The Propagation Of The Truth In The Lord's Recovery

04/05/2023

ASA KITA MOADTO KON KITA MAMATAY?

Adunay mga rekord sa Daang Tugon ug Bag-ong Tugon nga nagpakita kung asa moadto ang espiritu ug kalag sa magtotoo human siya mamatay. Kadaghanan sa mga tawo adunay konsepto nga ang usa ka magtotoo moadto sa usa ka langitnon nga mansyon pagkahuman sa iyang pagkamatay. Apan, dili kini ang hunahuna sa Bibliya.

Sa pagkatinuod, ang termino nga langitnong mansyon nga sagad gigamit sa mga tawo dili usa ka termino sa Bibliya. Ang Bibliya naghisgot sa ikatulong langit (2 Cor. 12:2) ug sa balaang siyudad, ang Bag-ong Jerusalem (Pin. 21:2), apan walay dapit nga langitnong mansyon sama sa gihunahuna sa kadaghanan. Ang pulong nga gihubad ingong “langitnong mansiyon” sa Hebreohanon 9:24 ug 1 Pedro 3:22 sa Chinese Union Version kinahanglang hubaron ingong “langit.” Kini nga pulong walay kahulogan sa langitnong mansyon. Ang ikatulong langit mao ang gipuy-an sa Diyos karon, ug ang balaang siyudad, ang Bag-ong Jerusalem, mao ang kinasang-ang puloy-anan sa Diyos ug sa tanang mga tinubos nga kaliwatan. Sa yano nga pagkasulti, ang tanan nga naluwas sa kaulahian makasulod sa balaang syudad sa Dios. Sa diha nga ang mga magtutuo mamatay, ang ilang mga espiritu ug mga kalag dili makasulod sa langitnong mansyon kondili moadto una sa Paraiso sa Hades (Lucas 16:23; 23:43). Kon ang Ginoong Jesus moanhi pag-usab, sila mabanhaw, ug ang ilang mga espiritu, kalag, ug mga lawas sa kaulahian magkausa aron makabaton og bahin sa Bag-ong Jerusalem. Kitang tanan kinahanglan nga tin-aw nga makasabut niini nga mga punto.

ANG TULO KA ANG-ANG GIKAN SA PAGKALUWAS SA TAWO HANGTOD SA ETERNIDAD

Ang usa ka magtotoo moagi sa tulo ka ang-ang gikan sa panahon nga siya maluwas hangtod sa panahon nga siya mosulod sa balaang syudad. Ang iyang pagpuyo sa yuta usa ka ang-ang . Sa dihang siya mamatay ug ilubong sa yuta, ang iyang espiritu ug kalag mobiya sa kalibotan. Kini mao ang laing ang-ang. Sa diha nga si Ginoong Jesus moanhi pag-usab, ang espiritu ug kalag sa magtotoo mogula sa Paraiso ug ang iyang lawas mogula gikan sa lubnganan; ang iyang tibuok nga pagkatawo sa ingon mabanhaw. Kini ang ikatulong ang-ang. Busa, ang magtotoo moagi sa tulo ka lain-laing mga ang-ang gikan sa panahon nga siya naluwas hangtud sa eternidad. Sa unang ang-ang ang iyang lawas, kalag, ug espiritu nagpuyo sa kalibutan. Kini ang ang-ang diin siya nagpuyo sa yuta. Sa ikaduhang ang-ang ang iyang espiritu ug kalag nahimulag gikan sa iyang lawas; sa ato pa, ang iyang lawas magpabilin sa lubnganan, apan ang iyang espiritu ug kalag moato sa usa ka makapahimuot nga dapit. Mao kini ang ang-ang diin siya matulog, o sa laing pagkasulti, patay sa pisikal. Sa ikatulong ang-ang sa pagbalik ni Ginoong Jesus, ang magtotoo mabanhaw. Ang iyang espiritu ug kalag mausa pag-usab sa iyang lawas, ug siya usab mausab ang iyang panagway. Kini ang ang-ang sa pagkabanhaw, ang ang-ang sa eternidad, diin siya makig-uban sa Ginoo hangtud sa kahangturan.

Karon ang Kristiyanismo sa kasagaran nag-ingon nga kung ang usa ka magtotoo mamatay, ang iyang espiritu ug kalag moadto sa usa ka langitnong mansyon, apan ang iyang lawas nagpabilin sa lubnganan nga wala mabanhaw. Unya inig-abot sa adlaw sa pagkabanhaw, ang iyang lawas moadto usab sa langitnong mansiyon. Kinahanglan natong mahibal-an kung kini nga matang sa panultihon tukma ba ug gipasukad ba sa Kasulatan. Sumala sa Bibliya, sa dihang mobalik pag-usab ang Ginoong Jesus, ang lawas, espiritu, ug kalag sa magtotoo mausa sa pagkabanhaw, ug mausab ang dagway (1 Cor. 15:52). Samtang buhi pa ang magtotoo, dili siya mosaka sa langit ni manaog sa Hades kondili magpuyo hinuon sa yuta. Sa dihang siya mamatay, ang iyang lawas ilubong sa usa ka lubnganan, apan asa paingon ang iyang espiritu ug kalag? Kinahanglan natong pangitaon ang tubag.

SA DIHA NGA MAMATAY ANG MAGTOTOO, ANG IYANG ESPIRITU UG KALAG DILI SA LANGIT NGA MANSYON MOADTO KUNDILI SA PARAISO SA HADES

Ang tanan nga naluwas sa katapusan adunay bahin sa Bag-ong Jerusalem; kini ang kamatuoran sa kasulatan. Ang pagkaanaa sa Bag-ong Jerusalem wala magdepende sa kaugalingon nga paningkamot. Hinunoa, kini nagdepende sa tanan sa kaluwasan sa Ginoo. Ang Kristiyanismo, bisan pa, nag-ingon nga kung ang usa ka magtutuo mamatay, ang iyang espiritu ug kalag moadto dayon sa usa ka langitnon nga mansyon. Kini nga matang sa pagsulti sayop sumala sa Lucas 16. Kung ang usa ka magtotoo mamatay, ang iyang espiritu ug kalag sa tinuod manaog sa Paraiso sa Hades (v. 23). Human mamatay ang usa ka magtutuo, ug sa dili pa siya mabanhaw, ang iyang espiritu ug kalag moadto sa usa ka makapahimuot nga dapit sa Hades imbes nga moadto sa langitnong mansyon. Kini nga konklusyon sukwahi sa tradisyonal nga teolohiya sa Kristiyanismo karon. Busa kinahanglan natong tun-an kini nga butang sa Bibliya gikan sa Genesis sa Daang Tugon hangtod sa Pinadayag sa Bag-ong Tugon.

ANG ESPIRITU NI ESTEBAN
NAA SA PARAISO ILALOM SA YUTA

Sa kataposan sa Mga Buhat 7 si Esteban gimartir, ug samtang siya gibato, siya miingon, “Ginoong Jesus, dawata ang akong espiritu!” (b. 59). Gigamit kini sa pipila sa pag-ingon nga ang espiritu ni Esteban miadto sa langitnong mansyon. Naghunahuna sila nga tungod kay ang Ginoo anaa sa langit, sa dihang Iyang nadawat ang espiritu ni Esteban, lagmit Iyang nadawat kini ngadto sa langit. Makausa pa, kini usa lang ka pangagpas . Dili kini ang kamatuoran. Ibutang ta nga may ihatag ko sa usa ka tawo. Human niya kini madawat, dili na niya kinahanglan nga ibutang kini sa iyang tupad o dad-on sa iyang lawak. Mahimo niya kini ibutang sa laing dapit. Ang Ginoong Jesus sa walay duhaduha nakadawat sa espiritu ni Esteban, apan dili kita basta-basta makaingon nga Iyang nadawat kini sa ikatulong langit diin Siya atua.

Ang Ecclesiastes 3:21 nag-ingon, “Kinsa bay nahibalo sa gininhawa sa mga anak sa mga tawo, nga kini mosaka ngadto sa itaas; o ang gininhawa sa mga mananap, nga kini manaug ngadto sa yuta?” Ang uban naghubad sa pulong nga gininhawa niini nga bersikulo nga "espiritu" sa unang higayon ug "kalag" sa ikaduha. Pinasukad niini, ang pipila naghinapos nga kini nga bersikulo nag-ingon nga ang mga espiritu sa mga naluwas mosaka, ug ang mga kalag sa mga mananap moadto sa yuta. Bisan pa, kini usa usab ka problema sa paghubad. Ang Hebreohanong pulong nga gigamit niini nga bersikulo kinahanglang hubaron nga “espiritu” o “gininhawa.” Ang Ecclesiastes naghisgot bahin sa tanan nga kakawangan sa mga kakawangan (1:2). Unya ang kapitulo 3 nagpadayon sa pag-ingon nga walay dakong kalainan tali sa tawo ug mananap (vv. 18-20). Mao kini ang gipasabot sa magsusulat sa Ecclesiastes. Busa, sa pag-abot niya sa bersikulo 21 nangutana siya, “Kinsa may nahibalo sa gininhawa sa mga anak sa tawo?” buot ipasabot, “Kinsa ang nakasabut sa gininhawa sa mga tawo?” Kini usa ka pangutana. Mahimo usab natong ibutang ang laing marka sa pangutana human sa sunod nga hugpong sa mga pulong—nga kini mopataas. Dugang pa, ang bersikulo natapos sa phrase o hugpong sa mga pulong nga ang gininhawa sa mga mananap, nga kini moadto sa ubos sa yuta. Ang marka sa pangutana sa katapusan niini nga hugpong sa mga pulong nagpakita nga kini usa usab ka pangutana, nga nagpasabut, "Ang gininhawa ba sa mga mananap nagapaubos ba?" Kini nga bersikulo wala maghinapos nga ang mga espiritu sa mga tawo moadto sa itaas ug nga ang mga kalag sa mga mananap moadto sa ubos. Nagpakita lamang kini nga walay usa nga makasabot kon asa paingon ang gininhawa sa tawo—sa itaas o sa laing bahin. Bisan kini sa itaas o sa laing paagi, kini kakawangan sa mga kakawangan ug dili angay nga tagdon.

Daghang tawo usab ang naghisgot sa Ecclesiastes 12:7, nga nag-ingon, “Ang abog mobalik sa yuta ingon sa kaniadto, ug ang gininhawa mobalik sa Diyos nga naghatag niini.” Sila nag-ingon nga ang lawas mamatay ug mobalik sa yuta ug ang espiritu mobalik ngadto sa Diyos nga naghatag niini. Sanglit ang Diyos atua sa langit, sila mihinapos nga ang espiritu kinahanglang moadto sa langitnong mansiyon. Kini sa makausa pa usa lang ka pangagpas. Nakaingon na ta nga bisag gidawat ni Ginoong Jesus ang mga espiritu ug mga kalag sa mga magtutuo, dili kinahanglan nga ibutang niya sila sa langitnong mansyon. Pananglitan, kon iuli nako ang kuwarta kanimo ug imong nadawat, imbes nga ibutang sa imong bulsa, mahimo nimong ibutang sa bangko. Ang Ecclesiastes 12:7 nagpakita nga ang lawas mubalik sa yuta ug natural nga mobalik sa yuta. Bisan pa, tungod kay ang espiritu ug kalag gihatag sa Dios, kung ang mga magtotoo mamatay, ang ilang mga espiritu ug kalag dili makapabilin sa materyal nga kalibutan ug busa kinahanglan nga mobalik sa espirituhanon nga kalibutan sa Dios. Bisan tuod sila mibalik ngadto sa Dios, adunay mga partikular nga detalye kon sa unsang paagi Siya naghan-ay alang kanila ug diin Siya nagbutang kanila.

Ang mga tudling nga gikutlo sa ibabaw kay gikan sa Daang Tugon. Magamit usab nato ang mga balaan sa Daang Tugon isip mga panig-ingnan sa pag-ilustrar nga ang mga espiritu ug kalag sa namatay nga mga magtutuo miadto sa Sheol. Ang mga espiritu ug kalag sa mga tawo sama kang Abraham, Isaac, ug Jacob mibalik gayod sa Diyos, apan ang Genesis tin-awng nagpakita nga ang ilang mga espiritu ug kalag anaa sa Sheol.

GISUL-UBAN SA MAHIMAYAON NGA LAWAS DIHA SA PAGKABANHAW

Ang espiritu ug kalag sa usa ka tawo mao ang tawo mismo, ug ang lawas sa usa ka tawo sama sa iyang bisti, nga klaro nga gipakita sa 2 Mga Taga-Corinto 5. Ang espiritu ug kalag sa tawo gisul-ob sa lawas, nga kung wala ang tawo hubo. Kung adunay usa ka tawo karon nga moabut sa among taliwala nga wala’y bisti, nagtuo ako nga dili kami mangahas sa pagtan-aw kaniya. Mahimo pa gani kita maghunahuna kon kini nga tawo nahimong buang ug abnormal. Kitang tanan nahigugma kang apostol Pablo, apan kon ang espiritu ug kalag ni Pablo ania dinhi nga wala ang iyang lawas, mangahas ba kita sa pagpakiglamano kaniya? Mahadlok ko nga kitang tanan mahadlok. Mahadlok mi kay naa siya sa abnormal nga kahimtang. Sa diha nga ang usa ka magtotoo mamatay, ang iyang espiritu ug kalag mahimulag gikan sa iyang lawas, ug ang kamatayon nahisulat sa tibuok niya. Ang kamatayon mas hugaw pa kay sa sala. Walay bisan unsa sa kamatayon nga madala sa atubangan sa Dios, tungod kay ang Dios mao ang Dios sa mga buhi, dili sa mga patay. Ang matag patay nga tawo kinahanglang maghulat hangtod sa pagkabanhaw, sa dihang ang iyang espiritu ug kalag masul-ob sa hustong paagi sa lawas, ayha pa siya makaduol sa Diyos.

Ang Daang Tugon tin-aw nga nag-ingon nga kon ang usa ka tawo moanhi aron sa pag-alagad sa Dios sa Balaan nga Dapit, siya kinahanglan nga magsul-ob sa hustong paagi. Dili siya mahimong hubo o adunay bisan unsa nga kahimtang sa kamatayon diha kaniya (cf. Exo. 28:40-43), tungod kay ang kamatayon dili madala ngadto sa puloy-anan sa Dios. Kung ang mga naluwas mamatay, dili usab sila makaadto sa puloy-anan sa Dios sa langit. Busa gibutang sa Diyos ang ilang mga espiritu ug kalag sa Paraiso sa Hades aron sila makapahulay ug maghulat didto. Unsa may ilang gihulat? Naghulat sila sa pagkabanhaw. Sa dihang mabanhaw na sila, ang ilang mga espiritu ug mga kalag isul-ob sa ilang mga lawas, ug ang kamatayon lamyon. Sa ingon, ang ilang hubo nga kahimtang mawala usab. Nianang panahona sila pagasul-oban sa mahimayaong mga lawas aron makasulod sa husto ug tukma ngadto sa puloy-anan sa Diyos, nga mao, ang walay kataposang gingharian sa Diyos.

Book Title: Way for a Christian to Mature in Life , Chapter 1(W. Lee)

03/05/2023

Where Do We Go When We Die?

CHAPTER ONE
THE HOLY CITY, NEW JERUSALEM—
THE FINAL DESTINATION OF THE BELIEVERS

There are records in both the Old Testament and the New Testament that show where a believer’s spirit and soul go after he dies. Most people have the concept that a believer goes to a heavenly mansion immediately after he dies. This, however, is not the thought of the Bible.

In fact, the term heavenly mansion that people commonly use is not a biblical term. The Bible speaks of the third heaven (2 Cor. 12:2) and the holy city, New Jerusalem (Rev. 21:2), but neither place is a heavenly mansion as most people think. The word that is translated as “heavenly mansion” in Hebrews 9:24 and 1 Peter 3:22 in the Chinese Union Version should be translated as “heaven.” This word has no connotation of a heavenly mansion. The third heaven is where God dwells today, and the holy city, New Jerusalem, is the ultimate mutual habitation of God and the redeemed ones throughout the generations. Simply speaking, all those who have been saved will eventually enter the holy city of God. When the believers die, their spirits and souls do not enter a heavenly mansion but rather go first to Paradise in Hades (Luke 16:23; 23:43). When the Lord Jesus comes again, they will be resurrected, and their spirits, souls, and bodies will ultimately be united to have a part in the New Jerusalem. We all must be able to clearly discern these points.

THE THREE STAGES FROM A PERSON’S SALVATION TO ETERNITY

A believer goes through three stages from the time that he is saved until the time that he enters the holy city. His living on the earth is one stage. When he dies and is buried in the ground, his spirit and soul depart from the world. This is another stage. When the Lord Jesus comes again, a believer’s spirit and soul will come out of Paradise and his body will come out from the grave; his whole being will thus be resurrected. This is the third stage. Therefore, a believer goes through three different stages from the time he is saved until eternity. In the first stage his body, soul, and spirit live in the world. This is the stage in which he lives on the earth. In the second stage his spirit and soul are separated from his body; that is, his body remains in the grave, but his spirit and soul depart to a pleasant place. This is the stage in which he sleeps, or in other words, is physically dead. In the third stage when the Lord Jesus comes again, the believer will be resurrected. His spirit and soul will be reunited with his body, and he will also be transfigured. This is the stage of resurrection, the stage of eternity, in which he will be with the Lord forever.

Today Christianity generally says that when a believer dies, his spirit and soul go to a heavenly mansion, but his body remains in the grave without being resurrected. Then when the day of resurrection comes, his body will also go to the heavenly mansion. We have to find out whether this kind of saying is accurate and based on the Scriptures. According to the Bible, when the Lord Jesus comes again, the believer’s body, spirit, and soul will be united in resurrection, and he will be transfigured (1 Cor. 15:52). While the believer is alive, he neither goes up to heaven nor goes down to Hades but rather lives on the earth. When he dies, his body is buried in a grave, but where do his spirit and soul go? We have to find the answer.

WHEN A BELIEVER DIES, HIS SPIRIT AND SOUL GOING NOT TO A HEAVENLY MANSION BUT TO PARADISE IN HADES

All those who have been saved will ultimately have a part in the New Jerusalem; this is the scriptural truth. Being in the New Jerusalem does not depend on one’s own effort. Rather, it depends altogether on the Lord’s salvation. Christianity, however, says that when a believer dies, his spirit and soul immediately go to a heavenly mansion. This kind of speaking is erroneous according to Luke 16. When a believer dies, his spirit and soul actually descend to Paradise in Hades (v. 23). After a believer dies, and before he is resurrected, his spirit and soul go down to a pleasant place in Hades instead of going to a heavenly mansion. This conclusion contradicts the traditional theology of today’s Christianity. We must therefore study this matter in the Bible from Genesis in the Old Testament to Revelation in the New Testament.

THE SPIRIT OF STEPHEN
BEING IN PARADISE UNDER THE EARTH

At the end of Acts 7 Stephen was martyred, and while he was being stoned, he said, “Lord Jesus, receive my spirit!” (v. 59). Some use this to say that Stephen’s spirit went to a heavenly mansion. They think that since the Lord is in heaven, when He received Stephen’s spirit, He must have received it into heaven. Again, this is an inference. This is not the truth. Suppose I give something to someone. After he receives it, he may not necessarily put it beside him or bring it to his room. He could put it in another place. The Lord Jesus undoubtedly received the spirit of Stephen, but we cannot arbitrarily say that He received it in the third heaven where He is.

Ecclesiastes 3:21 says, “Who knows the breath of the children of men, that it goes upward; or the breath of the beasts, that it goes downward to the earth?” Some translate the word breath in this verse as “spirit” in the first instance and “soul” in the second. Based upon this, some conclude that this verse states that the spirits of the saved ones go upward, and the souls of the beasts go downward to the earth. However, this is again a problem in translation. The Hebrew word used in this verse should be translated “spirit” or “breath.” Ecclesiastes talks about everything being vanity of vanities (1:2). Then chapter 3 goes on to say that there is not much difference between men and beasts (vv. 18-20). This is what the writer of Ecclesiastes meant. Therefore, when he comes to verse 21 he asks, “Who knows the breath of the children of men?” meaning, “Who understands the breath of men?” This is a question. We can also put another question mark after the next phrase—that it goes upward. Furthermore, the verse ends with the phrase the breath of the beasts, that it goes downward to the earth. The question mark at the end of this phrase indicates that this is a question as well, meaning, “Does the breath of the beasts go downward?” This verse does not conclude that the spirits of men go upward and that the souls of beasts go downward. It merely shows that no one can understand where the breath of man goes—upward or otherwise. Whether it is upward or otherwise, it is vanity of vanities and is not worth considering.

Many people also refer to Ecclesiastes 12:7, which says, “The dust returns to the earth as it was, and the breath returns to God who gave it.” They say that the body dies and returns to the earth and that the spirit returns to God who gave it. Since God is in heaven, they conclude that the spirit must go to a heavenly mansion. This again is an inference. We have already said that although the Lord Jesus receives the spirits and souls of the believers, He does not necessarily place them in a heavenly mansion. For example, when I return money to you and you receive it, instead of putting it in your pocket, you may deposit it in the bank. Ecclesiastes 12:7 indicates that the body comes out of the earth and naturally returns to the earth. However, since the spirit and soul are given by God, when the believers die, their spirits and souls cannot remain in the material world and must therefore return to God’s spiritual world. Although they return to God, there are particular details in regard to how He arranges for them and where He puts them.

The passages quoted above are all from the Old Testament. We can also use the Old Testament saints as examples to illustrate that the spirits and souls of the dead believers went to Sheol. The spirits and souls of people like Abraham, Isaac, and Jacob indeed returned to God, but Genesis clearly shows that their spirits and souls are in Sheol.

BEING CLOTHED WITH THE GLORIFIED BODY IN RESURRECTION

The spirit and soul of a person are the person himself, and a person’s body is like his clothing, which is clearly shown in 2 Corinthians 5. Man’s spirit and soul are clothed with the body, without which man is naked. If someone today came into our midst unclothed, I believe we would not even dare to look at him. We may even wonder if this person had become insane and abnormal. We all love the apostle Paul, but if Paul’s spirit and soul were here without his body, would we dare to shake hands with him? I am afraid we would all be scared away. We would be scared because he would be in an abnormal condition. When a believer dies, his spirit and soul are separated from his body, and death is written all over him. Death is even filthier than sin. Nothing of death can be brought before God, because God is the God of the living, not of the dead. Every dead person must wait until resurrection, when his spirit and soul will be properly clothed with the body, before he can come to God.

The Old Testament explicitly says that when a person came to serve God in the Holy Place, he had to be properly dressed. He could not be naked or have any condition of death upon him (cf. Exo. 28:40-43), because death could not be brought into God’s dwelling place. When those who have been saved die, they also cannot go to God’s dwelling place in the heavens. God therefore puts their spirits and souls in the Paradise in Hades so that they may rest and wait there. What are they waiting for? They are waiting for the resurrection. Once they are resurrected, their spirits and souls will be clothed with their bodies, and death will be swallowed up. Thus, their naked condition will also be gone. At that time they will be clothed with glorified bodies to enter properly and appropriately into God’s dwelling place, that is, God’s eternal kingdom.

03/05/2023

UNSA MAN ANG TIUNAY NGA KAHULUGAN SA IGLESIA?

UNSA MAN GYUD ANG TINUOD NGA IGLESIA ANG GITUKOD SA ATONG GINOONG JESUS KRISTO?

UNSA MAN GYUD ANG TINUOD NGA RELIHIYON ANG GITUKOD SA ATONG GINOONG JESUS KRISTO?

UNSA MAN GYUD ANG TINUOD NGA IPANGALAN SA IGLESIA ?

UNSA MAN ANG TIUNAY NGA KAHULUGAN SA IGLESIA?
Ang iglesia dili kini relihiyon o denomination, dilii sab kini pisikal nga building alang sa relihiyosong pagsimba kundili ang iglesia nagpasabot kana sa mga tawo nga gilukat sa Ginoo sa bililhon Niyang dugo ( Buhat 20:28 - Matngoni ninyo ang inyong kaugalingon, ug ang tanang panon nga kanila ang Espiritu Santo naghimo kaninyo nga mga magtatan-aw, aron pasibsibon ninyo ang iglesia sa Dios nga gipalit niya sa iyang kaugalingong dugo ). Klaro kaayo nga nagsulti ang biblia nga ang iglesia mao ang mga katawhan nga gipalit o gitubos sa kaugaligong dugo sa Dios. Ug nagsulti sab ang biblia diha sa 1 Timothy 3:15 nga buhi ang iglesia, sa Mga Buhat 5:11 may pagbati ang iglesia ug sa Mateo 18:17 kasumbongan ang iglesia. Sa Kristiyanidad ang iglesia giila nga usa ka pisikal nga building nga hinimo sa mga kahoy, cemento ug uban pang mga materyales nga walay kinabuhi. Apan klaro kaayo nga nagsulti ang biblia nga ang iglesia mga katawhan kini sa Dios nga gitubos Sa kaugaligon Niyang dugo nga may kinabuhi.

UNSA MAN GYUD ANG TINUOD NGA IGLESIA ANG GITUKOD SA ATONG GINOONG JESUS KRISTO?

Ang tinuod nga iglesia ang gitukod sa atong Ginoong Jesus Kristo walay lain kundili mao ang UNIBERSOHANON NGA IGLESIA
Ug kining unibersohanong iglesia mao kini ang Lawas ni Kristo ( Efeso 1 : 22-23 ), ug kining Lawas ni Kristo kita kini nga gitawag ug mga bahin sa lawas ni Kristo ( 1 Corinto 12:27 ) nga nakadawat sa kaluwasan Sa Dios pinaagi sa pagtuo kang Jesus Kristo ( Acts 16:31; Efeso 2:8 ).

Sa Mateo 16:18 ang Ginoo miingon, “Sa ibabaw niining bato pagatukoron ko ang Akong iglesia.”
Ang pulong sa Ginoo dinhi nagtumong sa pagtukod sa unibersahanon nga iglesia. Gusto sa Ginoo nga tukuron ang iglesia sa uniberso sa Iyang kaugalingon ingon nga bato, apan ang Iyang pagtukod gihimo pinaagi sa lokal nga iglesia. Kon ang Ginoo wala magtukod sa lokal nga iglesia, Siya walay dapit sa pagsugod sa Iyang pagtukod sa unibersal nga iglesia. Kinahanglan natong tagdon kini: kon walay tinukod sa lokal nga iglesia, unsaon man pagkahimong pagtukod sa unibersal nga iglesia? Kung atong isalikway ang lokal nga iglesia, wala na untay unibersal nga iglesia. Busa, ang lokal nga iglesia mao ang reyalidad ug ang pagkapraktikal sa unibersal nga iglesia. Bisan ang pagtukod sa Ginoo sa unibersal nga iglesia maangkon pinaagi sa Iyang pagtukod sa lokal nga iglesia.

Ang iglesia isip Lawas ni Kristo adunay duha ka aspeto, universal ug lokal.
Sa tibuok uniberso adunay usa lamang ka iglesia, ang iglesia sa Dios (1 Cor. 10:32). Kining talagsaon nga iglesia gipadayag sa daghang mga lokalidad sa yuta, ug sa matag lokalidad kini usa ka lokal nga iglesia. Ang unibersal nga iglesia gilangkuban sa tanan nga lokal nga iglesia, ug ang lokal nga iglesia mao ang praktikal nga pagpadayag sa unibersal nga iglesia. Sa Mateo 16:18, atong makita ang unibersal nga iglesia , samtang sa Mateo 18:17, atong makita ang lokal nga iglesia. Kung wala ang lokal nga mga iglesia, walay paagi sa pag-apil sa unibersal nga iglesia, ug walay paagi nga makabaton ug praktikal nga kinabuhi sa iglesia. Diha sa basahon sa Mga Buhat, sa mga sulat, ug sa Pinadayag, ang iglesia gipadayag ingong lokal nga mga iglesia.

Ang Kasulatan tin-aw nga nagpakita kanato nga sa matag lokalidad pagpadayag kini sa Lawas ni Kristo. Walay dapit sa Kasulatan diin adunay labaw pa sa usa ka lokal nga iglesia sa bisan unsang gihatag nga siyudad. Kung nagpuyo ka sa Los Angles, kinahanglan nga matukod kamo uban sa ubang mga magtotoo sa Los Angeles.

UNSA MAN GYUD ANG TINUOD NGA RELIHIYON ANG GITUKOD SA ATONG GINOONG JESUS KRISTO?

Walay tinuod nga relihiyon nga gitukod sa atong Ginoong Jesus Kristo bisan usa, kay wala man gyud Siya nagtukod ug relihiyon. Ang Iglesia ra gyud ang gitukod sa atong Ginoo sumala sa gisaysay sa itaas.

UNSA MAN GYUD ANG TINUOD NGA IPANGALAN SA IGLESIA ?

Sumala sa Census sa tuig 2022 adunay labaw pa sa 45,000 nga mga denominasyon sa tibuok kalibutan karon. Kasagaran nga gipangalan nila sa ilang iglesia makita man o mabasa sa Biblia apan dili kini tukma sa iglesia nga gitukod sa atong Ginoo ug gitukod sa mga apostoles sa bag-ong tugon.

Ang tinuod nga ipangalan sa iglesia mao kini:
Kon adunay ciudad o lungsod nianang dapita tawgon ang iglesia nianang dapita o maoy ipangalan sa iglesia anang dapita, sama sa iglesia sa Jerusalem (Mga Buhat 8:1), ang iglesia sa Antioquia (Mga Buhat 13:1), ang iglesia sa Cencrea (Rom.16:1) ang iglesia sa Efeso, Smirna, Pergamos, Tiatira, Sardis, Filadelfia, ug Laodicea (Pin.1:11). Ang mga epistola gisulat ngadto sa lokal nga mga iglesia , gawas sa pipila nga gisulat ngadto sa mga indibidwal. Walay usa nga gisulat ngadto sa unibersal nga iglesia . Kung wala ang lokal nga mga iglesia , ang unibersal nga iglesia walay praktikal o aktuwalidad. Ang unibersal nga iglesia natuman sa lokal nga mga iglesia . Ang pagkahibalo sa iglesia sa unibersal nga aspeto niini kinahanglan nga makompleto sa pagkahibalo sa iglesia lokal nga aspeto niini.

Ang unibersal nga iglesia gilangkuban sa tanan nga lokal nga iglesia, ug ang lokal nga iglesia mao ang praktikal nga pagpadayag sa unibersal nga iglesia. Kung wala ang lokal nga mga iglesia, walay paagi sa pag-apil sa unibersal nga iglesia, ug walay paagi nga makabaton ug praktikal nga kinabuhi sa iglesia. kinahanglang matukod ka uban sa ubang mga Kristohanon sa maong lokalidad ingon nga talagsaon nga lokal nga iglesia didto. Kung naa ka sa Lapu-Lapu City kinahanglang nga mausa ka sa iglesia sa Lapu-Lapu ( The Church in Lapu-Lapu City- which is maoy gipangalan Sa maong tigumanan o meeting hall ), Kung naa ka sa Cebu City kinahanglang nga mausa ka sa iglesia sa Cebu City ( The Church in Cebu City - which is maoy gipangalan Sa maong tigumanan o meeting hall ) ug uban pang lokalidad.

23/01/2023

ANG MGA MADILIM NA PANAHON

Ang medieval papacy ay itinatag noong 590 A.D. Maliban sa simbahang Greek Orthodox, ang lahat ng mga simbahan ay nakilala bilang mga simbahang Romano. Ang pinakamataas na obispo ay ang papa, na nangangahulugang “matandang ama,” o “ang namumuno.” Nang ang awtoridad ng papa ay ganap na naitatag na may pagkilala sa mga simbahan, ang simbahang Romano ay nakilala bilang simbahang Katoliko. Noong panahong iyon ang Bibliya ay nakakulong; ang mga mananampalataya ay hindi pinahintulutang magbasa ng Bibliya. Ang papa ang nag-iisang tagapamagitan. Sa ilalim ng papa ay ang mga kardinal, sa ilalim ng mga kardinal ay ang mga arsobispo, at sa ilalim ng mga arsobispo ay ang mga obispo, na ang lahat ay nagpapaliban sa papa. Sa tuwing may tanong tungkol sa katotohanan, hindi na kailangan at walang puwang para sa debate. Ang tanong ay kailangang dalhin sa Vatican. Pag-aaralan ng papa at ng kanyang mga arsobispo ang isyu at magbibigay ng “banal na kautusan,” na siyang huling desisyon. Kaya't ang Bibliya ay isinara sa loob ng sampung siglo, mula sa katapusan ng ikaanim na siglo hanggang sa pagkumpleto ng Repormasyon sa pagtatapos ng ikalabing-anim na siglo. Sa kasaysayan ng Kanluran ang panahong ito, na tumagal ng buong isang libong taon, ay tinatawag na Dark Ages. Sa ngayon, dahil sa impluwensiya ng mga simbahang Protestante, hindi na kontrolado ng simbahang Katoliko ang Bibliya gaya ng dati, at maraming Katoliko ang nagbabasa ng Bibliya. Ngunit ang huling interpretasyon ng katotohanan ay napagpasyahan pa rin para sa kanila ng papa.

14/06/2022

Kinsa ang mga demonyo ug hulog nga mga anghel?

14/06/2022

Ang unang pagkahulog Sa tawo hangtud sa ikatulong higayon

Its InitiationThe fall of man was initiated by Satan through the deceiving of the serpent (Gen. 3:1-6). The subtle serpent was the embodiment of Satan the de...

27/05/2022

Ang secreto Sa malamposong kaminyoon

Sa kanyang Mga Mensahe para sa Pagbuo ng mga Bagong Mananampalataya, si Watchman Nee ay nagbibigay ng isang sikreto sa isang matagumpay na pag-aasawa–pagpiki...

27/05/2022

Ang hinungdan Sa kagubat Sa magtiayon

https://youtu.be/rCrds8hS3Fo

08/05/2022

THE MINISTRY, THE WORK, AND THE CHURCHES

In the earlier chapters of this book we have already seen what the ministry, the work, and the local churches are. In this chapter we have seen the connection between the ministry and the local church, and also the difference between the church and the work. Now we can consider more minutely the relationship between the ministry, the work, and the churches, in order to see clearly how they stand, how they function, what their respective spheres are, and how they are interrelated.

In Acts 13 we saw that God had established one of His churches in a certain locality; then He gave gifts to a few individuals in that church to equip them to minister there as prophets and teachers, so that the church might be built up. These prophets and teachers constituted the ministry in that church. When in life and in gift these ministers had reached a certain stage of spiritual maturity, God sent two of their number to work in other places; and history repeated itself in the churches established by these two apostles.

Do you not see here the relationship between the churches, the ministry, and the work? (1) God establishes a church in a locality. (2) He raises up gifted men in the church for the ministry. (3) He sends some of these specially equipped men out into the work. (4) These men establish churches in different places. (5) God raises up other gifted men among these churches for the ministry of building them up. (6) Some of these in turn are thrust forth to work in other fields. Thus, the work directly produces the churches, and the churches indirectly produce the work. So the churches and the work progress, moving in an ever-recurring cycle— the work always resulting directly in the founding of churches, and the churches always resulting indirectly in further work.

As to the gifted men raised up of God for the ministry, they labor both in the churches and in the work. When they are in their own locality, they seek to edify the church. When they are in other places, they bear the burden of the work. When they are in the local church, they are prophets and teachers. When they are sent to other places, they are apostles. The men are the same, at home or abroad, but their ministries differ according to the sphere of their service. The prophets and teachers (and shepherds and evangelists), whose sphere is local, plus the apostles, whose sphere is extra-local, constitute the ministry. As the former serve the churches, and the latter the work, the ministry is designed of God to meet the spiritual need in both spheres. Here again we see the relationship between the churches, the ministry, and the work. The work is produced by the churches, the churches are founded as a result of the work, and the ministry serves both the churches and the work.

In Ephesians 4 we see that the sphere of the ministry is the Body of Christ, which may be expressed locally as a church, or extra-locally as the work. It is for this reason also that apostles, prophets, evangelists, and teachers are linked together, though actually the sphere of an apostle’s work is quite different from that of the other three. But all belong to the one ministry, whose sphere of service is the Body of Christ. These two groups of men are responsible for the work of the ministry, the one being gifted by the Spirit that they may be enabled to serve the local church, the other called from among these gifted ones to serve Him in different places and given an office in addition to their gifts. Those who have been gifted use their gifts to serve the Church by serving the church in their locality. Those who have both gifts and apostolic commission serve the Church by serving the churches in different localities.

God uses these men to impart His grace to the Church. Their various gifts enable them to transmit grace from the Head to the Body. Spiritual ministry is nothing less than ministering Christ to His people. God’s thought in giving these men as a gift to His Church was that a Christ, personally known and experienced by them, might through the gifts of the Spirit, be ministered to His people. They were given to the Church “for the perfecting of the saints unto the work of the ministry, unto the building up of the Body of Christ.”

Thus, in the ministry we have the prophets and other ministers using their gifts to serve the local church, while the apostles, by their office and gifts, serve all the churches. The ministry of these two groups of men is of great importance, because all the work of God—local and extra-local—is in their hands. That is why God’s Word declares that the Church of God is built upon the foundation of the apostles and prophets.

And in the offices instituted by God, we have the elders occupying the chief place in the local church, while apostles hold no office at all there. Apostles, on the other hand, hold the chief office in the work, while the elders have no place there. Apostles rank foremost in the universal Church, and elders rank foremost in the local church. When we see the distinction between the respective offices of apostles and elders, then we shall understand why the two are constantly linked together (Acts 15:2, 4, 6, 22-23). Apostles and elders are the highest representative of the Church and the churches. Apostles hold the highest office in the work, but in the local church they—as apostles—hold no office at all; elders, on the other hand, hold the chief office in the local church, but as elders they have no place in the work.

And in the local church, there are two departments of service, one relating to business management, the other to spiritual ministry. Offices are connected with the management of the church and are held by the elders and the deacons. Gifts are connected with the ministry of the church and are exercised by the prophets and teachers (and evangelists). The elders and deacons are responsible for the management of the church, while the prophets and teachers concern themselves chiefly with the meetings of the church. Should the deacons and elders also be prophets and teachers, then they could manage church affairs and at the same time, minister to the church in the meetings. We must differentiate between the elders and the ministers. In everyday life, it is the elders who rule the church, but in the meetings for edification, the ministers are the ones ordained by God to serve the church. It should be repeated that elders, as such, are appointed for church government, and not for meetings to edify the church. In 1 Corinthians 14, where meetings are in view, elders do not come in at all. But elders, in order to be effective, should also have the gift of a prophet, teacher, shepherd, or evangelist. Yet it must be remembered that when they minister in the meetings they do so, not in the capacity of elders, but as prophets, or teachers, or other ministers. It is in the latter capacity that they have part in the ministry. First Timothy 5:17 makes it clear that the usual sphere of their service is to rule, but some of them (not necessarily all) may also teach and minister.

So the ministry, the work, and the churches are quite different in function and sphere, but they are really coordinated and interrelated. Ephesians 4 speaks of the Body of Christ, but no discrimination is made there between the churches, the work, and the ministry. The saints of the churches, the apostles of the work, and the different ministers of the ministry are all considered in the light of, and in relation to, the Body of Christ. Because whether it be the local church, the ministry, or the work, all are in the Church. They are really one; so while it is necessary to distinguish between them in order to understand them better, we cannot really separate them. Those who are in the different spheres of the Church need to see the reality of the Body of Christ and act relatedly as a body. They should not, because of difference of responsibilities, settle themselves into watertight compartments. “The church, which is His Body,” includes the churches, the ministry, and the work. The churches are the Body expressed locally, the ministry is the Body in function, and the work is the Body seeking increase. All three are different manifestations of the one Body, so they are all interdependent and interrelated. None can move, or even exist, by itself. In fact, their relationship is so intimate and vital that none can be right itself without being rightly adjusted to the others. The church cannot go on without receiving the help of the ministry and without giving help to the work; the work cannot exist without the sympathy of the ministry and the backing of the church; and the ministry can only function when there is the church and the work.

This is most important. In the previous chapters we have sought to show their respective functions and spheres; now the danger is lest, failing to understand the spiritual nature of the things of God, we should not only try to distinguish between them, but sever them into separate units, thus losing the interrelatedness of the Body. However clear the distinction between them, we must remember that they are all in the Church. Consequently, they must move and act as one, for no matter what their specific functions and spheres, they are all in one Body.

So on the one hand, we differentiate between them in order to understand them, and on the other hand, we bear in mind that they are all related as a body. It is not that a few gifted men, recognizing their own ability, take it upon themselves to minister with the gifts they possess; nor that a few persons, conscious of call, form themselves into a working association; nor is it that a number of like-minded believers unite and call themselves a church. All must be on the ground of the Body. The church is the life of the Body in miniature; the ministry is the functioning of the Body in service; the work is the reaching out of the Body in growth. Neither church, ministry, nor work can exist as a thing by itself. Each has to derive its existence from, find its place in, and work for the good of the Body. All three are from the Body, in the Body, and for the Body. If this principle of relatedness to the Body and interrelatedness among its members is not recognized, there can be no church, no ministry, and no work. The importance of this principle cannot be over-emphasized, for without it everything is man-made, not God-created. The basic principle of the ministry is the Body. The basic principle of the work is the Body. The basic principle of the churches is the Body. The Body is the governing law of the life and work of the children of God today.

( The Normal Christian Church Life
by Watchman Nee / Chapter 9 0f 9 section 9 of 9)