02/08/2026
Hindi lahat ng paghihiwalay ay bunga ng paglimot.
May mga paglayong isinilang ng pangangailangan,
at may mga paalam na isinulat upang may pangarap na matupad.
Tulad ng mga ibong nilisan ang pugad upang matutong lumipad,
at tulad ng mga ilog na nagkanya-kanyang agos bago muling yumakap sa dagat,
ganoon din tayo—nagkawatak-watak sa paghahanap ng kabuhayan,
ngunit hindi kailanman nagkahiwa-hiwalay sa pananampalataya.
May mga upuang naiwan na walang laman,
mga tawanang hindi na araw-araw naririnig,
at mga paglilingkod na pansamantalang naisantabi.
Ngunit sa bawat pagsapit ng banal na Sabbath,
tila may marahang paanyaya ang Diyos sa ating mga puso:
"Halina, manumbalik tayo sa Aking presensya."
At sa bawat muling pagkikita sa bahay-sambahan,
ang pagod ng maghapon,
ang katahimikang naging saksi sa ating mga panalangin,
at ang mga pangarap na tahimik nating ipinagkatiwala sa Kanya,
ay nagiging iisang himig ng pasasalamat.
Maaaring hindi na tayo magkakalapit ng tirahan,
ngunit iisa pa rin ang ating espirituwal na tahanan.
Hindi na tayo araw-araw nagkakasama,
ngunit iisa pa rin ang Salitang ating pinag-aaralan,
iisa pa rin ang Diyos na ating sinasamba,
at iisa pa rin ang pinagkukunan natin ng pag-asa.
Sapagkat ang samahang itinanim sa panalangin
ay hindi nalalanta sa distansya.
Ang pagkakaibigang inugat kay Cristo
ay hindi natitinag ng panahon.
At ang mga pusong minsang pinagbuklod ng Diyos
ay maaaring magkalayo ng mga landas,
ngunit sa bawat banal na Sabbath,
muli Niyang pinagtatagpo ang ating mga kaluluwa—
upang ipaalalang ang tunay na tahanan ng pananampalataya
ay hindi nasusukat sa layo ng ating nilakbay,
kundi sa katapatan nating patuloy na bumabalik sa Kanya. 🤍
