Solus Christus "In Christ Alone"

11/09/2026

HUWAG SAYANGIN ANG PAGKAKATAON NG BIYAYA

“People in hell are craving one last chance, while people on earth are wasting millions of chances.”

Revelation 20:15:

> “And whoever was not found written in the book of life was cast into the lake of fire.”

Mga kapatid, may mga salitang mahirap pakinggan ngunit kailangang sabihin. Hindi lahat ng tao ay maliligtas. May paghuhukom. May impiyerno. At may walang hanggang kaparusahan. Hindi ito pananakot lamang ng tao. Ito ay malinaw na babala ng Salita ng Diyos.

Sinasabi ng Revelation 20:15 na ang sinumang hindi natagpuang nakasulat sa Aklat ng Buhay ay itinapon sa lawa ng apoy.

Kaya ang tanong ay hindi lamang, “Pupunta ba ako sa simbahan?” Ang mas seryosong tanong ay: “Nasaan ako sa harapan ng Diyos? Ako ba ay namumuhay sa pagsisisi at pananampalataya kay Cristo, o patuloy kong tinatalikuran ang Kanyang paanyaya?”

Napakaraming pagkakataon ang ibinibigay ng Diyos. Ngunit napakarami rin ang sinasayang natin.

Bawat Linggo, may paanyaya.

“Halika, makinig ka sa Salita ng Diyos.”

May oras para sa pagsamba.
May pagkakataong marinig ang Ebanghelyo.
May pagkakataong magsisi.
May pagkakataong humingi ng tawad.
May pagkakataong makipagkasundo.
May pagkakataong turuan ang iyong mga anak tungkol kay Cristo.
May pagkakataong lumapit sa Panginoon.

Ngunit ano ang ginagawa natin?

Minsan, ang oras para sa Diyos ay laging ipinagpapaliban.

“Sa susunod na Linggo na lang.”

“Marami akong gagawin.”

“Pagod ako.”

“May pupuntahan ako.”

“Wala naman akong kailangan sa church.”

“Bata pa naman ako.”

“Matanda na ako.”

“Kapag may problema na lang ako, saka ako lalapit sa Diyos.”

At lumilipas ang Linggo.
Lumilipas ang buwan.
Lumilipas ang taon.

At unti-unting nasasanay ang puso na tumanggi sa Diyos.

Ang problema ay hindi kulang ang paanyaya ng Diyos.

Ang problema ay ang matigas na puso ng tao.

Hindi kulang ang Salita.
Hindi kulang ang babala.
Hindi kulang ang biyaya.
Hindi kulang ang pagkakataon.

Tayo ang kulang sa pagpapahalaga sa mga ibinibigay ng Diyos.

May oras tayo para sa cellphone.
May oras tayo para sa social media.
May oras tayo para sa trabaho.
May oras tayo para sa negosyo.
May oras tayo para sa barkada.
May oras tayo para sa libangan.

Pero kapag Linggo na at oras na para sa pagsamba, biglang wala tayong oras.

Hindi ba ito dapat magpatigil sa atin at magpaisip?

Kung talagang mahalaga sa atin ang Diyos, bakit napakadali nating ipagpaliban ang Diyos?

Kung mahalaga ang kaligtasan, bakit parang hindi natin ito pinapahalagahan?

Kung mahalaga si Cristo, bakit napakadali nating lumiban sa pakikinig sa Kanyang Salita?

Ito ang Kautusan: ipinapakita nito ang tunay na kalagayan ng ating puso.

Ang Kautusan ng Diyos ay parang salamin. At kapag tumingin tayo rito, hindi natin nakikita ang isang taong karapat-dapat magyabang.

Nakikita natin ang isang makasalanan.

Nakikita natin ang taong maraming beses nang nakarinig ngunit hindi sumunod.

Maraming beses nang tinawag ngunit nagmatigas.

Maraming beses nang pinatawad ngunit muling nagkasala.

Maraming beses nang binalaan ngunit patuloy na nagwalang-bahala.

Hindi lamang ang taong wala sa simbahan ang dapat manginig sa mensaheng ito. Pati tayo.

Dahil maaaring nasa loob ang katawan ngunit nasa labas ang puso.

Maaaring nakaupo tayo sa pew ngunit ang puso natin ay malayo sa Diyos.

Maaaring marunong tayong umawit ngunit hindi naman nagsisisi.

Maaaring marunong tayong manalangin ngunit umaasa tayo sa sarili nating kabutihan.

Maaaring regular tayong nagsisimba ngunit iniisip nating sapat na iyon upang maging karapat-dapat sa harapan ng Diyos.

Hindi tayo inililigtas ng pag-upo sa pew. Hindi tayo inililigtas ng pagiging miyembro ng church. Hindi tayo inililigtas ng ating mabubuting gawa.

Ang makasalanan ay hindi makapagmamalaki sa harapan ng banal na Diyos.

At kung haharap tayo sa paghuhukom na umaasa sa ating sariling kabutihan, wala tayong maipagmamalaki.

Kaya napakaseryoso ng babala ng Revelation 20:15.

Mayroong Aklat ng Buhay.

At mayroong lawa ng apoy.

Mayroong walang hanggang buhay.

At mayroong walang hanggang kaparusahan.

Mayroong araw ng biyaya.

Ngunit darating ang araw ng paghuhukom.

Ang pagkakataong mayroon tayo ngayon ay hindi garantiya na mayroon pa tayo bukas.

Hindi natin alam kung ilang Linggo pa ang ibibigay sa atin.

Hindi natin alam kung ilang beses pa nating maririnig ang Ebanghelyo.

Hindi natin alam kung kailan matatapos ang ating buhay.

Kaya huwag mong sabihin:

“Bukas na lang.”

Dahil maaaring ang “bukas” ay hindi na dumating.

---

“People in hell are craving one last chance, while people on earth are wasting millions of chances.”

Ang linyang ito ay hindi sinasabing literal na ipinapakita ng Revelation 20:15 kung ano ang iniisip ng bawat taong nasa impiyerno. Ngunit bilang isang matinding babala, ipinapaalala nito sa atin ang bigat ng pagkawala ng pagkakataon.

Habang tayo ay narito sa lupa, may panahon pa upang magsisi.

May panahon pa upang makinig.

May panahon pa upang lumapit kay Cristo.

May panahon pa upang sabihin:

“Panginoon, patawarin Mo ako.”

Ngunit darating ang sandali na ang panahon ng biyaya ay matatapos at haharap tayo sa paghuhukom ng Diyos.

Kaya huwag nating sayangin ang araw na ibinigay ng Diyos.

Huwag sayangin ang Salita.

Huwag sayangin ang pagsamba.

Huwag sayangin ang pagkakataong turuan ang iyong mga anak.

Huwag sayangin ang pagkakataong humingi ng tawad.

Huwag sayangin ang pagkakataong makipagkasundo.

Huwag sayangin ang pagkakataong lumapit kay Cristo.

Huwag nating hintayin ang araw na sasabihin natin, “Sana nakinig ako.”

Dahil sa harapan ng paghuhukom, ang “Sana” ay hindi na kapalit ng pagsisisi.

Ngayon ang araw upang makinig.

Ngayon ang araw upang magsisi.

Ngayon ang araw upang lumapit kay Cristo.

Hindi dahil karapat-dapat tayo.

Kundi dahil si Cristo ay maawain.

Siya ang namatay para sa ating mga kasalanan.
Siya ang bumangon mula sa mga patay.
Siya ang nagbibigay ng kapatawaran sa makasalanan.
Siya ang tumatawag sa atin sa pamamagitan ng Kanyang Salita.

Kaya habang naririnig pa natin ang Kanyang tinig:

Huwag tumigas ang puso.
Huwag ipagpaliban.
Huwag sayangin ang pagkakataon ng biyaya.

Lumapit kay Cristo. Manampalataya kay Cristo. Manatili sa Kanyang Salita.

Sapagkat ang araw ng biyaya ay narito ngayon—ngunit ang araw ng paghuhukom ay tiyak na darating.

05/09/2026

05/09/2026

14/05/2026

THE ROLE OF THE CHRISTIAN IN THE POLITICAL WAR

Isa sa mga pinaka-mainit at pinaka-mapanganib na usapin ngayon ay politics. Maraming relasyon ang nasisira, maraming pagkakaibigan ang napuputol, at maging mga Christians ay nahahati dahil dito.

Bilang mananampalataya, paano tayo dapat tumingin sa “political war” sa mundo?

Sa Lutheran perspective, mahalagang tandaan:
Hindi tayo tinawag ni Cristo upang maging panatiko ng mundo, kundi maging tapat sa Kanyang Kaharian habang nabubuhay sa gitna ng mundong makasalanan.

1. Ang Christian ay Nabubuhay sa Dalawang Kaharian

Ayon sa Lutheran teaching ng Two Kingdoms, naghahari ang Diyos sa dalawang paraan:

Sa pamamagitan ng Church at Gospel upang iligtas ang tao.

Sa pamamagitan ng government, laws, at authority upang pigilan ang kaguluhan at kasamaan.

Kaya hindi masama ang gobyerno. Bahagi ito ng paraan ng Diyos upang mapanatili ang kaayusan sa lipunan.

Makikita ito sa:

Romans 13:1

1 Peter 2:13–14

Ngunit malinaw din: Hindi gobyerno ang tagapagligtas ng tao.

Ang estado ay kayang kontrolin ang outward behavior, pero hindi nito kayang baguhin ang puso ng makasalanang tao.

Tanging si Cristo lamang ang tunay na Tagapagligtas.

2. Ang Christian ay Dapat Manalangin para sa Bansa

Madaling magalit. Madaling makipagdebate. Madaling magreklamo online.

Pero inuuna ba natin ang panalangin?

Sinasabi ng:

1 Timothy 2:1–2

na dapat tayong manalangin para sa mga namumuno.

Ipanalangin natin:

wisdom para sa leaders,

protection laban sa corruption,

justice para sa mahihirap,

peace at order sa lipunan,

at fear of God sa mga may authority.

Hindi ibig sabihin nito na approve tayo sa lahat ng ginagawa nila. Ang ibig sabihin nito ay kinikilala natin na desperado ang bansa sa awa ng Diyos.

3. Ang Christian ay Maaaring Makilahok sa Politics — Pero Hindi Dapat Sumamba Dito

Maaaring:

bumoto,

magkaroon ng political opinions,

magsalita laban sa injustice,

makilahok sa public issues.

Ngunit mapanganib kapag naging idol ang politics.

Sinasabi ng:

Psalms 146:3

> “Put not your trust in princes…”

Walang kandidato ang Messiah. Walang partido ang Kaharian ng Diyos. Walang politician ang makakapagligtas ng kaluluwa.

Kapag mas matindi na ang loyalty natin sa kandidato kaysa kay Cristo, nagiging anyo na ito ng idolatry.

4. Ang Christian ay Dapat Manindigan sa Katotohanan at Hustisya

Hindi rin tama ang pagiging tahimik kapag may kasamaan.

Sinasabi ng:

Isaiah 1:17

> “Seek justice. Defend the oppressed.”

Bilang Christians:

hindi tayo dapat pabor sa corruption,

hindi tayo dapat okay sa kasinungalingan,

hindi tayo dapat bulag sa abuse of power.

Ngunit dapat tandaan: Pwede tayong maging matapang nang hindi bastos. Pwede tayong magsalita ng katotohanan nang may humility at love.

Ang bunga ng Espiritu ay hindi nawawala kahit nasa gitna tayo ng disagreement.

5. Ang Tunay na Digmaan ay Espiritwal

Sa dulo, ang pinakamalalim na problema ng mundo ay hindi lang political corruption kundi kasalanan.

Sinasabi ng:

Ephesians 6:12

na ang tunay nating laban ay hindi lamang laban sa laman at dugo.

Kahit magpalit ang leaders, kung hindi magbabago ang puso ng tao, mananatili pa rin:

greed,

hatred,

pride,

corruption,

division.

Kaya ang pinakamalaking pangangailangan ng tao ay hindi lang political reform kundi repentance at faith kay Cristo.

6. Ang Pinakamataas na Loyalty ng Christian ay Kay Cristo

Sinasabi ng:

Philippians 3:20

> “Our citizenship is in heaven.”

Habang nabubuhay tayo sa mundong ito:

maging responsible citizens,

maging informed voters,

maging defenders of truth,

maging peacemakers,

maging prayerful people.

Ngunit huwag nating kalimutan: Ang ating tunay na Hari ay si Jesus Cristo.

Sa huli, ang role ng Christian sa political war ay hindi maging mapanirang panatiko kundi maging ilaw sa gitna ng kaguluhan.

Hindi tayo tinawag upang sambahin ang pulitika. Tinawag tayo upang sundin si Cristo, ipahayag ang katotohanan, mahalin ang kapwa, at dalhin ang Ebanghelyo sa mundong hati-hati at sugatan dahil sa kasalanan.

23/01/2026

Lucas 9:23-25
Magandang Balita Biblia
23 At sinabi niya sa kanilang lahat, “Ang sinumang nagnanais sumunod sa akin ay kinakailangang itakwil ang kanyang sarili, pasanin araw-araw ang kanyang krus, at sumunod sa akin. 24 Ang naghahangad na magligtas ng kanyang buhay ay mawawalan nito, ngunit ang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay magkakamit nito. 25 Ano nga ang mapapala ng tao, makamtan man niya ang buong daigdig kung mapapahamak naman at mawawala ang kanyang buhay?
-----
-----
-----
Madalas nating marinig ang paanyaya ni Jesus: “Sumunod ka sa Akin.” Madali itong pakinggan, ngunit mahirap itong isabuhay. Sapagkat ang pagsunod kay Cristo ay hindi lamang pagdaragdag ng relihiyon sa ating buhay—ito ay pag-aalay ng ating buong buhay. Totoo ang pahayag na ito: “Hindi maaaring maging alagad kung walang sakripisyo.”

Nang tawagin ni Jesus sina Pedro, Andres, Santiago, at Juan, iniwan nila ang kanilang mga lambat at agad Siyang sinundan (Mateo 4:20–22). Ang lambat ay hindi lamang kagamitan sa pangingisda—ito ang kanilang kabuhayan, seguridad, at kinabukasan. Ngunit ipinakita nila na ang pagiging alagad ay nagsisimula sa pagtitiwala kay Cristo higit sa lahat.

Sinasabi ni Jesus sa Lucas 9:23, “Kung ang sinuman ay nagnanais sumunod sa Akin, itakwil niya ang kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus araw-araw, at sumunod sa Akin.” Ang sakripisyo rito ay hindi para maging karapat-dapat sa Diyos—sapagkat tayo’y iniligtas sa biyaya—kundi bunga ng pananampalatayang buhay. Ang alagad ay handang magsabi: “Hindi na ang sarili kong kalooban, kundi ang kalooban ng Diyos.”

Ngunit mahalagang linawin ito: ang sakripisyo ng alagad ay hindi ang nagliligtas sa kanya. Ang nagliligtas ay ang sakripisyo ni Cristo sa krus. Tayo’y hindi nag-aalay upang mahalin ng Diyos; sumusunod tayo dahil mahal na tayo ng Diyos. Ang krus ni Jesus ang pundasyon, at ang ating sakripisyo ay tugon ng pasasalamat.
Sa ating panahon, ang sakripisyo ay maaaring hindi pag-iwan ng lambat, kundi pag-iwan ng kasalanan, maling gawi, o makasariling pamumuhay. Maaaring ito ay paglalaan ng oras para sa Diyos, paninindigan sa katotohanan kahit mahirap, o tapat na paglilingkod kahit walang papuri. Ang pagiging alagad ay hindi laging madali, ngunit ito ay laging makabuluhan.

Ang tanong ay hindi kung may sakripisyo ang pagiging alagad—sapagkat tiyak na mayroon. Ang tanong ay ito: Sino ang mas mahalaga sa atin—ang sarili natin, o si Cristo? Sapagkat sinabi ni Jesus, “Ang nawawalan ng kanyang buhay dahil sa Akin ay makasusumpong nito.”
Nawa’y bigyan tayo ng Diyos ng pusong handang sumunod, magtiwala, at magsakripisyo—hindi sa takot, kundi sa pag-ibig—sapagkat ang sumunod kay Cristo ay hindi nawawala, kundi nakasusumpong ng tunay na buhay.

05/11/2025

THE INTERCESSION OF MARY THE MOTHER OF JESUS

Mary was blessed among women (Luke 1:28), but she is not divine and never portrayed as an intercessor in Scripture. True honor to Mary is to follow her example of humble faith and obedience — not to pray to her.
> “Whatever he tells you, do it.” — John 2:5
That is Mary’s true message: Obey Jesus Christ, your only Mediator and Intercessor.

---

ONLY CHRIST IS OUR MEDIATOR

1 Timothy 2:5 (ESV)
“For there is one God, and there is one mediator between God and men, the man Christ Jesus.”

The Bible directly says there is one mediator — not Mary, not saints, not angels.

To ask Mary to intercede contradicts this, for it introduces another mediator besides Christ.

---

CHRIST ALONE INTERCEDES FOR US
Romans 8:34 (NIV)
“Christ Jesus who died—more than that, who was raised to life—is at the right hand of God and is also interceding for us.”

Jesus Himself is our living intercessor before God.

Scripture never records Mary interceding from heaven; only Christ fulfills that divine role.

---

PRAYERS MUST BE DIRECTED TO GOD ALONE

Matthew 6:9 (ESV)
> “Pray then like this: ‘Our Father in heaven, hallowed be your name.’”

Jesus taught us to pray directly to the Father, not through Mary.

Nowhere does the Bible instruct believers to ask Mary or any saint for prayer.

---

SEEKING THE DEAD IS FORBIDDEN
Deuteronomy 18:10–12 (NRSV)
“Let no one be found among you… who consults the dead. Anyone who does these things is detestable to the Lord.”

Asking Mary or saints (who have died physically) for intercession is a form of communication with the dead, which Scripture forbids.

The faithful departed are alive with Christ spiritually, but we are not instructed to pray to them or through them.

---

GOD ALONE HEARS PRAYERS
Psalm 65:2 (ESV)
“O you who hear prayer, to you shall all flesh come.”

Only God is addressed as the One who hears prayer.

Mary was human and cannot hear prayers from around the world — that power belongs to God alone.

---

MARY HERSELF ACKNOWLEDGED HER NEED FOR A SAVIOR

Luke 1:46–47 (NIV)
“My soul glorifies the Lord and my spirit rejoices in God my Savior.”

Mary humbly confessed she needed a Savior.

She never claimed divine status or a mediating role — she pointed people to her Son (John 2:5).

---

CHRIST IS THE WAY TO THE FATHER
John 14:6 (ESV)
“Jesus said to him, ‘I am the way, and the truth, and the life. No one comes to the Father except through me.’”

Jesus leaves no room for any “other” intercessor or path.

Praying through Mary bypasses the clear and exclusive access that Jesus offers.

---

The Bible teaches that only Jesus Christ is our Mediator and Intercessor between God and humanity. Prayer and worship belong to God alone, not to Mary or any other saint. While Mary was blessed for her faith and obedience, she herself needed a Savior and pointed others to Christ. True honor to Mary is not through prayer to her, but by following her example of faith in Jesus — the only way, truth, and life (John 14:6).

Soli Deo Gloria!