https://www.facebook.com/108271765086036/

Parokia San Isidro Ministry of Altar Servers, Lasam (2026)

04/04/2026

“𝐋𝐞𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐢𝐭𝐭𝐥𝐞 𝐜𝐡𝐢𝐥𝐝𝐫𝐞𝐧 𝐜𝐨𝐦𝐞 𝐭𝐨 𝐌𝐞, 𝐚𝐧𝐝 𝐝𝐨 𝐧𝐨𝐭 𝐡𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐞𝐦, 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐠𝐝𝐨𝐦 𝐨𝐟 𝐡𝐞𝐚𝐯𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐥𝐨𝐧𝐠𝐬 𝐭𝐨 𝐬𝐮𝐜𝐡 𝐚𝐬 𝐭𝐡𝐞𝐬𝐞.” — 𝐌𝐚𝐭𝐭𝐡𝐞𝐰 𝟏𝟗:𝟏𝟒

In the joy of the Easter season, a new beginning unfolds in the life of the Church as young altar servers are called to serve with faith, humility, and love. Their commitment reflects the beauty of renewed life in Christ and the vibrant role of the youth in the mission of the Church.

Everyone is warmly invited to witness the Solemn Investiture of Altar Servers at Saint Isidore Labrador Parish, Lasam, Cagayan, on April 5 at 5:00 AM.

𝑪𝒐𝒎𝒆 𝒂𝒏𝒅 𝒄𝒆𝒍𝒆𝒃𝒓𝒂𝒕𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒎𝒆𝒂𝒏𝒊𝒏𝒈𝒇𝒖𝒍 𝒎𝒐𝒎𝒆𝒏𝒕 𝒐𝒇 𝒅𝒆𝒅𝒊𝒄𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒋𝒐𝒚𝒇𝒖𝒍 𝒓𝒆𝒏𝒆𝒘𝒂𝒍 𝒐𝒇 𝒍𝒊𝒇𝒆 𝒂𝒎𝒐𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒆 𝒚𝒐𝒖𝒕𝒉 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝑪𝒉𝒖𝒓𝒄𝒉.

03/04/2026

“𝐅𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫, 𝐢𝐧𝐭𝐨 𝐘𝐨𝐮𝐫 𝐡𝐚𝐧𝐝𝐬 𝐈 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐞𝐧𝐝 𝐌𝐲 𝐬𝐩𝐢𝐫𝐢𝐭.” — 𝐋𝐮𝐤𝐞 𝟐𝟑:𝟒𝟔

In His Final Word, Jesus surrenders everything to the Father with complete trust.

𝑴𝒂𝒚 𝒘𝒆 𝒍𝒆𝒂𝒓𝒏 𝒕𝒐 𝒑𝒍𝒂𝒄𝒆 𝒐𝒖𝒓 𝒍𝒊𝒗𝒆𝒔 𝒊𝒏 𝑮𝒐𝒅’𝒔 𝒉𝒂𝒏𝒅𝒔, 𝒕𝒓𝒖𝒔𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒊𝒏 𝑯𝒊𝒔 𝒘𝒊𝒍𝒍 𝒂𝒏𝒅 𝑯𝒊𝒔 𝒑𝒆𝒓𝒇𝒆𝒄𝒕 𝒍𝒐𝒗𝒆.

03/04/2026

“𝐈 𝐭𝐡𝐢𝐫𝐬𝐭.” — 𝐉𝐨𝐡𝐧 𝟏𝟗:𝟐𝟖

In His Fifth Word, Jesus expresses not only physical thirst but a deep longing for souls and love. From the Cross, His thirst goes beyond the body—it reveals His burning desire for humanity to return to Him, to be restored, and to experience the fullness of His mercy. It is a thirst for our faith, our love, and our response to His sacrifice.

𝑴𝒂𝒚 𝒘𝒆 𝒓𝒆𝒔𝒑𝒐𝒏𝒅 𝒕𝒐 𝑯𝒊𝒔 𝒕𝒉𝒊𝒓𝒔𝒕 𝒃𝒚 𝒅𝒓𝒂𝒘𝒊𝒏𝒈 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆𝒓 𝒕𝒐 𝑯𝒊𝒎 𝒂𝒏𝒅 𝒍𝒊𝒗𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕 𝑯𝒊𝒔 𝒍𝒐𝒗𝒆 𝒊𝒏 𝒐𝒖𝒓 𝒍𝒊𝒗𝒆𝒔.

03/04/2026

“𝐖𝐨𝐦𝐚𝐧, 𝐛𝐞𝐡𝐨𝐥𝐝 𝐲𝐨𝐮𝐫 𝐬𝐨𝐧… 𝐁𝐞𝐡𝐨𝐥𝐝 𝐲𝐨𝐮𝐫 𝐦𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫.” — 𝐉𝐨𝐡𝐧 𝟏𝟗:𝟐𝟔–𝟐𝟕

In His Third Word, Jesus entrusts us to one another in love. Even in the midst of His suffering, He did not forget the needs of others. From the Cross, He placed His mother in the care of the beloved disciple, forming a new family rooted not in blood, but in love, compassion, and responsibility for one another.
In this moment, Jesus teaches us that true love goes beyond ourselves—it reaches out, protects, and remains present even in pain.

𝑴𝒂𝒚 𝒘𝒆 𝒍𝒆𝒂𝒓𝒏 𝒕𝒐 𝒄𝒂𝒓𝒆 𝒇𝒐𝒓 𝒐𝒏𝒆 𝒂𝒏𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓 𝒘𝒊𝒕𝒉 𝒈𝒆𝒏𝒖𝒊𝒏𝒆 𝒍𝒐𝒗𝒆, 𝒆𝒎𝒃𝒓𝒂𝒄𝒊𝒏𝒈 𝒆𝒂𝒄𝒉 𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓 𝒂𝒔 𝒃𝒓𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓𝒔 𝒂𝒏𝒅 𝒔𝒊𝒔𝒕𝒆𝒓𝒔, 𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒊𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒊𝒏 𝒕𝒊𝒎𝒆𝒔 𝒐𝒇 𝒏𝒆𝒆𝒅 𝒂𝒏𝒅 𝒔𝒖𝒇𝒇𝒆𝒓𝒊𝒏𝒈.

03/04/2026

“𝐓𝐫𝐮𝐥𝐲, 𝐈 𝐬𝐚𝐲 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮, 𝐭𝐨𝐝𝐚𝐲 𝐲𝐨𝐮 𝐰𝐢𝐥𝐥 𝐛𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐌𝐞 𝐢𝐧 𝐏𝐚𝐫𝐚𝐝𝐢𝐬𝐞.” — 𝐋𝐮𝐤𝐞 𝟐𝟑:𝟒𝟑

The Second Word reveals a heart that humbly seeks mercy. In his final moments, the repentant thief recognized Jesus, admitted his own faults, and entrusted himself to Him with faith. In that simple yet sincere plea, he was met not with judgment, but with compassion and the promise of salvation.

𝑴𝒂𝒚 𝒘𝒆 𝒏𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒉𝒐𝒑𝒆 𝒊𝒏 𝑮𝒐𝒅’𝒔 𝒇𝒐𝒓𝒈𝒊𝒗𝒆𝒏𝒆𝒔𝒔 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒓𝒖𝒔𝒕 𝒊𝒏 𝑯𝒊𝒔 𝒑𝒓𝒐𝒎𝒊𝒔𝒆 𝒐𝒇 𝒆𝒕𝒆𝒓𝒏𝒂𝒍 𝒍𝒊𝒇𝒆.

03/04/2026

“𝐅𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫, 𝐟𝐨𝐫𝐠𝐢𝐯𝐞 𝐭𝐡𝐞𝐦, 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐝𝐨 𝐧𝐨𝐭 𝐤𝐧𝐨𝐰 𝐰𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐚𝐫𝐞 𝐝𝐨𝐢𝐧𝐠.” — 𝐋𝐮𝐤𝐞 𝟐𝟑:𝟑𝟒

The First Word of Christ reminds us of the power of mercy even in the face of pain. In His suffering, Jesus chose to forgive—teaching us that true love is found in compassion and understanding.

𝑴𝒂𝒚 𝒘𝒆 𝒍𝒆𝒂𝒓𝒏 𝒕𝒐 𝒍𝒆𝒕 𝒈𝒐 𝒐𝒇 𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓, 𝒆𝒙𝒕𝒆𝒏𝒅 𝒈𝒓𝒂𝒄𝒆, 𝒂𝒏𝒅 𝒇𝒐𝒓𝒈𝒊𝒗𝒆 𝒂𝒔 𝑯𝒆 𝒇𝒐𝒓𝒈𝒂𝒗𝒆.

15/01/2026

𝐁𝐄 𝐀 𝐘𝐎𝐔𝐓𝐇 𝐌𝐈𝐍𝐈𝐒𝐓𝐄𝐑/𝐀𝐋𝐓𝐀𝐑 𝐒𝐄𝐑𝐕𝐄𝐑!

𝑸𝒖𝒂𝒍𝒊𝒇𝒊𝒄𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏𝒔:
1. Baptized Catholic (if not, willing to be baptized in the Catholic Faith)
2. Grade 5—Senior High School student (11-18 years old)
3. Willing to undergo Theoretical Formation (1-2 months) and Practical Formation (1-2 months) every Saturday (12pm)
4. Willing to attend Holy Mass (8:30am every Sunday)
5. Eager to serve the Lord with gladness.

𝘾𝙤𝙢𝙚 𝙖𝙣𝙙 𝙨𝙚𝙚 𝙩𝙝𝙚 𝙜𝙤𝙤𝙙𝙣𝙚𝙨𝙨 𝙤𝙛 𝙩𝙝𝙚 𝙇𝙤𝙧𝙙!
𝘾𝙤𝙢𝙚 𝙖𝙣𝙙 𝙗𝙚 𝙖 𝙟𝙤𝙮𝙛𝙪𝙡 𝙨𝙚𝙧𝙫𝙖𝙣𝙩 𝙤𝙛 𝙂𝙤𝙙!
𝘾𝙤𝙢𝙚 𝙖𝙣𝙙 𝙚𝙢𝙗𝙧𝙖𝙘𝙚 𝙩𝙝𝙚 𝙗𝙚𝙖𝙪𝙩𝙮 𝙤𝙛 𝙤𝙪𝙧 𝘾𝙖𝙩𝙝𝙤𝙡𝙞𝙘 𝙁𝙖𝙞𝙩𝙝!

If you are willing, just message any of the following:

𝗖𝗵𝗿𝗶𝘀𝘁𝗶𝗮𝗻 𝗝𝗼𝘀𝗲𝗽𝗵 𝗟𝘂𝗶 𝗟𝗮𝗱𝗲𝗿𝗮𝘀
Parish Youth Coordinator

𝗥𝗼𝘄𝗲𝗹𝗹 𝗝𝗵𝗮𝘆 𝗩𝗲𝗴𝗮
Ministry of Altar Servers President

𝗖𝗵𝗲𝗿𝗹𝘆 𝗠𝗮𝗱𝗿𝗶𝗱 𝗥𝗲𝘆𝗲𝘀
Ministry of Altar Servers Vice President

01/09/2025

𝐋𝐀𝐊𝐁𝐀𝐘 𝐊𝐀𝐋𝐀𝐊𝐁𝐀𝐘: 𝘒𝘸𝘦𝘯𝘵𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘯𝘪 𝘒𝘢𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘬𝘢𝘴𝘢𝘮𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘉𝘢𝘪 𝘢𝘵 𝘴𝘪 𝘐𝘯𝘢𝘺!

Ako si Sean, Altar Server for almost 8 years. Kung iisipin, mahaba-haba na rin 'yon. Pero to be honest, hindi ko akalaing ganito ang magiging journey ko. Noong una, simple lang ang iniisip ko: “Subukan ko lang, baka masaya.” Pero noong sinuot ko na ang Alb/Sotana at tumayo sa Altar, iba pala talaga ang feeling—kaba, saya, at may bulong ni Lord na, “Anak, dito kita gustong gamitin, hubugin, at payabungin.”

Noong Grade 6 ako, palagi kong nakikita ang mga grupo ng kalalakihan na pumupunta sa simbahan. Palagi kong iniisip kung sino at ano ba sila. Hanggang sa naglakas-loob akong magtanong sa kanila: “Kuya, ano po ang inyong ginagawa sa simbahan?” Sabay sagot nung isa, “Sakristan kami, ading.” Doon ako na-curious sa salitang “Sakristan.”

Isang araw, sinama ako ng aking lola sa simbahan, sabay sabi sa akin, “Gusto mo bang maging kagaya nila? Sila ay mga alalay ni Father.” Doon, mas lalo akong na-curious kung ano ba talaga ang kanilang ginagawa. At simula noon, palagi na akong sumasama sa aking lola para magsimba at para na rin mapanood ang ginagawa ng mga Sakristan. Mula noon, mas lalo pa akong naging curious. “Ma, ano ba 'yang umuusok na 'yan?", "La, mabigat kaya 'yang hawak nila?", "Ma, mainit kaya 'yung suot nila?”

Fast-forward. Nag-usap kami ng aking pinsan at napagkuwentuhan namin ang tungkol sa pagiging Sakristan. Tinanong niya ako, “Gusto mo bang pumasok?” Noong una, hindi pa ako makapagdesisyon kung kaya ko ba itong isabay sa aking pag-aaral. Maraming beses kong pinag-isipan kung itutuloy ko bang pumasok o hindi. Hanggang sa nagsabi ako sa aking Nanay na papasok ako sa pagsasakristan, at sabi naman niya, “Oo, maganda 'yan. Pero ikaw, kung gusto mo.” Hindi na ako mapakali noon—naguguluhan at kinakabahan.

Noon din ay sinubukan kong mag-reach out sa aming adviser noong Grade 6, dahil siya rin ay nagsisilbi sa simbahan bilang isang Youth Minister. At sinabi niya sa akin, “Mag-attend ka muna ng Mass every Sunday para ma-observe mo sila sa kanilang ginagawa.” At doon, nabigyan pa ako ng panahon para mapagtanto kung gusto ko ba talagang maging isang sakristan.

Isang araw, pinuntahan na ako ng aking pinsan at sabi niya sa akin na siya daw ay nakapasok na at sila raw ay may practice sa susunod na Sabado. “Punta ka sa Sabado kung gusto mong pumasok.” At dito sinasabi ko na sa isip ko na, “Subukan ko lang, baka masaya.”

Hindi ako nakapunta noong Sabadong 'yon, dahil may lakad kami. Ngunit pinapunta ako ng pinsan ko ng Miyerkules ng hapon, at doon tinuruan kami ng mga kagamitan sa simbahan. Doon ko na nakita ang mga kagamitan ng sakristan na palagi kong tinatanong noon. At ilang linggo lang ang nakalipas, nakuha na namin ang aming pinatahing sotana, at pinagamit na rin ito sa amin kaagad. Pagkasuot ko pa lang ng aking sotana, parang may ibang pakiramdam—may kaba, may saya, tapos parang may bulong si Lord: “Anak, dito kita gustong gamitin, hubugin, at payabungin.”

At doon nagsimula ang pagbabago. Wala na 'yung dating simpleng batang palaging naglalaro kung saan-saan. Naging sakit ng ulo ni Mama dahil laro rito, laro roon, takbo rito, takbo roon. Noong mga panahong 'yon, parang napagtanto kong hindi na ako nage-enjoy sa laro dahil mas gusto ko na lang pumunta sa simbahan. Sobrang gaan sa pakiramdam pag nasa simbahan. Kahit minsan boring, sobrang tahimik, nakakaantok — pero masaya lalo na kapag nandiyan na 'yung mga kasamahan mong nagse-serve. Diyan na magsisimula ang lahat: kulitan, asaran, at tampuhan.

Natuto akong maging disiplinado, kasi hindi pwedeng late. Natuto akong mag-manage ng oras, kasi kailangan kong pagsabayin ang school, bahay, at simbahan. Natuto akong magpakumbaba, kasi kahit gaano kaliit ang role mo — kahit taga-abot ka lang ng kandila — alam mong importante ka sa Misa.

Natutunan ko lahat dito. Mula noong pumasok ako sa simbahan, ito na ang naging pangalawang tahanan ko. Literal na tahanan, lalo na kapag Simbang Gabi, dahil uuwi na lang ako noon para magpalit at kumuha ng gamit, dahil matutulog kami roon para pag gising, diretso serve na—WALANG LIGO-LIGO!

2019–2020, COVID-19 pandemic era. That time, gustung-gusto ko nang lumabas para makapag-serve pero bawal, dahil nga lockdown. Hindi na ako mapakali sa bahay. Buti na lang, hindi ito naging rason para mawalay o mapalayo ang loob ko sa Kanya. Bagkus, ito pa ang mas nagpalapit ng aking loob sa Kanya. Ang ginawa ko para hindi ako tuluyang mapalayo sa simbahan ay araw-araw akong nagdarasal at nanonood na lang ng Facebook Live ng mga online Mass.

Post-pandemic, dito ko naranasan ang isa sa pinakamasayang parte ng pagiging Altar Server. Dito kami mas naging close ng aking mga kapwa servers at YM. Dito mas naging active kami sa pagsama sa mga barrio Mass, na kahit 4-seater lang 'yung sasakyan ni Father noon, nagkakasya ang 5–8 na tao roon. May mga barrio pa na mahirap talaga puntahan dahil nga sa daan, pero lahat kakayanin para lang maipalaganap ang Kanyang salita at ang Kanyang mga turo.

Noong July 2024, nagkaroon ng election para sa officer ng Youth Ministry. Sabi ko sa sarili ko, hindi ko na kayang maging officer dahil nga nasa malayong lugar ako. Kaya hindi na ako nagpanominate sa kahit anong position sa Ministry of Altar Servers. Ngunit may iba pala Siyang plano para sa akin. Noong nasa election na ng Main Ministry (Youth Ministry), may nag-nominate sa akin for Youth Leader. Gustuhin ko mang tanggihan, alam kong bibigyan Niya ako ng lakas at liwanag para maging isang mabuting leader para sa mga kapwa kong kabataan.

Hindi naging madali ang lahat. May mga araw na pagod na pagod ako galing school. May mga oras na gusto ko na lang humiga. May mga misa na parang ang hirap gumising, lalo na kapag maaga. At oo, may mga times na naisip ko: “Kaya ko pa ba?”

May mga panahon talagang sobrang hirap, gaya ngayon na napalayo ako sa home parish at kailangang pumunta sa ibang lugar para ipagpatuloy ang aking pag-aaral. At nakahanap rin ako dito ng part-time job para na rin makatulong sa aking mga magulang sa gastusin. Sobrang hirap. Gustuhin ko man umuwi para makapag-serve, pero hindi talaga kaya.

Pero alam niyo kung ano ang laging nagpapatuloy sa 'kin? Yung joy na makita mo ang mga taong taimtim na nagdarasal. Yung batang tumitingin sa’yo at iniidolo ka. Yung simple at taos-pusong “salamat” ng pari pagkatapos ng Misa. At higit sa lahat, 'yung pakiramdam na ginagamit ka ng Diyos sa Kanyang Altar — ibang klaseng saya 'yon, hindi kayang palitan ng kahit anong bagay.

Sabi nga sa Isaiah 6:8:
“Narinig ko ang tinig ng Panginoon na nagsasabi, ‘Sino ang aking susuguin? At sino ang pupunta para sa atin?’ At ako’y sumagot, ‘Narito ako, ipadala mo ako.’”

Kaya sa mga kapwa ko kabataan diyan, iyon din ang tawag Niya sa atin ngayon. At ang sagot natin ay hindi dapat “Baka bukas na,” o “Kapag ready na ako.”
Ang sagot natin ay NGAYON NA, dahil handa tayong maglingkod sa ating Hari!

Kaya sama-sama, buong puso, buong lakas, at may pananampalataya nating sabihin na: “Narito kami, Panginoon, handang maglingkod!”

26/08/2025

𝐋𝐀𝐊𝐁𝐀𝐘 𝐊𝐀𝐋𝐀𝐊𝐁𝐀𝐘: 𝘒𝘸𝘦𝘯𝘵𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘯𝘪 𝘒𝘢𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘬𝘢𝘴𝘢𝘮𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘉𝘢𝘪 𝘢𝘵 𝘴𝘪 𝘐𝘯𝘢𝘺!

Ito ang aking kwento sa paglakbay ko sa Youth Ministry ng Saint Isidore Parish Lasam. Ako si John Michael D. Constantino o mas kilala bilang si BBM o di kaya’y si Merfie.

Bago ako sumali sa Youth Ministry, ako ay isang batang tuso, makulit, at hindi sumusunod sa mga utos ng magulang. Nagse-cellphone maghapon, pagala-galang bata, at madalang lang pumupunta sa simbahan. Pero isang Linggo, pumunta kami ng lola ko sa simbahan. Napansin ko ang mga naka-puting parang bestidang mga bata at binata. Pumasok sa isipan ko noon, “Ano kaya ang ginagawa ng mga nakaputing mga bata at binata o di kaya’y mga Altar Servers?”

Noon, pinapanood ko sila kung paano ang ginagawa nila sa bawat Misa, kaya napatanong na lang ako sa sarili ko, “Mahirap kaya ang ginagawa nila?” Sabay sabi ko sa lola ko, “Ay La, pangarap ko po maging ganyan balang araw.” Kaya binigyan ako ng Diyos ng daan para sa pangarap kong maging isang Altar Server.

Siyam na buwan na ang nakalilipas ng sumali ako sa Youth Ministry at tatlong buwan bilang altar server. Isang kwento kung bakit ako nasali sa Youth Ministry: meron kasi akong dalawang kaibigang sila Marty at Ace na nagyaya sa akin na magsimba, at napasabi ako ng, “Oo naman, sama ako.” Nakasuot sila noon ng tinatawag na decorum at ako naman nakapang-ordinaryong kasuotan at naka-black pa ako noon. Nang nakarating kami sa simbahan, sabi ng kaibigan ko, “Umupo tayo sa harap.” At doon ako nagulat, “Bakit doon sa harap?” At sabi nila, pwede naman daw umupo roon.

Pagkatapos ng Misa, doon ko lang nalaman na kasali pala sila sa Youth Ministry. Sinabi ko sa mga kaibigan ko, “Bakit ngayon niyo lang sinabi?” Wala na akong nagawa dahil sinabi na nila kay Kuya Christian na, “Kuya, sali daw ‘to.” Tapos sabi naman ni Kuya Chan, “Anong pangalan at section mo?” At sinabi ko naman yung pangalan at section ko. Pagkatapos noon ay pumunta na sila sa likod para mag-meeting. Doon din ako nagulat at kinabahan kung paano at ano nga ba ang gagawin ko.

At pagkatapos noon ay nanalangin ako. Sabi ko sa Panginoon, “Lord, ito na nga ba ang pinapangarap ko noon? Lord, gabayan mo po ako rito sa paglalakbay kong ito.” Simula noon, hindi na ako nagdalawang isip na sumali sa Youth Ministry.

Doon nagsimula ang lahat. Sa una ay parang nag-aalinlangan pa akong pumunta dahil hindi ko alam ang gagawin ko. At nang natry ko sa pangalawang pagpunta, doon ko na-realize na hindi pala mahirap ang gagawin. Kailangan mo lang makinig sa mga lesson sa Simbahan tungkol sa Katolisismo.

Ang unang-una kong nakilala sa YM ay si Kuya Christian. Siya ang nagturo sa amin tungkol sa Katolisismo. Siya ay may mabuting personalidad at may pusong mamon. Siya rin ang parating nagbibigay ng mga aral at inspirasyon sa amin.

Pangalawa ay si Kuya Cherly o mas kilala bilang si Kuya Tisoy. Noong una, parang masungit at istrikto siya, pero noong nakasama ko na siya'y mabait pala talaga. Marami rin akong napulot na mga aral sa mga kwento niya. Si Kuya Tisoy ay bukas sa bawat istoryang meron siya. Isa rin siya sa nagbibigay inspirasyon sa amin. Si Kuya Tisoy, ang turing niya sa amin ay hindi lamang kapatid kundi isang kadugo.

Pangatlo, ang aking mga kapatid sa simbahan o mas kilala bilang “brothers in Christ” kung tawagin namin sa isa’t isa sa loob ng simbahan. Sila ay nakilala at nakasama ko sa unang pasok ko at nakilala ko rin sa bawat misa at mga barrio masses. At dito ko nga napagtanto na tama pala ang pinangarap ko na maging isang Altar Server, dahil na rin sa tulong ng Diyos sa akin na maging ganito ang patutunguhan ng pangarap ko.

Ang best moment ko ay walang iba kundi ang Investiture. Pero bago ito, naganap muna ang PYC 2025. Ang PYC ay isa rin sa pinakamasaya at pinaka-exciting na ganap sa Youth Ministry. Maraming ganap dito gaya ng Youth Procession, Youth Vigil, at marami pang iba.

Pagsapit ng Linggo, dito na ako hindi makapaniwala. Very excited at sobrang saya ko noong araw na iyon, dahil yung araw na iyon ay tutuparin na ng Diyos ang aking pangarap at pinaka-hinihintay kong araw—ang maging ganap na Altar Server ng St. Isidore Parish. Walang imposible kapag mananalig ka, dahil ibibigay sa’yo ng Diyos sa tamang araw at tamang panahon ang kahilingan mo. Kailangan mo lang maghintay at magtiwala sa kanya.

Gusto kong magpasalamat, una, sa Panginoong Jesu-Cristo dahil kung hindi sa Kanya, hindi magbabago ang buhay ko bilang isang tao. At nagpapasalamat ako sa Kanya dahil binigyan Niya ako ng daan na maging isang Altar Server na dating pinapangarap ko lamang.

Pangalawa, sa aking pamilya. Nagpapasalamat ako dahil sa likod ng mga pasgsubok sa buhay ay very supportive pa rin sila sa akin.

Pangatlo, ang pangalawa kong pamilya, walang iba kundi ang St. Isidore Parish Youth Ministry. Dahil kung hindi sa inyo mga kuya and brothers, ay hindi matutupad ang pangarap ko. Dahil sa inyo, mga kuya and brothers, ay natupad ang pangarap ko. Maraming salamat dahil sa inyong malasakit sa pagtuturo at pagpa-practice sa amin kahit walang kapalit. Nagpapasalamat ako sa lahat ng YM leaders. Maraming salamat po, at dadalhin ko po ang inyong mga aral at mga turo sa akin.

Sa mga kapwa ko kabataan, ang pagiging Altar Server ay hindi lang simpleng tungkulin sa Misa, kundi isang misyong paglilingkod, disiplina, at pananampalataya.

Hinihikayat ko kayong huwag matakot sumubok na maglingkod sa simbahan. Dito, mas matututo tayo ng pagpapakumbaba, pagrespeto, at pagsasakripisyo. At higit sa lahat, mas mapapalapit tayo sa ating Panginoong Jesus. Sa mundong puno ng tukso at kaguluhan, mas mabuting piliin natin ang landas ng kabutihan at pananampalataya.

At panghuli, sa pagsali ko sa YM, dito nabago ang buhay ko dahil marami akong natutunang mga turo at mga aral na hindi basta-basta. Sa bawat aral na napupulot ko ay nababago ang aking pagkatao. Kailangan mo lang itong isapuso, isagawa, at ipalaganap sa mga kapwa mong tao.

Itanim sana natin sa ating isipan na walang imposible sa Diyos kung tayo’y manalig at magtiwala sa kanya. Tandaan na, " God is good all the time."

24/08/2025

𝐋𝐀𝐊𝐁𝐀𝐘 𝐊𝐀𝐋𝐀𝐊𝐁𝐀𝐘: 𝘒𝘸𝘦𝘯𝘵𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘯𝘪 𝘒𝘢𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘬𝘢𝘴𝘢𝘮𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘉𝘢𝘪 𝘢𝘵 𝘴𝘪 𝘐𝘯𝘢𝘺!

Ako ay lumaki sa isang pamilyang nagsisimba tuwing Linggo, at lagi nila akong tinuturuan tungkol sa Simbahan at kung paanong magresponse or kumankanta tuwing may Misa. Ako si Ryan Urbina, at ito ang aking kwento.

Isang araw, mayroon akong isang kaibigang nag-aya sa aking sumali sa Youth Ministry sa simbahan kaya't nahikayat akong sumali. Siya ay isang mabuting kaibigan, at nakita ko sa kanya ang pagmamahal at kung gaano kasaya ang maglingkod sa Diyos.

Nagsimula ako bilang isang aspirant sa aming simbahan. Nakita ko kung paano ang mga Brother ko at miyembro ng simbahan ay nagtutulungan upang makapaglingkod sa Simbahan. Naging inspirasyon ko ang kanilang pagtutulungan at nakita ko rin kung gaano sila kasayang maglingkod, kaya't nagpasya akong ituloy ang pagsali sa Ministry.

Ang pinakamagandang moment ko sa ministry ay noong kami ay mayroong event sa Simbahan. Last year, ginanap ang Youth Camp—programa para sa mga kabataang gusto sumali sa ministry. Nag-team building kami, nag-Taize Vigil, at maraming pang iba.

Naalala ko rin ang pagsama namin noon sa mga Barrio Masses. Para kaming mga sardinas noong nagsisiksikan sa sasakyan ni Father. Noon, lahat gagawin para lang makasama kami. Tuwing Simbang Gabi naman, natutulog kami noon sa kombento or sa Simbahan. Hindi namin maiwasan mang-trip ng mga kasama namin. Minsan babangonin namin yung tulog na kasama namin o lalagyan namin ng uling sa mukha at pipigaan namin ng kalamansi ang bunganga nila. Ganoon kami kasaya rito sa ministry. Sinisigurado naming kahit na pilyo kami, hindi kami makakapanakit ng damdamin ng aming mga Brother in Christ.

Hindi ko rin makakalimutan yung araw na hindi ko afford yung Cassocks dahil magpapalit kami ng vestments. Naisip ko noong baka ito na time na mag-quit na ako sa Ministry. Noong gabing iyon, tinawagan ko si Kuya Tisoy. Umiiyak ako at sabi ko, "Kuya, tulungan mo ako. Hindi ko afford ang Cassocks. Ayoko pang umalis sa Ministry." Sinabihan niya akong huwag umiyak dahil hindi niya hahayaang tumigil ako sa paglilingkod—ako at ang iba ko pang kasamahang kulang ang pambayad. Inassure niya sa aking may mga Seniors and Leaders kaming tutulong sa amin.

Doon ko narealize kung gaano kasayang pumasok sa Ministry. At hinding-hindi ko iyon makalilimutan. Natutunan ko ang kahalagahan ng paglilingkod sa Simbahan at pagmamahal sa kapwa kong kalakbay. Natutunan ko rin ang tungkol sa pagtutulungan at pagkakaisa sa loob ng Simbahan.

Ang aking mga magulang at mga Brother ko sa simbahan ay mga taong nakatulong sa akin sa paglalakbay ko hanggang sa Investiture namin. Ang kanilang pagmamahal, suporta, at gabay ay nagbigay sa akin ng lakas at inspirasyon. Kaya, maraming salamat mga Brother. Kung wala kayo wala rin ako sa ministry na ito.

Sa mga kabataan, nais kong iparating na ang paglilingkod sa Simbahan ay sobrang saya. Dati, nagsisimba lang ako pero ngayon, isa na akong Tagapaglingkod sa Dambana ng Diyos. Mga kalakbay, huwag kayong mahiyang sumali sa Ministry dahil masaya rito at marami kayong matutunan at makilalang bagong kaibigan. Ano pang hinihintay niyo? Sumali na kayo, mga Kalakbay!

17/08/2025

𝐋𝐀𝐊𝐁𝐀𝐘 𝐊𝐀𝐋𝐀𝐊𝐁𝐀𝐘: 𝘒𝘸𝘦𝘯𝘵𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘯𝘪 𝘒𝘢𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘬𝘢𝘴𝘢𝘮𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘉𝘢𝘪 𝘢𝘵 𝘴𝘪 𝘐𝘯𝘢𝘺!

Ako si Leniel Reyes, isang Altar Server ng St. Isidore Parish Church. Nakatutuwang isiping noon, hindi ako seryoso at madalas ay ayaw ko pumunta sa simbahan. Ngunit binago ng Diyos ang puso ko. Ngayon, masaya at buong puso ko nang ginagawa ang paglilingkod sa Kanya dahil walang kapantay ang ginhawa at kagalakang dulot ng pagiging malapit sa Diyos, at narito ang aking kwento.

Bago ako pumasok sa ministry, hesitant ako dahil hindi ako sigurado kung mapapanindigan ko ito. Iniisip ko noong baka mahirapan ako lalo na’t kailangang gumising nang maaga tuwing Sabado at Linggo. Ngunit nang dumating ang unang araw ko sa ministry, sobrang welcoming nila. Doon ko naramdamang gusto ko talagang magpatuloy.

Ang nag-encourage sa akin na sumali ay ang best friend kong si Jhonel Domingo. Siya ang naging inspirasyon ko para pumasok. Noong Grade 10 pa lang ako, gusto ko na talagang sumali dahil nalaman kong sumali siya, pero hindi ko agad tinuloy. Pero noong closing ng Grade 11, sinabi ko sa kanya na gusto ko nang sumali, at tinulungan niya ako sa lahat ng kailangan—kung sino ang dapat i-message, ano ang mga gagawin, at iba pa.

Isa sa mga best moments ko sa ministry ay nang makasama ko si Jhonel sa barrio mass. Ito ang unang beses na magkasama kaming nag-serve sa barrio mass, at napakaganda sa pakiramdam na maglingkod sa Diyos kasama ang best friend ko.

Marami akong natutunan sa ministry, tulad ng disiplina at pakikipagtulungan sa kapwa. Mahalaga ang disiplina dahil kailangang magsuot ng tamang kasuotan, sumunod sa oras, at gampanan nang maayos ang tungkulin. Natutunan ko rin ang pakikipagtulungan, sapagkat sa ministry, hindi lang iisa ang gumagalaw—lahat ay nagtutulungan para magampanan ang layunin ng paglilingkod.

At ang isang pinakamahalagang natutunan ko sa simbahan ay ang katagang "God will provide" na kahit anong hirap ng buhay ay huwag susuko sa paglilingkod sa Panginoon.

Para sa mga kapwa ko kabataan, patuloy nating paglingkuran ang Diyos kahit sa pinakasimpleng bagay, dahil Siya ang nagbibigay ng buhay, lakas, at lahat ng ating mga pangangailangan. Kahit may dumating na mga pagsubok o kung dumating man ang araw na mapagod tayo, huwag tayong susuko, sapagkat ang bawat oras, lakas, at pagmamahal na iniaalay natin sa Kanya ay may kapalit na siksik, liglig, at umaapaw na kagalakan, kapayapaan, at pagpapala.

Parokia San Isidro Ministry of Altar Servers

04/04/2026

03/04/2026

03/04/2026

03/04/2026

03/04/2026

03/04/2026

15/01/2026

01/09/2025

26/08/2025

24/08/2025

17/08/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category