https://www.facebook.com/104997708441512/

Lerius Ars Ecclesiastica, Cavite (2026)

04/10/2026

𝑶𝑲𝑻𝑼𝑩𝑹𝑬 04 | 2026
Ang Mainit na Pagbati ng buong Team Lerius Ars Ecclesiastica sa mga mananampalataya ng Malabon Grande San Francisco de Malabon Parish Church ng isang 𝐌𝐀𝐋𝐈𝐆𝐀𝐘𝐀𝐍𝐆 𝐊𝐀𝐏𝐈𝐒𝐓𝐀𝐇𝐀𝐍! 𝐓𝐀𝐓𝐀 𝐊𝐈𝐊𝐎!

SA KANIYANG PAGYUKO SA KRUS, NATAGPUAN NG MUNDO ANG ISANG SANTONG PAYAK—SAN FRANCISCO DE ASIS, ANG SERAPIKONG AMA NG PANANAMPALATAYANG CAVITEÑO AT PATRON NG LUNGSOD NG GENERAL TRIAS.

Mula sa payak na buhay sa Assisi, pinili ni San Francisco ang landas ng karukhaan, pagpapakumbaba, at ganap na pag-ibig kay Kristo. Iniwan niya ang kinang ng sanlibutan upang yakapin ang Krus, at sa halip na kayamanan ay pinili ang kayamanang hindi kumukupas—ang Panginoon.

Sa pagdating ng pananampalatayang Kristiyano sa Cavite, ang debosyon sa Serapikong Santo ay unti-unting nag-ugat sa mga bayan at pamayanan. Sa dating Malabon Grande—ang bayang ngayo'y kilala bilang Lungsod ng General Trias—namukadkad ang isang debosyong ipinamana ng mga unang salinlahi sa kanilang mga anak: isang pananalig na hindi lamang nasusukat sa dami ng panata, kundi sa mga luhang tahimik na pumapatak sa harap ng altar, sa mga kandilang sinisindihan sa gitna ng dilim, at sa mga panalanging paulit-ulit na ipinagkakatiwala sa Diyos.

Sa paglipas ng panahon, naging bahagi ng pagkakakilanlan ng bayan ang pangalan ni San Francisco de Asis. Mula sa Malabon Grande hanggang sa General Trias ng ating panahon, nanatili ang alaala ng isang Santo na nagturo sa mga tao na ang tunay na kadakilaan ay wala sa yaman o kapangyarihan, kundi sa pusong marunong yumuko sa harap ng Diyos.

O San Francisco, Serapikong Ama, ikaw na tumalikod sa karangyaan upang yakapin ang kahirapan ni Kristo, turuan mo kaming magmahal nang walang hinihinging kapalit. Kapag kami'y nanghihina, ituro mo sa amin ang Krus. Kapag kami'y umiiyak, ituro mo sa amin ang langit. At kapag dumating ang araw na kailangan na naming iwan ang lahat ng bagay sa mundo, turuan mo kaming tulad mo'y makatagpo ng tunay na kapayapaan sa piling ni Kristo.

Mula sa dating Malabon Grande hanggang sa General Trias na ngayo'y yumayakap sa iyong banal na pangalan, manatili ka sanang ama ng aming pananalig—tahimik na saksi sa bawat kandila, bawat panata, bawat luha, at bawat pusong patuloy na kumakapit sa Diyos.

San Francisco de Asis,
Serapikong Ama ng Malabon Grande
Patron ng Lungsod ng General Trias,
Ipanalangin mo Kami.

03/10/2026

𝐏𝐀𝐍𝐀𝐋𝐀𝐍𝐆𝐈𝐍 𝐏𝐀𝐑𝐀 𝐒𝐀 𝐒𝐀𝐁𝐀𝐃𝐎𝐍𝐆 𝐃𝐄𝐁𝐎𝐒𝐘𝐎𝐍 𝐒𝐀 𝐌𝐀𝐇𝐀𝐋 𝐍𝐀 𝐁𝐈𝐑𝐇𝐄𝐍 𝐍𝐆 𝐒𝐀𝐍𝐓𝐈𝐒𝐈𝐌𝐎 𝐑𝐎𝐒𝐀𝐑𝐈𝐎 - 𝐑𝐄𝐈𝐍𝐀 𝐃𝐄𝐋 𝐂𝐀𝐑𝐀𝐂𝐎𝐋

𝐏𝐚𝐠𝐭𝐚𝐭𝐚𝐥𝐚𝐠𝐚 𝐬𝐚 𝐊𝐚𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬-𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐏𝐮𝐬𝐨 𝐧𝐠 𝐌𝐚𝐡𝐚𝐥 𝐧𝐚 𝐁𝐢𝐫𝐡𝐞𝐧 𝐧𝐠 𝐒𝐚𝐧𝐭𝐢𝐬𝐢𝐦𝐨 𝐑𝐨𝐬𝐚𝐫𝐢𝐨.

O Mahal na Birheng Maria ng Santisimo Rosario, itinatalaga namin ang aming
sarili at lubos na ipinagkakatiwala sa iyong Kalinis-linisang Puso upang maitalaga rin naman sa Kamahal-mahalang Puso ng iyong Anak na si Hesus at aming Panginoon. Kami ay patnubayan mo patungo kay Kristong iyong Anak at bugtong na Anak ng Ama, at sa Kanya naman at kasama Niya, sa Diyos Amang walang hanggan ang kaluwalhatian. Puspos ng biyaya ng Banal na Espiritu, kami ay maglalakbay sa liwanag ng pananampalataya, ng pag-asa at ng pag-ibig upang ang aming sambayanan ay manalig na si Kristo ang isinugo ng Ama upang ihatid ang Paghahari ng Diyos dito sa lupa.
Samahan mo kami sa paghahayag ng misteryo ng buhay, kamatayan at muling pagkabuhay ni Kristo sa pamamagitan ng pagtuturo at pagdarasal ng iyong Kasantu-santuhang Rosario, sa pamumuhay ayon sa Salita ng Diyos at ng aral ng Inang Simbahan at sa pagmamalasakit na puno ng pag-ibig sa aming kapwa. Kaya’t kaming pinagbubuklod ng Banal na Espiritu, na nasa ilalim ng makainang pag-aaruga ng iyong Kalinis-linisang puso, ay gawin mong isang sambayanan kay Kristo, na sumasaksi sa kanyang muling pagkabuhay. Akayin mo kami patungo sa landas ng kaligtasan at kabanalan para sa ikadarakila ng Ama at ng Anak at ng Espiritu Santo na aming sinasamba, pinupuri at ipinagbubunyi magpasawalang hanggan.
𝗔𝗺𝗲𝗻.

𝙈𝘼𝙃𝘼𝙇 𝙉𝘼 𝘽𝙄𝙍𝙃𝙀𝙉 𝙉𝙂 𝙎𝘼𝙉𝙏𝙄𝙎𝙄𝙈𝙊 𝙍𝙊𝙎𝘼𝙍𝙄𝙊, 𝘼𝙈𝙄𝙉𝙂 𝙍𝙀𝙔𝙉𝘼 𝙉𝙂 𝙆𝘼𝙍𝘼𝙆𝙊𝙇
𝘐𝘗𝘈𝘕𝘈𝘓𝘈𝘕𝘎𝘐𝘕 𝘔𝘖 𝘒𝘈𝘔𝘐.

28/09/2026

29 SEPT | 𝐊𝐀𝐏𝐈𝐒𝐓𝐀𝐇𝐀𝐍 𝐍𝐈 𝐒𝐀𝐍 𝐌𝐈𝐆𝐔𝐄𝐋 𝐀𝐑𝐊𝐀𝐍𝐆𝐇𝐄𝐋

Sa bayang hinahaplos ng alon ng dagat, sa mga palayang sinisikatan ng araw, at sa mga asinan na kumikislap sa ilalim ng langit, naroon ang Bacoor—bayang ang kasaysayan ay nakaukit sa pawis ng paggawa, sa pagtitiis ng mga ninuno, at sa pag-asang hindi kailanman tuluyang namamatay.

At sa gitna ng bayang ito ay nakatindig ang banal na Imahen ni San Miguel Arkanghel, ang Protektor at Pintakasi ng Lungsod ng Bacoor. Sa Kaniyang mapagmatyag na pagtingin, tila ipinagkakatiwala ng bawat salinlahi ang kanilang mga tahanan, kanilang mga anak, at ang mga pangarap na pilit nilang iniaahon mula sa hirap ng buhay.

Sa bawat bangkang pumapalaot, may pamilyang naghihintay. Sa bawat palayang inaararo, may hapag na umaasa. Sa bawat asinan na pinatutuyo ng araw, may mga kamay na nagsusumikap upang ang kanilang mga mahal sa buhay ay may maipangtawid sa bukas.

O Mahal na San Miguel, Ikaw na makapangyarihang tagapagtanggol ng aming bayan, pakinggan Mo ang mga panalangin ng mga mamamayang sa kabila ng pagod ay patuloy na bumabangon. Sa mga mangingisdang humaharap sa panganib ng dagat, sa mga magsasakang umaasa sa biyaya ng lupa, at sa mga manggagawang iniaalay ang kanilang lakas para sa pamilya, ipamagitan Mo ang kanilang mga pangangailangan sa Panginoon.

Ilang ina na kaya ang palihim na lumuha habang hinihintay ang pag-uwi ng anak? Ilang ama ang nagtiis ng pangamba upang manatiling matatag sa harap ng pamilya? Ilang anak ang natutong mangarap kahit kapos ang buhay, sapagkat may pag-asang ayaw nilang bitawan?

O San Miguel Arkanghel, kung paanong ang Iyong tabak ay nakataas laban sa kasamaan, nawa’y ang Iyong pamamagitan ay maging tanggulan ng aming bayan. Ingatan Mo ang aming dagat, ang aming mga palayan, ang aming mga asinan, at ang bawat tahanang umaasa sa biyaya ng Diyos.

At sa gitna ng lahat ng ito, ipaalala Mo sa amin ang Iyong banal na paninindigan:

“Quis ut Deus?” — Sino ang makapapantay sa Diyos?

At ang Iyong tugon na dapat maging tugon din ng aming mga puso:

“Serviam.” — Ako’y maglilingkod.

Mahal na San Miguel, turuan Mo kaming maglingkod sa Diyos nang may katapatan, magtiis nang may pananampalataya, at magmahal nang may kababaang-loob. Kapag ang aming mga panalangin ay nauuwi sa luha, huwag Mo kaming hayaang mawalan ng pag-asa. Kapag ang aming mga tahanan ay dumaranas ng pagsubok, ipamagitan Mo kami sa Panginoon.

O aming Pintakasi at Protektor, sa Iyong banal na pag-iingat ay ipinagkakatiwala namin ang Lungsod ng Bacoor—ang dagat na nagbibigay-buhay, ang mga palayang pinagyayaman ng pawis, ang mga asinan na sinisikatan ng araw, at ang mga mamamayang patuloy na umaasa sa awa ng Diyos.

At kung dumating ang araw na ang aming mga labi ay wala nang lakas upang manalangin, nawa’y ang aming mga luha na lamang ang magsabi:

“San Miguel Arkanghel, huwag Mo kaming pabayaan. Dalhin Mo kami sa Diyos.”

San Miguel Arkanghel, ipanalangin mo kami.
San Miguel Arkanghel, ipagsanggalang mo ang Lungsod ng Bacoor.

Quis ut Deus
Serviam.

23/09/2026

𝐊𝐀𝐏𝐈𝐒𝐓𝐀𝐇𝐀𝐍 𝐍𝐆 𝐍𝐔𝐄𝐒𝐓𝐑𝐀 𝐒𝐄Ñ𝐎𝐑𝐀 𝐃𝐄 𝐋𝐀 𝐌𝐄𝐑𝐂𝐄𝐃

Mahal na Birhen ng Awa at Katubusan

May mga pangalan ang Mahal na Birhen na tila nagmula sa malalim na daing ng sangkatauhan—at kabilang dito ang marilag na pangalang “La Merced,” ang Awa, ang Habag, ang Katubusan.

Sa taong 1218, sa lupain ng Barcelona, umusbong ang isang banal na gawain sa puso ni San Pedro Nolasco: ang pagliligtas sa mga Kristiyanong bihag at alipin na nanganganib mawalan ng kalayaan at, higit sa lahat, ng kanilang pananampalataya. Sa tulong nina San Raimundo de Peñafort at Haring Jaime I ng Aragon, nabuo ang Orden ng Mahal na Birhen ng Awa, na ang buong buhay ay inialay sa gawaing pagtubos sa mga bihag. Maging si San Juan Pablo II ay nagbigay-diin sa sinaunang tradisyong ito ng mga Mercedario—ang kanilang pag-aalay ng sarili alang-alang sa mga bihag at sa mga biktima ng karahasan at pagkaalipin.

Sa gayon, ang Birheng Maria ay minahal ng mga Mercedario bilang Ina ng Awa—ang Ina na hindi nananatiling malayo sa daing ng kaniyang mga anak. Sa ilalim ng kaniyang mapagkalingang balabal, ang mga pusong bihag ay naghahanap ng kalayaan; ang mga sugatan ay naghahanap ng kagalingan; at ang mga nawawala ay naghahanap ng landas patungo sa kaniyang Anak.

At nang ang pananampalataya ay tumawid sa karagatan patungo sa ating kapuluan, kasama nitong dumating ang isang matandang pag-ibig na hindi kailanman nawala sa puso ng Simbahan: ang pag-ibig sa Mahal na Birheng Maria.

Sa Pilipinas, ang debosyon sa Mahal na Birhen ay hindi lamang nakasulat sa mga aklat ng kasaysayan. Ito ay nakaukit sa buhay ng karaniwang tao.

Nasa kandilang sinisindihan ng isang ina bago sumikat ang araw.
Nasa rosaryong hawak ng isang matanda habang tahimik na binibilang ang bawat Aba Ginoong Maria.
Nasa bulaklak na inihahain ng isang batang walang maibigay kundi ang kaniyang munting pag-ibig.
Nasa prusisyon ng mga baryo at bayan.
Nasa mga lumang larawan na minana pa sa mga ninuno.
Nasa mga panatang paulit-ulit na tinutupad sapagkat ang isang Pilipinong Katoliko ay marunong humawak sa isang pangakong ginawa sa harap ng Mahal na Birhen.

Ganyan kalalim ang ugat ng debosyong Marian sa ating bayan.

Hindi kataka-taka kung bakit sa bawat sulok ng kapuluan ay may sariling tawag ang mga anak ng Pilipinas sa kanilang Ina: Ina, Reyna, Patrona, Pintakasi, Mapagkalingang Ina, Ina ng Awa.

Sapagkat para sa Pilipino, ang Birhen ay hindi lamang isang banal na larawan na inilalagak sa altar. Siya ay ang Ina na hinahanap kapag ang tahanan ay nilalamon ng dalamhati; ang Ina na tinatawag kapag ang anak ay may karamdaman; ang Ina na kinakausap sa gitna ng takot; at ang Ina na pinagbabalikan ng isang pusong matagal nang naligaw.

At dito higit na nagiging makahulugan ang Nuestra Señora de la Merced.

Ang kaniyang “Merced” ay hindi lamang alaala ng mga bihag noong unang panahon. Ito rin ay paalaala sa bawat kaluluwang may sariling tanikala.

May mga bihag ng kasalanan.
May mga bihag ng galit.
May mga bihag ng bisyo.
May mga bihag ng takot.
May mga bihag ng sariling sugat at pagsisisi.

At marahil, sa harap ng Mahal na Birhen, marami sa atin ang walang ibang maihaharap kundi ang pusong pagod at sugatan.

Ngunit ang Ina ng Awa ay hindi nagtatanong kung gaano kalayo ang ating pagkaligaw bago niya tayo yakapin. Hindi niya hinihintay na maging karapat-dapat muna tayo bago niya tayo ipanalangin. Sapagkat ang puso ng isang Ina ay marunong kumilala sa tinig ng anak na humihingi ng saklolo.

Kaya sa araw na ito, habang ang Simbahan ay nagagalak sa Kapistahan ng Nuestra Señora de la Merced, ating alalahanin ang isang bagay na matagal nang alam ng mga matatandang Katoliko: kapag wala nang mapuntahan ang tao, may tahanan pa rin siyang matatakbuhan sa paanan ng Mahal na Birhen.

Nuestra Señora de la Merced,
Mahal na Birhen ng Awa at Katubusan,
tingnan Mo ang bayang minahal Ka sa salinlahi.

Tingnan Mo ang mga tahanang unti-unting nawawalan ng pag-asa.
Tingnan Mo ang mga inang lihim na umiiyak.
Tingnan Mo ang mga amang pasan ang bigat ng kanilang pamilya.
Tingnan Mo ang mga kabataang nangangapa sa dilim.
Tingnan Mo ang mga maysakit, mga dukha, mga nag-iisa, at ang mga pusong bihag ng sariling kasalanan.

At kung kami man ay hindi karapat-dapat humingi ng marami, sapat nang ituro Mo kami sa Iyong Anak.

Dala Mo kami, O Mahal na Ina, patungo kay Hesus.

At kapag dumating ang araw na ang aming mga kamay ay manghina na sa bigat ng buhay, huwag Mo kaming pabayaan. Hawakan Mo ang aming kamay gaya ng isang tunay na Ina. Dalhin Mo kami sa ilalim ng Iyong balabal, hanggang sa matagpuan namin ang tunay na kalayaan—ang kalayaang matatagpuan lamang sa pag-ibig ni Kristo.

Nuestra Señora de la Merced,
Mater Misericordiae,
Ina ng Awa at Katubusan,
ipanalangin mo kaming mga anak mong Pilipino.

San Pedro Nolasco, tagapaglingkod ng Mahal na Birhen,
ipanalangin mo kami.

Nuestra Señora de la Merced,
huwag Mo kaming kalimutan.

Ave Maria.
Gratia plena.

21/09/2026

𝙃𝘼𝙇𝙄𝙉𝘼𝙏 𝙏𝘼𝙔𝙊'𝙔 𝘿𝙐𝙈𝘼𝙇𝘼𝙒 𝙐𝙈𝙄𝙉𝘿𝘼𝙔𝙊𝙂 𝙎𝘼 𝙏𝙐𝙂𝙏𝙊𝙂 𝘼𝙏 𝙎𝘼𝙔𝘼𝙒, 𝙎𝘼 𝙍𝙀𝙄𝙉𝘼 𝙉𝙂 𝙍𝙊𝙎𝘼𝙍𝙔𝙊'𝙏 𝘾𝘼𝙍𝘼𝘾𝙊𝙇, 𝙋𝘼𝙍𝘼𝙉𝙂𝘼𝙇 𝙎𝘼 𝙆𝘼𝙉𝙔𝘼'𝙔 𝙄𝙐𝙆𝙊𝙇.

20/09/2026

SEPTIEMBRE 20 | 2026
𝐌𝐀𝐎𝐆𝐌𝐀𝐍𝐆 𝐊𝐀𝐅𝐈𝐄𝐒𝐓𝐀𝐇𝐀𝐍!

𝑵𝑼𝑬𝑺𝑻𝑹𝑨 𝑺𝑬Ñ𝑶𝑹𝑨 𝑫𝑬 𝑷𝑬Ñ𝑨𝑭𝑹𝑨𝑵𝑪𝑰𝑨 𝑫𝑬 𝑵𝑨𝑮𝑨
𝐏𝐀𝐓𝐑𝐎𝐍𝐀 𝐃𝐄𝐋 𝐁𝐈𝐂𝐎𝐋

Ang Mainit na Pag bati ng buong Team Lerius Ars Ecclesiastica 𝑨𝒏 𝑴𝒂𝒌𝒐-𝑨𝒑𝒐 𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝑩𝒊𝒄𝒐𝒍𝒂𝒏𝒐𝒔
sa 𝐒𝐚𝐭𝐮𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐌𝐚𝐡𝐚𝐥 𝐧𝐚 𝐈𝐧𝐚 𝐏𝐄Ñ𝐀𝐅𝐑𝐀𝐍𝐂𝐈𝐀.

Panalangin sa Mahal na Birhen ng Peñafrancia

Ilingon mo sa amin ang iyong mga mata, O Iniibig kong Birhen ng Peñafrancia, at mahabag ka sa aking kaluluwa na naparirito sa harapan mo, puno ng pighati't pagsisisi.

Ipanalangin mo ako, damayan mo ako at iligtas, sa mga sandali ng pangamba, kabiguan, sakuna at kapighatian, lalo na sa oras ng aking kamatayan, hilingin mo nawa sa iyong anak na si Hesus na ako’y tulungan at pangalagaan, ipabatid mo po sa kanya na ako'y iyong deboto, na dahil sa ganap na pagtitiwala sa iyong pangangalaga ay lumuluhod sa paanan ng iyong mapaghimalang larawan at humihiling sa iyong makapangyarihang pamamagitan.

O Birhen ng Peñafrancia, ipanalangin mo ako, tulungan mo ako at damayan, at iadya mo ako sa lahat ng kasamaan at patnubayan mo ang iyong bayan. Amen.

INA KAN GABOS!

𝙑𝙄𝙑𝘼 𝙇𝘼 𝙑𝙄𝙍𝙂𝙀𝙉!
𝙑𝙄𝙑𝘼 𝙎𝘼𝙏𝙐𝙔𝘼𝙉𝙂 𝙈𝘼𝙃𝘼𝙇 𝙉𝘼 𝙄𝙉𝘼!
𝙑𝙄𝙑𝘼 𝙋𝘼𝙏𝙍𝙊𝙉𝘼 𝙆𝘼𝙉 𝘽𝙄𝘾𝙊𝙇𝘼𝙉𝘿𝙄𝘼!

!

18/09/2026

𝐀𝐍𝐆 𝐌𝐆𝐀 𝐋𝐔𝐇𝐀 𝐍𝐆 𝐈𝐍𝐀 𝐒𝐀 𝐋𝐀 𝐒𝐀𝐋𝐄𝐓𝐓𝐄

Kapag ang Birhen ay umiiyak, sino ang manunumbalik sa Diyos?

Sa La Salette, nagpakita ang Mahal na Birhen na may luha sa Kaniyang mga mata. Sa harap ng Kaniyang pag-iyak, wari bang ang buong sangnilikha ay sandaling natahimik upang pakinggan ang dalamhati ng isang Ina.

Hindi para sa Sarili ang Kaniyang mga luha. Ito ang luha ng Ina na nakikita ang Kaniyang mga anak na lumalayo sa Diyos; ang luha ng pusong nasasaktan sapagkat ang pag-ibig ng Panginoon ay tinatapatan ng paglimot, ang Kaniyang awa ay sinasagot ng pagkakasala, at ang Kaniyang mga paanyaya ay paulit-ulit na tinatalikuran.

O, kay sakit isipin na ang Diyos ay patuloy na naghihintay, samantalang tayo ay patuloy na nagmamatigas. Habang bukas ang Kaniyang mga bisig, tayo nama’y abala sa mga bagay na lilipas. Habang ipinagkakaloob Niya ang Kaniyang awa, nakakalimutan nating lumuhod at magpasalamat.

At sa mga mensaheng iniuugnay sa La Salette, may mabigat ding babala tungkol sa mga panganib na maaaring harapin ng Simbahan, kabilang ang pagpasok ng kasamaan sa kaniyang hanay. Ang Simbahan ay banal, sapagkat si Kristo ang kaniyang Ulo at ang Espiritu Santo ang nagbibigay-buhay sa kaniya; ngunit ang mga taong bumubuo rito ay hindi perpekto. Kaya naman, ang kaniyang mga anak ay hindi dapat tumigil sa pananalangin para sa kaniyang kabanalan, pagkakaisa, at katapatan sa Panginoon.

Sapagkat ano ang mangyayari kung ang mga altar ay manatiling nakatayo, ngunit ang mga puso ay tuluyang lumayo sa Diyos? Ano ang mangyayari kung ang mga kampana ay patuloy na tumunog, ngunit wala nang mga kaluluwang lumuluhod upang manalangin? Kung ang mga tahanan ay mawalan ng rosaryo, ang mga anak ay hindi na maturuang kumilala sa Panginoon, at ang mga sugatang kaluluwa ay wala nang matagpuang pag-asa sa loob ng pamayanang dapat sana’y kanilang kanlungan?

Masakit isipin ang isang Simbahang pinahihirapan ng pagkakawatak-watak, ng pagkukunwari, ng pag-abuso sa banal na pagtitiwala, at ng paglamig ng pananampalataya. Hindi sapagkat mawawala ang pangako ni Kristo sa Kaniyang Simbahan, kundi sapagkat ang mga tao ay maaaring maging sanhi ng matinding sugat sa kaniyang buhay at maging dahilan upang maraming kaluluwa ang manghina, maligaw, at lumayo sa Diyos.

At kung tuluyan nating pababayaan ang pananalangin, sino ang iiyak para sa mga pusong hindi na marunong magsisi? Sino ang mag-aakay sa mga batang lumalaki nang hindi nakikilala si Hesus? Sino ang mananalangin para sa mga pari, relihiyoso, pamilya, at mga kaluluwang unti-unting nilalamon ng kawalang-pananampalataya?

O, Mahal na Birhen ng La Salette, marahil ay hindi lamang para sa mga kasalanan ng nakaraan ang Iyong mga luha, kundi isang panawagan upang huwag naming hayaang ang Simbahan ay sugatan ng aming kapabayaan, pagmamataas, at paglimot sa Diyos.

Sa harap ng ganitong panawagan, wala na marahil tayong ibang maihahandog kundi ang ating mga tuhod at ang ating mga panalangin. Ipanalangin natin ang Santo Papa, ang mga obispo, ang mga pari, ang mga relihiyoso, at ang buong bayan ng Diyos. Ipanalangin natin ang mga nagkasala, ang mga nasaktan, ang mga naligaw, at ang mga nawawalan na ng pag-asa. Sapagkat ang Simbahan ay hindi nangangailangan ng mga anak na magbubulag-bulagan sa kaniyang mga sugat, kundi ng mga pusong marunong magsisi, magpatawad, magtuwid, at manatiling tapat kay Kristo.

O Panginoon, huwag Mo pong hayaang ang aming pananampalataya ay maging panlabas na anyo lamang. Huwag Mong hayaang ang aming mga simbahan ay mapuno ng mga palamuti ngunit mawalan ng mga pusong tunay na umiibig sa Iyo. Huwag Mong hayaang ang aming mga labi ay sanay sa panalangin ngunit ang aming mga gawa ay patuloy na sumugat sa Iyong Simbahan at sa aming kapwa.

Mahal na Birhen ng La Salette, Ina ng mga makasalanan at Ina ng Simbahan, tanggapin Mo ang aming pagsisisi. Turuan Mo kaming muling lumuhod, hindi lamang dahil sa takot sa kaparusahan, kundi dahil sa sakit na aming nadarama sa pagkakasala sa Diyos na labis na nagmamahal sa amin.

Nawa’y magkaisa ang buong Simbahan sa pananalangin, upang ang mga tahanang nanlamig ay muling magliyab sa pananampalataya, ang mga pamilyang nagkawatak-watak ay muling magyakap sa Iyong pangalan, at ang mga pusong naligaw ay makauwi sa Iyong awa.

Sapagkat ang mga luha ng Ina ay hindi lamang dapat pagmasdan. Ang mga ito ay dapat pakinggan.

At kung ang Mahal na Birhen ay umiiyak para sa mga anak na lumayo sa Panginoon, nawa’y huwag nating hayaang ang Kaniyang mga luha ay mahulog nang walang kabuluhan.

Maria, Birhen ng La Salette, ipanalangin Mo kaming mga makasalanan, ngayon at sa oras ng aming kamatayan.

Ave Maria.

Lerius Ars Ecclesiastica

04/10/2026

03/10/2026

28/09/2026

23/09/2026

21/09/2026

20/09/2026

18/09/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request