Our LADY of Fatima Chapel

15/07/2026

Homily Transcription by Fr. Dave Concepcion
⛪️ Monday of the Fifteenth Week in Ordinary Time
🗓️ July 13, 2026 - 6:00 pm
📖 Mateo 10:34-11:1
📍 San Juan de la Cruz Parish, Ugong, Valenzuela City

Link: https://www.youtube.com/watch?v=OZ6W1wBH06c

Ang unang pagbasa ay nagpapalala na hindi mo puwedeng paghiwalayin ang iyong puso sa iyong ginagawa. Ang sinasabi sa unang pagbasa ay maraming tao ang naghahandog sa Diyos, ngunit ang kanilang mga kaloob ay wala doon. Maraming mga tao ang nagdadasal, naglilingkod, pero patuloy na gumagawa ng kasalanan. At kaya nga sa huli ng unang pagbasa, ang sabi ng Diyos, "Hindi ko didinggin ang inyong mga panalangin. Hindi ako magpapakita sa inyo hangga't hindi ninyo binabago ang inyong mga pagkatao."

Anong meron sa ebanghelyo?Gusto ba ng Diyos na magalit tayo sa ating mga magulang? Gusto ba ng Diyos na magalit ang magulang sa mga anak? Gusto ba ng Diyos na mag-away ang mag-biyenan? Hindi. Ang sinasabi lang ng Diyos ay: anumang ang iyong minamahal, dapat higit ang Diyos doon. Anuman ang iyong ginagawa, ang dahilan dapat ay ang Diyos. Gusto ba ng Diyos na mayroong hidwaan? Gusto ba ng Diyos na mayroong pagkakahiwa-hiwalay? Hindi. Pero ang gusto ng Diyos ay pinili mo ang iyong ginagawa. Anong ibig sabihin po noon? Hindi yung ginagawa mo lang 'yan dahil basta. Alam po ninyo ’yon? May mga tao, "Ba't ka nagsimba? Basta.” "Ba't ka nagbigay? Basta.” "Ba't ka nag-serve? Basta.” Wala lang. Ayaw nating tayo ay namamimili. Bakit? Takot tayong magkamali.

Pero sa araw na ito, pinapaalalahanan tayo ng Diyos na sana pinili mo ako. Para maintindihan po ninyo. Yung mga may asawa rito, yung mga misis na ang mga mister nila na kanilang pinakasalan ay dahil wala namang ibang nanligaw sa kanila. Naintindihan po ninyo? Yung pinakasalan mo, 'yan. Dahil wala namang ibang nanligaw, hindi kayo namili. Pinagtiyagaan niyo 'yan. Kasi wala kayong pinagpilian. Kung dalawa ang manliligaw, namili kayo. Pero kung walang ibang nanligaw, 'di kayo namili. Nagtiyaga kayo. Yung mga lalaki rin, kung wala silang ibang niligawan, kayo lang. Ay, hindi rin kayo pinili. Pinagtiyagaan kayo. Medyo masakit ‘yon. Pero harinawa, natutunan kang mahalin. Kasi noong ikaw naman yung pinagtiyagaan, hindi lang naman ikaw ang babaeng dumating sa buhay niya. Siyempre, nakakakita ’yan ng iba. Nakakakita ‘yan ng mas bata. Maaaring mas nakakakita ’yan nang mas maganda. Pero nanatili siya sa iyo kasi pinili ka niya. Yung iba, nangabit. Pinili yung kabit. Namili. Mas pinili yung kabit kaysa sa asawa. Naiintindihan po ninyo?

Mahalaga yung merong pinagpipilian. Kahit gaano kasarap ang ulam at palaging ganyan, mauumay kayo. Tama po ba? Kahit gaano kasarap ang ulam. Anong gusto niyong ulam? Palaging kare-kare, palaging adobo. Kahit gaano kasarap ’yan, ’pag ’yan ang ulam mo araw-araw, magsasawa ka. At sasabihin mo, "Sana may tuyo.” Mahalagang mayroong pinagpipilian.

Sa araw na ito, tinatanong tayo ng Diyos. Pinili mo ba ako o pinagtiyagaan mo lang ako? Mahalagang tanong po ’yon. Ang ating po bang pagmamahal sa Diyos ay dala ng ating pagpili o pagtitiyaga? Sapagkat kung iyan ay pinili mo, dapat pahalagahan mo iyan. Papahalagahan mo ang Diyos nang higit sa iyong pamilya. Hindi dahil hindi mo mahal ang iyong pamilya, kundi dahil kinikilala mo na ang lahat ng biyaya ay galing sa Diyos. Pinili mong magbigay dahil alam mong ang ipinamimigay mo, ang inihahandog mo, ay galing din sa Diyos.

Narito kayo kasi pinili ninyong magsimba. Puwede namang nakahiga na lang? Sarap matulog ngayon, maulan. Pero pinili mong nandito. Harinawa, hindi ka rin napilitan. 'Yong iba naman napilitan lang. Hoy, magche-check ng attendance si Father. Kaya napilitan. Bato-bato sa langit. Mahirap mamili. Pero magandang mayroon din tayong pinagpipilian. Mahirap 'yong napunta ka sa impiyerno na wala kang pinagpilian. At least alam mo na mayroong langit. Kaya pag ikaw ay napunta sa impiyerno, pinili mo iyon. Kailan mo pinipili ang langit at lupa? Sabi nga sa mga pagbasa, ang pagpili mo sa langit ay dahil ginagawa mo ang tama. Ang pagpili mo sa langit ay ipinapakita mo sa paggawa ng mabuti. Ang pagpili mo sa langit ay sa pang-araw-araw na pamimili. Nakikiraan lang tayo sa mundong ito. Hindi tayo habang panahon dito.

'Yong iba, medyo matagal-tagal pa. Pero iba, malapit na. Oo talaga naman. Sino ba naman ang nakakaalam? Walang nakakaalam. Magbe-birthday ang aking kapatid sa July 15. Pero last year, 65 lang siya. Nagpunta siya sa hospital. Masakit ang tiyan. Alas-nueve ng umaga, ala-una patay na sa sakit lang ng tiyan. Nang nagte-text pa kami, nagbibiruan pa kami. At sabi ko, "Sige, puntahan kita.” Hindi ko na inabot sa hospital. Pagdating ko, nakabalot na. Kaya noong binuksan yung balot, ang unang tanong ko sa kanya: "Bakit naman nagmamadali ka?" Kasi kung matanda na, kung matanda yung patay, sasabihin niyo, "Ay, matanda na eh." Kung matanda na, sadyang ganyan ‘yan. Malapit na talaga. Pag matandang-matanda na, sasabihin niyo, "Hay, namatay na rin.”

Ang biro ko nga doon sa isang parokyana ko na 10 taon nang nakahiga. Noong nag-birthday, sabi ko, "Nanay, ano ang gusto mong pa-birthday?” Sabi niya, “Sana bigyan pa ako ni Lord ng panibagong sampung taon." Sabi ko, "Ha? Hindi kayo napapagod humiga?” Sabi niya, "Hindi po, okay lang po.” Sabi ng caregiver, “Ah, hindi ko na kaya.” Ang aking tanong: ano kayang pakiramdam ng mga anak habang tumatanda ang kanilang mga magulang? Pinipili ba nilang mahalin, alagaan, o kasama na sa panalangin na kunin na ni Lord?

Ayaw na ng mga anak na magtiis, magtiyaga, mag-alaga ng matandang magulang. Na kung saan nakalimutan nila na noong sila'y maliit, pinagtitiyagaan sila ng kanilang mga magulang. Pinagtitiisan. Noong saan ayaw nilang kausapin ang kanilang matandang magulang kasi paulit-ulit. Na nakalimutan nila, noong sila'y maliliit, paulit-ulit din sila. 'Yong nirereklamo natin sa matatanda, ganun tayo noong tayo'y maliit. Pero bakit tayo inaruga ng ating mga magulang? Pinili tayo. Pinili ng mga magulang na arugain ang mga anak. Ang malungkot na kuwento ay hindi lahat ng mga anak ay inaaruga ang magulang. Sapagkat ang pagmamahal ay isang pagpili.

Sa unang pagbasa, hindi lang 'yong gumagawa ng mabuti; sana pinili mo ang pagmamahal na ipinapakita sa iyong ginagawa. Nasabi ko na ito, pero magandang sabihin. Ang alin? Hindi lahat ng anak ay tanggap ang magulang. Ano ang ibig sabihin? Ang bahay ng magulang ay bahay ng anak. 'Pag dumating ang anak, “Anak, kumain ka na ba? Pagod ka ba? Ano ang gusto mo?" Tanggap ng magulang sa kanilang bahay ang kanilang mga anak. Pero hindi lahat ng anak ay tanggap ang magulang sa kanilang mga bahay.

May mga anak na 'pag bumisita ang magulang, sabi ng anak, "Ba't nandito ‘yan? Ano na namang hihingin niyan? Bigyan mo na para umalis.” Walang magulang na pinagtabuyan ang anak. Pero may mga anak na pinagtatabuyan ang kanilang mga magulang. 'Yan ang katotohanan. Bakit? Nawala ang pagmamahal? Pag may pera ang magulang, hinihingi ng anak. Binibigay ng magulang ang pera. Pero kapag ang magulang ay humihingi ng pera sa anak, anong sabi ng anak? “Hingi naman kayo nang hingi. Wala na akong pera." Minsan pinipili ng mga anak ang maing madamot kumpara sa pagmamahal.

Kahit na iyong inabot ng kapatid sa magulang, hinihingi pa ng kapatid sa magulang. 'Diba ang gamit ng bahay ng magulang, gamit ng anak. “Nay, puwede ba akong maulog muna dito?” “Sige.” Kahit ang laki na, “Sige.” “Nay, kanino ito?” “Sige, sa’yo na.”Pero 'pag bumisita ang magulang sa anak, “Baka may sobra ka namang gatas diyan, akin na lang.” Ano ang sagot ng anak? "Wala po. Wala." Anong ibig kong sabihin? Hindi madaling mamili. Lalong-lalo na kapag ang pinipili ay para sa akin at para sa iyo.

Mahirap piliin ng Diyos kasi gusto ng Diyos, ano? Dinadamitan mo ang mga hubad. Pinapakain mo ang mga nagugutom. Pinapainom mo ang mga nauuhaw. Dinadalaw mo ang mga may sakit. Dinadalaw mo ang mga nakakakulong. Tinatanggap mo ang mga estranghero. Hindi ka gumagawa ng estranghero sa sarili mong pamilya. At higit sa lahat, inililibing mo ang may sakit. Ang malungkot na kuwento: marami sa atin ay nagkikita-kita lang kapag may patay. Napansin niyo ba 'yan? Nagkikita-kita lang ang pamilya kapag may patay. Masayang masaya! Kuwentuhan nang kuwentuhan. Ang daming kainan. Ano'ng ibig sabihin nun? Para magkita uli, kailangan may patay. Bakit? Ayaw nating magkita sa mga regular na araw. Kasi pinipili natin ang luho kumpara sa pamilya.

Ang paalala sa unang pagbasa: "Huwag mong asahan na ikaw ay aking pagpapalain kung hindi mo ako pinipili una sa lahat." Ang paalala sa araw na ito ay kung gaano mo kamahal ang Diyos. Tingnan mo ang Ina ng Karmel na itinuturo ang daliri sa Diyos. Na sana sa pang-araw-araw na gawain ay piliin natin ang Diyos sa pamamagitan ng ating pagmamahal. Maiksi lang ang buhay. Huwag kayong nagmamadali. Pero sana sa bawat pagkakataon, gaano man kaiksi, ay maging mga pagkakataon na puno ng pagmamahal dahil mas pinili ko ang umibig kaysa sa iba. At magandang kasabihan yung, sana masabi ko, "Hindi bale nang ako’y masaktan basta minsan akong nagmahal." Nawa po ang santamisang ito ay isang santamisang merong pagmamahal. Hindi lang dahil meron akong makukuha kundi dahil sa pagtanaw ng utang na loob.

Sadyang mahirap pumili. Takot tayong mamili kasi takot tayong magkamali. Namili yung iba kung bente o singkwenta ang ilalagay sa envelope. Puwede namang isangdaan. Puwede ring namamg isanglibo. Pero yung iba, pinili talaga yung pinakamaliit. Pero kung gusto ninyong dagdagan, puwede pa. Hindi pa huli ang lahat. Mahirap mamili, pero dapat pinagpapasalamat natin na tayo ay nakapili na. Pumipili ka kung tatayo ka o hihiga ka. Darating ang araw, hindi na kayo makakapili; nakahiga na lang kayo. Pinipili mo kung magsisimba ka o sa bahay ka lang. Darating ang raw. Wala ka nang pagpipilian; sa bahay na lang.

Ano ang ibig kong sabihin? Sana habang may pagkakataon, pumili tayo. Piliin natin ang Diyos. Alam po ninyo kaya sinabi ni Father Dennis na 7:30. Alam niyang diabetic ako. Pakakainin muna ako. Pero parang hindi ko matiis na kumakain ako; nag-aantay kayo. Kaya pipiliin ko, baka naman puwede, Father, tuloy na lang. Pagkatapos, tuloy-tuloy na. At least pinili natin. Piliin natin ang Diyos.

15/07/2026

Tinuod gyod

TODAY’s GMRC | Do Not Rush to Judge

Do not be too quick to judge, because what our eyes see is always limited. Appearances do not tell the whole story.

A cup of hot cocoa may have no visible steam, yet it can still burn your tongue. In the same way, a person may look fine while silently carrying deep pain. Someone may seem distant, but we may not know the struggles they are facing.

Scripture reminds us: “Do not judge by appearances, but judge with right judgment” (John 7:24).

Before judging, listen. Before criticizing, understand. Before making conclusions, learn the whole story.

Not everything is as it appears.

15/07/2026

Homily Transcription by Fr. Dave Concepcion
⛪️ Fifteenth Sunday in Ordinary Time
🗓️ July 12, 2026 - 4:30 pm
📖 Matthew 13:1-23
📍 Sto. Nino de Paz Greenbelt Chapel

Link: https://www.youtube.com/watch?v=13XZfgwNR50

For the past two weeks, we have been very busy. We had our alumni homecoming, followed by a week of retreat for the clergy of Manila. The seminary where I belong, Holy Apostles Senior Seminary, is a seminary for late vocation, where we accept college graduates who have worked for at least 2 years, are 25 years old, and are not more than 40. Bakit not more than 40, Father? Sa Pilipinas, pag 40 may maintenance na. Seminarista pa lang, gumagastos na ang simbahan.

We have been a seminary for 41 years. In those 41 years, we yielded 103 priests. And nine have already passed away. One hundred, but nine have already passed away. It's almost 10%. Not necessary, the old one passed away. That's the sad story. Some were very young. Some were just ordained. Hindi man lang umabot ng isang taon, patay agad. 'Yan ang buhay ng seminaryo. Then, we had a retreat, and one of the topics of the retreat was su***de. And we cannot deny that there were statistics of countries and dioceses where priests committed su***de. But in the Philippines, there was no data about the su***de of priests. Why? Because it is a great scandal to know a priest committing su***de. But we know some priests had committed su***de. Why am I sharing this with you?

The first reading speaks of rain that falls both to the good and the bad. It is like the word of God that will never return until its purpose is fulfilled. Death will come regardless for both good or bad, young or old. Hindi mo puwedeng sabihin na "Matanda na 'yan, mamatay na 'yan. 'Pag bata pa, mahaba pa ang buhay niyan." Hindi. Mas nagugulat tayo 'pag batang-bata, maagang namamatay. 'Pag matanda na, mas nagtataka ka; hindi pa namamatay. "Ang tagal na nito, buhay ka pa?" Yung iba, 'pag sinisilip sa kabaong, sinisigurado, patay na nga. Yung iba nga, sinasabi namatay din. Kanya-kanya tayong mga Pilipino.

You cannot question why death comes. Definitely, it comes. It will come for no reason, for no permission. What is scandalous is that there are people who have been giving you hope, and suddenly they end their lives. Su***de is not about faith. It's never about faith. You cannot say, "Ay, hindi na kasi nagdadasal," o kaya kung ano man. You do not know. Of course, nobody committed su***de and was asked for the reason why. Wala namang nag-su***de pagkatapos mamatay. Tanungin mo, "Bakit ka ba nagpakamatay?" Wala naman. 'Di mo alam. There are reasons that only they will know.

But what is the gospel trying to tell us? The word of God falls on everyone. Whether you are rich or poor, young or old, educated or not educated, it falls on everyone. The grace of God falls on everyone. Whether you are in rocky ground, filtered soil, or thorny ground, on the footpath, it falls on you. Walang pinipili ang biyaya ng Diyos. And I hope you have listened carefully, that the seeds have fallen in a rich soil does not automatically yield a hundredfold. Some of them are just 60, some of them are just 30. It is not an assurance that you are living well; you will yield more. But why is God sowing the seed even on the rocky ground? Because that is how the grace of God falls to everyone. You cannot complain, "Lord, pasensya ka na, batuhan ako. Lord, pasensya ka na, nasa tinikan ako. Lord, pasensya ka na, nasa daanan ako." Everybody was given a chance.

What are our common mistakes? Our common mistake is that we wait for things to happen. Waiting as if life will become simple. Waiting as if life will become easy. As Scott Peck has said, "Life will always be difficult." Don't entertain the thought that life will become easy. It's good to understand that discipline is more important than motivation. Why do you go to school? Because you want to be motivated. Why do you read? Because you want to be motivated. Why do you listen to talks, to retreats, to recollections? Because you want to be motivated. But motivation has nothing if we fail to act on it. Kung puro lang motivation at walang pagkilos, walang mangyayari sa buhay mo. Kahit ilagay ka sa lugar na magaan-magaan, kung ayaw mong kumilos, wala kang kinabukasan. Kahit gaano kahirap ang iyong kinalalagyan, kung meron ka namang disiplina, meron kang aanihin. Pagka minsan, marami sa atin ang umaasa, umaasa ng palaging magandang bukas kahit walang ginagawa.

Napansin niyo ba ito? Malapit na naman ang Pasko. Ang bilis ng panahon. Malapit na naman. At ano’ng meron sa Pasko? Kadalasan may kainan, kadalasan may raffle. Palaging may raffle. Tuwang-tuwa sa raffle. At napansin niyo ba ito? Ugali ng maraming tao 'pag nalaman nila, "Ha? Ang first prize ay 54-inch TV. Wow!" Alam niyo, kahit hindi bumibili ng ticket, nag-iisip sila, "Paano kung kaya iuwi 'yan?" Hindi naman nabili ng ticket. Dumarating, iniisip nila, "Paano ko kaya iuwi iyong isang sakong bigas?" Ano ang ibig kong sabihin? Umaasa ka sa magandang bagay na hindi ka naman pala kasali. Marami sa atin. Why? We are simply motivated, but we never act. The grace, as St. Thomas Aquinas has said, is always built into nature. Unless nature cooperates, the grace will never flourish. Take note of that. Unless nature cooperates, the grace will never flourish.

Kahit gaano kaganda at kalusog ang lupang meron ka, kung hindi ka rin kikilos, hindi mo rin maaabot ang bunga na inaasahan sa iyo. At madalas ko po itong sinasabi. You can never eat the fruit of the tree whose seed you just planted today. Ngayon ka lang kumilos, agad-agad umaasa ka ng biyaya. Ngayon ka lang nag-diet. Umaasa ka na maayos agad ang blood test. Ngayon ka lang pumasok sa gym. Gusto mo, paggising mo, maghuhubad ka sa harapan ng salamin, iinat-inat ka. Gusto mong malaki kaagad ang muscle. Ngayon ka lang nag-diet, aba! Gusto mo, pag nagtimbang ka, mababa agad. Hindi naman noong isinabog yung binhi, tumubo agad.

Kaya ang hirap ng mga bagong graduate. Pag nag-apply, magde-demand agad ng malaking sahod. Wala pang napapatunayan. Ipakita mo muna. As the saying goes, your bank account does not speak of your social status. It speaks about your personal discipline. It's about discipline. Ayaw natin ang disiplina. Why? Kasi gusto nating gawin ang mga bagay ayon sa gusto natin. Ayaw nating gawin ang mga bagay na nararapat kasi naghahanap tayo ng madali.

Anong sabi ko doon sa mga anak na nahihirapang sabihin sa magulang, "Nay, bawal sa inyo 'yan.” Ano’ng sabi ko? Hayaan mo na lang. Kaysa ma-stress ka sa pagsasabi sa magulang mo, "Bawal 'yan." Hayaan mo na lang. Payagan mo na lang. Sabihin mo, "Nay, gusto mo pa?" Para hindi ka ma-stress. Sapagkat kung gusto, may paraan. Pag ayaw, may dahilan. Kahit sa buhay pananampalataya, whether you like it or not, remember this: ang biyaya ng Diyos ay namumukadkad ayon sa ating mga pagkatao. The grace of God will only flourish based on our human nature. Again, don't expect that the seed you just planted today eventually you will eat the fruit as early as possible. Sadyang may panahon para sa lahat. Pero kung wala kang sinisimulan, wala kang mararating.

By the way, maybe some young men might be interested in trying to investigate if they are called to the priesthood. Don't hesitate. Madali lang tandaan ang number namin. 88958855. Napakadaling tandaan. 88958855. Dagdagan mo ng local 400. "Paano ko malalaman, Father, kung ako'y pinagpapari?" Kaya nga mag-try ka. Hindi mo alam. Don't wait. Listen to this. Your greatest regret in life is not that you have failed. Your greatest regret in life is that you have not tried. Remember that. Your greatest regret is not that you have failed, but that you have not tried.

The grace of God is more than enough wherever you are. Whether you are in thorny ground, in rocky ground, on a footpath, or in rich soil, grace is more than enough. You only need to act on it. Perhaps it's good to ask ourselves, "What are the things I failed to act on because I'm so afraid to fail?" By the way, yung mga kaibigan kong pinagsabihan ko, "bawal 'yan," at ang sagot ay, "may gamot naman eh," o kaya ay, "patay kung patay." Patay na sila ngayon. 'Wag kayong umasa na pag walang disiplina, merong pagpapala. Do not forget that discipline is more important than motivation.

28/06/2026

Kawsa sa korapsyon

HOMILY | 13th Sunday in Ordinary Time
Gospel: Matthew 10:37–42

Let me begin with a simple question: Have you ever done the right thing even when it was difficult?

Perhaps you told the truth even though it was embarrassing. Perhaps you admitted a mistake when it would have been easier to hide it. Perhaps you chose honesty even when dishonesty seemed more profitable.

We all know from experience that doing the right thing is not always easy. That is why Jesus says in today’s Gospel: “Whoever does not take up his cross and follow me is not worthy of me.”

The cross is not only sickness or suffering. Sometimes the cross is choosing what is right when it would be easier to remain silent. Sometimes it is speaking the truth when others prefer to ignore it. Sometimes it is standing for justice when it is more comfortable to look the other way.

Following Jesus has never been about convenience. It has always been about faithfulness.

Today many of us are wearing white or displaying white ribbons as part of the White Ribbon Movement.

The white ribbon is a symbol of our prayer for truth, accountability, justice, and national healing. It is not about partisan politics. It is about values that should unite all people of goodwill.

It is also a peaceful expression of our desire to see justice prevail in our country. When public money is stolen, it is not only money that disappears. Those funds could have provided classrooms for children, medicines for the sick, assistance for struggling families, and protection for vulnerable communities.

As Christians, we believe in mercy. But mercy does not cancel justice. We pray that those who have betrayed the public trust be investigated fairly, held accountable according to law, required to return what was taken, and, when proven guilty, face the appropriate consequences.

This is not about revenge. It is about justice. And justice is necessary for healing.

At the same time, the Gospel reminds us to examine our own hearts.

It is easy to demand honesty from leaders. The harder question is: Am I honest?

It is easy to ask for accountability from others. The harder question is: Am I accountable for my own actions?

National renewal begins with personal conversion. A nation becomes more honest when its citizens become more honest.

Let me end with a simple story.

After a storm, thousands of starfish were stranded on a beach. A young boy was picking them up one by one and throwing them back into the sea.

A man told him, “There are thousands of starfish. You cannot save them all. What difference will it make?”

The boy picked up another starfish, tossed it into the water, and said, “It made a difference to that one.”

Sometimes we look at the problems of our nation and feel overwhelmed. We wonder whether honesty and integrity still matter.

Jesus reminds us today that they do.

Every truthful word matters. Every honest decision matters. Every act of integrity matters. We may not solve all the problems of our country, but we can be faithful where God has placed us.

As we wear our white ribbons today, may they remind us that the most important ribbon is not the one pinned on our shirts but the one written in our hearts.

May Christ give us the courage to choose truth over lies, integrity over convenience, and justice over indifference.

For when truth is spoken, accountability is practiced, and justice is served, hope is reborn and healing begins.