29/06/2026
“𝗧𝗮𝘀𝗮𝗱𝗱𝘂𝗿” – Ang Pangunguna at Pag-aangkin ng Posisyon sa Daʿwah na Walang Kwalipikasyon
Sa panahon ngayon, mas madali nang sumikat kaysa magpakumbaba. Mas madali nang “magturo” kaysa matuto. Mas madali nang manguna kaysa magpasailalim sa tunay na tarbiyah(disiplina).
Sa kasagsagan ng social media, madali kang maging “ustadh,” “shaykh,” o “daʿiyah” sa pamamagitan lamang ng:
• ilang video clips,
• makinis na graphics,
• kaunting Arabic terms, at
• magandang boses o presentasyon.
Pero ang Islām ay hindi ganyan pinanghahawakan.
Ano ang Tasaddur?
Ang salitang tasaddur (تَصَدُّر) ay nangangahulugang:
“Pag-aangkin ng mataas na posisyon sa kaalaman at pamumuno sa relihiyon, bago pa makamit ang mga tamang kwalipikasyon.”
Sa mga salita ng Salaf:
“Tasaddur” ay ang pag-unahang tumayo at mangaral, samantalang wala pa sa yugto ng pagiging handa.
Bakit Ito Mapanganib?
Dahil ang relihiyon ang pinag-uusapan.
At ang salita tungkol sa Allāh ay nangangailangan ng takot, kaalaman, at kababaang-loob.
“Huwag kang magsalita ng bagay na hindi mo alam. Katotohanang ang pandinig, paningin, at puso ay pananagutan sa harap ni Allāh.” (Qurʾān 17:36)
Kapag ang isang tao ay nagpakilala sa masa bilang tagapagturo, samantalang hindi pa siya dumaan sa taʾṣīl, tazkiyah, at tarbiyah, ang pinagmumulan ng kanyang pananalita ay:
• kakulangan sa kaalaman,
• pamimilit manguna,
• paghahanap ng katanyagan,
• o mas masahol pa, kamangmangan na ginagawang kabuhayan.
Mga Palatandaan ng Tasaddur:
1. Nagbibigay ng fatwā at rulings sa mga masalimuot na isyu nang walang pagkonsulta sa ʿulamāʾ.
2. Nangunguna sa mga talakayan at debate, kahit bagong tapos pa lang mag-aral o wala pang tagubilin ng mga ʿulamāʾ.
3. Nagtatayo ng sariling platform o gumagawa ng daʿwah image bago pa siya kilalanin ng mga mas nakakaalam.
4. Sensitibo sa pagpuna o pagtama sa kanyang mga sinasabi, at ayaw na makorek.
5. Hinahangaan ang sarili, at ginagawang sukatan ang dami ng followers o likes.
Babala ng mga Salaf:
Sabi ni Ibn Sīrīn:
“Tunay na ang kaalamang ito ay bahagi ng relihiyon, kaya tingnan ninyo kung kanino ninyo kinukuha ang inyong relihiyon.”
(Muqaddimah Ṣaḥīḥ Muslim)
Sabi ni al-Khaṭṭābī:
“Ang unang bahagi ng kaalaman ay ang katahimikan, pagkatapos ay pakikinig, pagkatapos ay pag-unawa, at pagkatapos ay pagsasalita. Kaya huwag mong unahan ang dulo habang nasa simula ka pa lamang.”
Kailan Dapat Magsalita ang Isang Tao sa Daʿwah?
Kapag:
• May ʿilm rāsikh – matibay, malawak, at nakaugat na kaalaman;
• May manhaj ṣaḥīḥ – malinaw na metodolohiyang Salafī/Ahl Sunnah;
• May tazkiyah – rekomendasyon mula sa kilala at maaasahang ʿulamāʾ;
• May adab – kababaang-loob, paggalang, at takwā sa Allāh;
• At may tajriba – karanasan sa pag-aaral at hindi biglaang paglitaw.
Isang Babala sa Lahat ng Nais Magdaʿwah:
Hindi daʿwah ang mag-trending.
Hindi daʿwah ang manalo sa argumento.
Hindi daʿwah ang magkaroon ng followers.
Ang daʿwah ay:
• Pagdadala ng katotohanan,
• Pagpapasan ng responsibilidad,
• At paglalakad sa landas ng mga Propeta, kahit hindi sikat at hindi pinapansin.
Sa mga nakikinig sa daʿwah:
Huwag tayong masilaw.
Hindi lahat ng marunong magsalita ay dapat pakinggan.
Hindi lahat ng may malalim na boses ay may malalim na kaalaman.
At hindi lahat ng may dalang Arabic ay dalubhasa sa Islām.
Suriin natin ang pinanggagalingan ng ating relihiyon. Dahil kung kanino tayo kumukuha ng kaalaman, doon din tayo maaaring mapunta.
“Tunay na ang kaalamang ito ay bahagi ng relihiyon, kaya’t tingnan ninyo kung kanino ninyo kinukuha ang inyong relihiyon.” -Ibn Sīrīn
Wallāhu a'lam
Kabanata Arábe-Islámiko
