16/05/2026
https://www.facebook.com/share/p/1Dr5BtGyeo/
Simula lang ito sa dalawang salita
“Simba tayo.”
Parang simple. Parang ordinaryo.
Parang imbitasyon lang sa isang lugar.
Pero hindi mo alam…
may mga pusong nababago tuwing sinasabi ito.
“Simba tayo.”
Ilang beses na ba nating narinig,
pero ilang beses na rin ba nating binalewala?
Dahil aminado tayo,
may mga araw na ang simbahan ay nagiging opsyon,
hindi na pangangailangan.
May mga oras na ang dasal ay nauuwi na lang sa “bahala na.”
At ang pananampalataya…
minsan, nasa dulo na lang ng ating listahan.
Pero “Simba tayo,”
hindi lang ito tungkol sa pag-upo sa loob ng gusali.
Hindi ito tungkol sa suot,
hindi ito tungkol sa oras,
hindi ito tungkol sa nakasanayan.
Ito ay paalala.
Na kahit magulo ang mundo,
may Diyos na hindi nagbago.
Ito ay tawag.
Sa pusong napagod,
sa isip na naguluhan,
sa kaluluwang matagal nang hindi nakakapagpahinga.
“Simba tayo.”
Dahil may mga sugat na hindi kayang takpan ng ngiti.
May mga bigat na hindi kayang dalhin ng sariling lakas.
At may mga tanong na tanging Diyos lang ang kayang sumagot
kahit hindi agad,
kahit hindi ayon sa gusto natin.
Marami nang nagbago dahil sa salitang ito.
May nagbalik-loob.
May natutong magpatawad.
May muling bumangon pagkatapos ng pagkakalugmok.
May muling naniwala na hindi pa tapos ang kwento nila.
At ikaw…
baka ito na rin ang tawag sa’yo ngayon.
Hindi dahil perpekto ka.
Kundi dahil pagod ka nang magkunwari na kaya mo mag-isa.
“Simba tayo.”
Hindi imbitasyon para magpaka-banal.
Kundi paanyaya para bumalik.
Para huminga.
Para manahimik sa piling ng Diyos.
At sa bawat hakbang mo papunta roon,
hindi ka lang papasok sa simbahan…
papasok ka sa presensya ng Diyos
na matagal ka nang hinihintay.
Simba tayo ha. Godbless!
