01/12/2025
Ngayon ang TRILLION PESO MARCH.
Libo-libo ang nakiisa.
Libo-libo ang sumigaw: Tama na ang korapsyon! Tama na ang political dynasty!
Ibalik ang pera ng bayan. Ibalik ang dangal ng Pilipinas.
At habang pinapanood ko ang mga larawan at livestream, ramdam ko ang isang umaarang ang bato sa dibdib—isang malakas na panaghoy ng pag-asa para sa isang bansang matagal nang niloloko at ginagatasan.
Gusto ko ring sumama.
Gusto ko ring sumigaw.
Gusto ko ring makisabay sa agos ng taong nagigising na, naglalakas-loob na, nagmamahal sa bayan.
Pero heto ako…
May sunod-sunod na gawain sa parokya.
May misa, may kumpisal, may mga taong naghihintay ng salita ng Diyos.
At napatanong ako sa sarili ko:
“Paano naman ako? Hindi ba ako nakikibaka? Hindi ba ako sumisigaw para sa bayan?”
At sa katahimikan ng simbahan… doon ko narinig ang sagot.
Oo. Lumalaban ka.
Oo. Nakikibaka ka.
Kahit hindi ka nasa EDSA.
Ang bawat pag-angat ko ng Ostiya, ang bawat pagbagsak ng tuhod ko sa harap ng altar, ang bawat “Ama Namin” at bawat “Kyrie eleison” ay sigaw din ng bayan.
Tahimik nga lang… pero totoo.
Hindi nakikita sa headline, pero umaabot sa langit.
Ang bawat misa ay panalangin para sa isang bansang may sugat.
Ang bawat homiliya ay paalala na may pag-asa pa.
Ang bawat pag-iyak ng taong humihingi ng dasal ay boses ng sambayanang matagal nang naghihintay ng hustisya.
Hindi man marinig ang boses ko sa mga loudspeaker sa rally,
hindi man makita ang mukha ko sa gitna ng madlang nagmamartsa,
pero may pakialam ako.
At ang pakikialam ko ay nakaluhod.
Nakataas ang kamay sa dasal.
Nakatuon sa Diyos na higit pa sa anumang opisyal o pulitiko.
Hindi ako kasama sa EDSA ngayon…
pero kasama ko ang EDSA sa tuwing nagmimisa ako.
Dahil ang tunay na laban para sa bayan—
ay hindi lang nasa kalsada.
Nasa konsensya.
Nasa panalangin.
Nasa puso.
At nasa Diyos na may hawak sa kinabukasan ng Pilipinas.
Para sa bayan.
Para sa katotohanan.
Para sa Diyos. 🇵🇭🙏
---
