tindahan ng pananggalang sa gilid ng bundok, may dumating na lalaki. Balot sa itim na kapa at may dalang baston, ang kanyang mukha ay hindi lubos na makita. Ang boses niya mabagal at puno ng lihim, nagsabi na narinig niya na may mga gamit sila na kayang pigilan ang mga nilalang ng dilim.

Hindi nagpadala sa takot ang magkapatid. Ipinaliwanag nila ang tamang paggamit ng mga kagamitan o baka ikaw mismo ang susunod na biktima ng dilim. Ngumiti ang lalaki at inilagay ang k**ay sa kahon ng pananggalang. Biglang nagningning ang kahon at isang asul na liwanag ang sumiklab, bumabalot sa bundok at tila pinipigilan ang galaw ng mga anino.

Sa gabing iyon, nagtagumpay sila sa pagtaboy sa isang aswang na matagal nang nagpapahirap sa mga naninirahan sa bundok. Ngunit alam nilang ito ay simula pa lamang. Ang mga aswang ay patuloy na nagmamasid, nagtatago sa dilim, naghihintay ng pagkakataong muling umatake.

Kaya’t araw-araw, patuloy nilang inaayos ang mga pananggalang, nagbabantay sa bawat anino, at nagtitiyaga sa malamig at mapanganib na bundok. Ang kanilang kabayanihan ay hindi lamang sa pagharap sa aswang, kundi sa pananatiling matatag sa harap ng walang katapusang panganib. Sa bawat taong binibigyan nila ng proteksyon, nararamdaman nila ang lakas at tapang na hindi kayang patumbahin ng kadiliman.

Sa bawat gabi, kapag ang buwan ay mataas at ang mga nilalang ng dilim ay nagtatago sa lilim, magkasama ang magkapatid sa tuktok ng bundok, handang ipagtanggol ang bawat tao. Sa kanilang puso, alam nila: ang tapang, pagkakapatiran, at tamang kaalaman ang tanging sandata laban sa dilim.

At sa dulong bundok, sa gitna ng hangin at malamig na ulap, patuloy silang nakatayo, handang harapin ang anino at ang takot, sapagkat sa bundok na iyon, sila ang liwanag na nagbibigay proteksyon sa bawat naninirahan.

13/12/2025

Lalaking Nag Pakasal Sa Nag Kulam sa Kanya.

Sender rendon.

Kuya Psl, Hindi na maalala ni Marco kung kailan nagsimula ang malas sa buhay niya. Isang umaga, nagising siyang mabigat ang ulo, parang may humihila sa kanyang dibdib. Sa mga sumunod na araw, sunod-sunod ang nangyari nawalan siya ng trabaho, napalayo ang mga kaibigan, at gabi-gabi siyang binabangungot. Sa kanyang panaginip, may babaeng nakatayo sa dilim, tahimik na nakatitig, tila may hinihintay.

Habang patuloy ang kanyang paghihirap, saka naman dumating si Lira. Isang simpleng babae na may maamong mukha at kakaibang katahimikan. Siya ang bagong kapitbahay na palaging naroon tuwing nangangailangan si Marco ng tulong. Kapag inaalok siya ng pagkain ni Lira, gumagaan ang kanyang pakiramdam. Kapag kinakausap siya nito, tila nawawala ang bigat sa kanyang dibdib.

Ngunit may kakaiba. Tuwing lalayo si Marco kay Lira, bumabalik ang matinding hilo at panghihina. Para bang may pwersang humihila sa kanya pabalik. Minsan, nagising siya sa gitna ng gabi na pawis na pawis, at sa kanyang tabi ay may amoy ng nasusunog na dahon. Hindi niya maipaliwanag, ngunit ramdam niyang may lihim na tinatago ang babae.

Sa mga sumunod na linggo, mas naging malapit sila sa isa’t isa. Si Lira ang naging sandalan ni Marco sa lahat ng oras. Siya ang nag-aalaga kapag siya ay may sakit, ang nakikinig sa kanyang mga takot, at ang nagbibigay ng pag-asa. Unti-unti, nahulog ang loob ni Marco, kahit may bahagi ng kanyang isip na nagbababala.

May mga gabing napapansin niyang may mga kakaibang bagay sa bahay ni Lira mga tuyong dahon sa sahig, mga lumang tela na may kakaibang buhol, at mga kandilang kusa na lang namamatay. Kapag tinatanong niya ito, ngingiti lamang si Lira at sasabihing huwag na siyang mag-alala.

Isang gabi, habang mahina na naman ang pakiramdam ni Marco, biglang sinabi ni Lira ang hindi niya inaasahan. Gusto niyang magpakasal sila. Natigilan si Marco. Hindi niya alam kung bakit, ngunit sa kabila ng kanyang pagdududa, hindi niya kayang tumanggi. Ramdam niya na kung mawawala si Lira, baka tuluyan na siyang bumigay.

Habang papalapit ang araw ng kasal, lalong lumala ang kanyang mga panaginip. Nakikita niya ang sarili na nakatali ng mga hibla ng dilim, at si Lira ang may hawak ng dulo. Sa bawat paggising niya, naroon si Lira, hinahaplos ang kanyang noo, sinasabing magiging maayos ang lahat.

Dumating ang araw ng kasal. Tahimik ang paligid, kakaunti lamang ang dumalo. Habang naglalakad si Marco papunta kay Lira, biglang sumakit ang kanyang ulo at tila may bumubulong sa kanyang tenga. Doon niya napagtanto ang katotohanan. Ang babae sa kanyang panaginip ay si Lira. Siya ang dahilan ng kanyang paghina. Siya ang nagpasimula ng lahat.

Matapos ang seremonya, inamin ni Lira ang lahat. Ginawa niya ang ritwal dahil mahal niya si Marco. Ayaw niyang mawala ito. Ang ginawa niya raw ay para itali ang kanilang mga tadhana, hindi para saktan siya. Ngunit may kapalit ang lahat ng iyon. Kapag sinubukan ni Marco na umalis, babalik ang sakit, mas matindi, mas delikado.

Nanginig si Marco. Galit, takot, at awa ang sabay-sabay niyang naramdaman. Nais niyang tumakbo, ngunit nang subukan niyang umatras, nanlambot ang kanyang katawan. Bumagsak siya sa sahig, hinihingal. Lumapit si Lira at hinawakan ang kanyang k**ay. Sa sandaling iyon, bumuti muli ang kanyang pakiramdam.

Doon niya naunawaan ang kanyang kalagayan. Ang pag-ibig na akala niya ay sagot sa kanyang paghihirap ay siya ring naging tanikala. May pagpipilian siya—lumaban at tuluyang bumigay, o manatili at mabuhay sa piling ng babaeng nagkontrol sa kanyang kapalaran.

Pinili ni Marco ang mabuhay.

Lumipas ang mga taon. Magkasama pa rin sila ni Lira sa iisang bahay. Sa paningin ng iba, masaya silang mag-asawa. Ngunit sa bawat ngiti ni Marco, may nakatagong lungkot. Alam niyang ang kanyang buhay ay hindi na kanya. Ang kanyang mga hakbang, desisyon, at pangarap ay nakaayon na sa babaeng minsang nagsabing mahal niya siya.

At sa bawat gabing tahimik, kapag humihip ang malamig na hangin at kusang nanginginig ang apoy ng kandila, naaalala ni Marco ang isang katotohanang huli na niyang natutunan ang pag-ibig na pinilit ay hindi nagiging tahanan, kundi isang kulungang walang susi.

16/11/2025

Ang Babaeng Nabuhay Muli Kapalit ng Buhay ng Anak.

Sender: Ella, nakasaksi sa mahika ng sakripisyo at sumpa.

Si Ella ang huling taong nakasaksi sa gabi na hindi niya malilimutan. Gabi na nang dumating ang balitang ikinawasak ng buong pamilya: si Mara, isang mabait na ina, ay namatay dahil sa isang aksidente. Naiwan ang anak niyang si Jiro, isang batang may karamdaman na unti-unting sumisira sa katawan nito. Walang magawa ang pamilya kundi ang umiyak, dahil sa araw na iyon, nawala ang ina at unti-unti namang nawawala ang anak.

Ngunit doon nagsimula ang kwento na hindi kayang ipaliwanag ng tao. Tatlong araw matapos mailibing si Mara, may kumatok sa bintana ng bahay. Tahimik ang buong paligid ngunit malinaw ang tunog: tatlong mabagal na katok, parang may sinusunod na ritwal. Si Ella, na tumutulong sa pamilya, ang unang nakarinig. Nang silipin niya sa bintana, wala siyang nakita, ngunit may malamig na hangin na dumampi sa balat niya, parang may dumaan na hindi nakikita.

Kinabuksan, nagulat ang lahat. Si Jiro, na halos hindi makatayo, ay biglang lumakas. Nawala ang pamumutla nito, nakapaglakad, at nakapaglaro. Pero bawat galaw niya ay may kapalit: sa loob ng bahay, may mga bagay na gumagalaw mag-isa, may mga pintuang kusang bumubukas, at may tunog ng pag-iyak sa sahig tuwing madaling-araw.

Una nilang narinig iyon sa silong. Isang mahinang daing, parang babae, parang sinusubukang lumabas mula sa ilalim ng lupa. Noong una, inisip nilang hangin lamang. Pero nang tumagal, may mga pagkakataong lumalakas ang iyak, nagiging parang tawag na humihingi ng saklolo.

Kinilabutan si Ella nang isang gabi, habang nagbabantay siya sa bata, naramdaman niyang may malamig na k**ay na dumikit sa balikat niya. Pagtingin niya, wala namang tao. Pero nang lumingon siya sa sahig, nakita niyang may aninong dumaan at mabilis na nawala.

Sa mga sumunod na araw, napansin nilang iba ang galaw ng hangin sa loob ng bahay. May mga bulaklak sa altar na nalalanta kahit kagabi lamang sariwa. Ang mga ilaw ay nagkukurap kahit hindi brownout. At ang pinakanakakakilabot: si Jiro ay may mga marka sa leeg tuwing umaga, parang mahahabang bakas na hindi nila maipaliwanag.

Dito puma*ok sa kwento ang matandang manggagamot na si Aling Perta. Narinig nito ang nangyayari at agad na pumunta sa pamilya. Tinitigan niya si Jiro, pagkatapos ay ang kabaong ni Mara na nakalibing sa likod-bahay. Tahimik siyang nagdasal, bago nagsalita ng salitang nagbigay ng kilabot kay Ella.

May kapalit ang pagbabalik.

Hindi nila agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Pero nang ipakita ni Aling Perta ang lumang aklat na dala niya, doon nila nalaman ang kabuuang katotohanan. May ritwal na ginawa sa gabi ng pagk**atay ni Mara. Isang lumang orasyon ng isang matandang angkan ang ginamit para mailigtas ang bata. Ang kapalit ay buhay. Isang buhay na dapat manggaling sa dugo ng isang k**ag-anak.

At mas malala pa rito: sinumang nabuhay muli sa ganitong paraan ay hindi na tulad ng dati. Lumalakad sila nang baluktot, malamig ang balat, at walang emosyon. At sa ikatlong gabi ng pagbabalik nila, tuluyan silang magiging nilalang na hindi na maaaring pigilan.

Dumating ang ikatlong gabi, at doon nagsimula ang pinak**alakas na takot. Habang natutulog si Jiro, narinig nila ang mababang tunog ng paghinga sa tabi ng k**a. Pagbukas ng ilaw, nakita nila si Mara. Nakaluhod, nakayuko, at parang may hinihigop na anino mula sa katawan ng bata. Ang dugo ni Ella ay parang tumigil. Ang mukha ni Mara ay maputla, walang kurap ang mga mata, at ang bibig niya ay parang nakabuka nang hindi normal.

Tumayo si Mara at dahan-dahang humarap sa kanila. Ang galaw niya ay parang nabali ang bawat buto bago muling nabuo. Lumapit siya sa kanila, at sa bawat hakbang ay may tunog ng kaluskos, parang hinahabol ng lupa ang mga paa niya.

Ibabalik niyo ang sakin o kukunin ko ang dapat para sa akin.

Sabi ni Aling Perta, may isa lamang paraan para matapos ang sumpa: kailangan nilang bitawan ang pagbalik ni Mara. Kailangan nilang putulin ang tali ng ritwal. Kapag hindi nila ginawa, tuluyang kukunin ni Mara ang anak.

Napahagulgol ang pamilya, lalo na si Ella na nakitang lumakas ang bata ngunit kapalit pala nito ang pagbalik ng isang nilalang mula sa kadiliman.

Sa huli, napilitan silang sundin ang ritwal ng pagsasara. Sa gitna ng pagyanig ng lupa at pag-ikot ng hangin, unti-unting naglaho si Mara. Nag-iwan siya ng sigaw na hindi mantang ipaliwanag kung galing ba sa tao o sa halimaw.

Pagkatapos ng lahat, nagbalik ang katawan ng bata sa normal. Ngunit sa dingding ng bahay, may naiwan na marka ng k**ay. Mahaba ang mga daliri, at sa gitna nito, nakasulat ang dalawang salitang nagpaparamdam na hindi pa tapos ang lahat:

Babalik ako.

OEM SHOES

14/12/2025

13/12/2025

13/12/2025

13/12/2025

13/12/2025

13/12/2025

16/11/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Place Of Worship

Shortcuts

Share