30/07/2026
"Early is on time. On time is late. Late is a choice."
May isang katotohanang mahirap tanggihan:
Hindi tayo nahuhuli sa mga bagay na talagang mahalaga sa atin.
Kung may job interview, maaga tayong gumigising.
Kung may flight, handa tayong pumunta sa airport nang ilang oras bago ang alis.
Kung may trabaho, negosyo, o appointment, inaagahan natin dahil alam nating may mawawala kapag nahuli tayo.
Ginagawa natin ang lahat ng paraan para hindi tayo mahuli.
Ngunit bakit kapag ang pupuntahan ay ang bahay ng Diyos, tila madali na lamang tayong ma-late?
Hindi ito simpleng usapin ng oras.
Usapin ito ng puso.
Sapagkat ang oras na ibinibigay natin ay kadalasang nagpapakita kung ano ang tunay nating pinahahalagahan.
Ang totoo, wala namang nagsasabing perpekto tayo. May mga pagkakataong may traffic, may emergency, may trabaho, may mga pangyayaring wala sa ating kontrol.
Ngunit kung ang pagiging huli ay naging normal na, kung hindi na tayo naghahanda, kung lagi na lang nating hinahabol ang pagsamba sa halip na paghandaan ito, marahil hindi ang relo ang kailangang itama.
Baka ang ating mga prayoridad.
Ang Diyos ang nagbigay sa atin ng buhay.
Siya ang nagbigay ng lakas para makapagtrabaho.
Siya ang nagbigay ng karunungan upang makapag-aral.
Siya ang dahilan kung bakit may pagkakataon pa tayong gumising sa bawat umaga.
Kung kaya nating ibigay ang pinakamagandang oras natin sa mundo, hindi ba nararapat lamang na ibigay din natin ang ating pinakamainam sa Diyos?
Ang pagsamba ay hindi lamang pagpasok sa loob ng simbahan.
Ito ay paghahanda ng puso bago pa man magsimula ang programa.
Kapag maaga tayong dumarating, sinasabi natin sa Diyos:
"Panginoon, hindi Kita gustong habulin. Gusto Kitang salubungin."
Hindi natin alam kung aling awit ang magpapalakas sa atin.
Hindi natin alam kung aling panalangin ang magpapalaya sa ating puso.
Hindi natin alam kung aling talata ang magiging sagot sa matagal na nating hinihintay.
At napakalungkot kung mamimiss natin ang sandaling iyon dahil lamang hindi natin ito pinaghandaan.
Sinasabi ng Hebreo 10:25 na huwag nating pabayaan ang ating pagtitipon. Hindi lamang ito utos na dumalo sa isang gawain, kundi paanyaya na unahin ang Diyos, pahalagahan ang Kanyang presensya, at palakasin ang ating pananampalataya kasama ang Kanyang Iglesia.
Kaya sa mga susunod na pagtitipon, huwag tayong magtanong,
"Aabot kaya ako?"
Mas mabuting itanong natin,
"Paano ako makakarating nang maaga upang maihanda ko ang puso ko sa Panginoon?"
Dahil sa huli, ang tanong ay hindi kung gaano tayo kaaga sa simbahan.
Ang mas mahalagang tanong ay:
Gaano kahalaga sa atin ang Diyos?
Kung tunay nating inaasam ang Kanyang presensya, hindi tayo darating na naghahabol.
Darating tayong naghihintay.
Hindi dahil may nag-uutos.
Hindi dahil may nagbabantay.
Kundi dahil mahal natin ang Diyos, at ang taong umiibig ay laging sabik makatagpo ang kanyang minamahal.