14/08/2026
Kapag Parang Tahimik ang Diyos
Naranasan mo na bang paulit-ulit mong ipinanalangin ang isang bagay… hanggang sa dumating ang panahon na hindi ka na umaasang sasagutin pa ito ng Diyos?
Patuloy ka pa ring nananalangin.
Patuloy ka pa ring nagsisimba.
Patuloy ka pa ring sumasamba.
Pero sa kaibuturan ng puso mo, may tanong kang natatakot sabihin:
“Lord, naririnig Mo pa ba ako?”
Siguro nakikita mong unti-unting natatanggap ng iba ang matagal mo nang ipinapanalangin.
Masaya ka para sa kanila.
Pero kapag nag-iisa ka, hindi mo maiwasang magtanong…
“Kailan naman kaya ako?”
Minsan, ang pananampalataya ay hindi yung malakas mong pagsigaw ng,
“Hallelujah!”
Minsan, ang pananampalataya ay yung mahina mong pagbulong:
“Lord, hindi ko naiintindihan… pero nandito pa rin ako.”
Naranasan din ni David ang paghihintay.
Sinabi niya:
“O Panginoon, hanggang kailan mo ako lilimutin? Magpakailanman ba?”
— Awit 13:1
Hindi itinago ni David ang sakit niya sa Diyos.
Dinala niya ito sa Diyos.
At baka iyon ang tunay na kahulugan ng pananampalataya minsan—hindi ang pagkakaroon ng lahat ng sagot, kundi ang pagpiling manatili kahit wala ka pang sagot.
Maaaring tahimik ang Diyos.
Pero ang katahimikan Niya ay hindi nangangahulugang wala Siya.
Naririnig ng Diyos ang malakas mong panalangin… pati ang mga panalangin mong halos bulong na lang.
Kaya patuloy kang manalangin.
Patuloy kang magtiwala.
At kung ang kaya mo lang sabihin ngayong gabi ay,
“Jesus, tulungan Mo ako…”
Naririnig ka Niya.
Maaaring pakiramdam mo ay nakalimutan ka na ng Diyos. Pero kailanman, hindi ka Niya nakalimutan.