27/12/2025
Maging totoo tayo.
Sa lahat ng bagay—school, trabaho, gala, concerts—kaya mong gumising nang maaga. Kaya mong magmadali. Kaya mong siguraduhing hindi ka male-late.
Pero pagdating sa Church services?
Laging huli.
Laging habol.
Laging papasok na tapos na ang prayer o nasa gitna na ang worship.
At ang palaging linya?
“Okay lang, at least nandito ako.”
“Mas importante naman yung Word.”
Hello?
Kapatid, pakinggan mo ito: ang pagiging late sa pagsamba ay hindi maliit na bagay—issue ito ng puso.
Sa bawat pagkakataong late ka, sinasabi ng kilos mo:
“Lord, maghintay Ka muna. Hindi Ka priority ko.”
Pero hindi ba’t lagi nating sinasabi, “God first”?
Masakit pakinggan, pero totoo—hindi ‘yan honor, hindi ‘yan love.
Madalas, lukewarmness ‘yan. Minsan, katamaran.
Kapag late ka, may nawawala:
• Nawawala ang unang sandali ng pagsamba na naghahanda ng puso.
• Nawawala ang pagkakaisa sa panalangin na nag-aanyaya ng presensya ng Diyos.
• Nawawala ang pagkakataong ibigay sa Kanya ang una at hindi ang tira-tira.
Sa halip, ang binibigay natin ay ang natira sa oras, ang huli sa schedule, ang sobra na lang.
Isipin mo:
Kung sa boss mo o teacher mo palagi kang late, hindi ba’t mapapagalitan ka?
Baka mawalan ka pa ng trabaho. Baka bumagsak ka.
Pero kay Lord?
Parang okay lang.
Nakakahiya, ‘di ba?
Alam mo kung ano ang masakit?
Hindi kailanman naging late ang Diyos para sa’yo.
Hindi Siya late nung humingi ka ng kagalingan.
Hindi Siya late nung nagdasal ka para sa provision.
Hindi Siya late nung humingi ka ng kapatawaran.
Lagi Siyang dumarating—tama sa oras, may dalang biyaya at awa.
Pero tayo?
Laging late.
Laging may dahilan.
Laging tira-tira na lang ang iniaalay.
At linawin natin ito: hindi ‘yan honor, hindi ‘yan love.
At eto ang mas nakakatakot:
Kapag nasanay kang late kay Lord, hindi lang oras ang naapektuhan—kaluluwa mo.
Unti-unting nasasanay ang puso na maging careless.
Unti-unting lumalamig ang apoy.
Unti-unting nawawala ang passion.
Hanggang isang araw, mapapansin mo—
hindi ka na lang late sa service,
late ka na sa paglakad mo kasama ang Diyos.
Mukhang harmless ang lateness, pero sa spiritual life, nakamamatay ito.
Dahil sa bawat pagla-late mo, tinuturuan mo ang sarili mo na:
“Okay lang na hindi unahin si Lord.”
“Okay lang na Siya ang maghintay.”
Pero kapatid, huwag mong gawing “okay lang” ang bagay na hinding-hindi naging okay sa mata ng Diyos.
Ito ang wake-up call mo.
Tigilan na ang pag-justify ng lateness bilang “normal.”
Tigilan na ang “At least nandito ako.”
Hindi attendance ang habol ng Diyos—puso mo.
At ang oras mo ang nagsasabi kung nasaan ang puso mo.
Kung kaya mong maging maagap sa lahat ng bagay sa buhay, pero laging huli para sa Diyos, panahon na para suriin ang priorities mo.
Dahil sa totoo lang:
Kung mahal mo si Lord, maghahanda ka.
Kung excited ka kay Lord, maaga kang darating.
Kung tunay mo Siyang pinararangalan, hindi Siya ang laging naghihintay.
Ang pagiging early ay hindi lang disiplina—desire ‘yan.
Hindi mo hinihila ang paa mo papunta sa mga bagay na mahal mo—tumatakbo ka papunta roon.
Sabi ng Awit:
“Ako’y nagalak nang sabihin nila sa akin, ‘Tayo’y pumunta sa bahay ng Panginoon.’” (Psalm 122:1)
Ang galak, ginagawang eager ang puso.
Ang pag-ibig, ginagawang maaga ang paa.
Ang paggalang, ginagawang handa ang buhay.
Kaya huwag kang maging late kay Lord—dahil hindi Siya kailanman naging late sa’yo.
Dumating ka nang maaga.
Ihanda mo ang puso mo.
Ibigay mo hindi ang tira-tira, kundi ang pinakamainam, ang una, ang lahat.
Dahil kapag inuna mo ang Diyos sa oras mo, sinasabi mo:
“Lord, Ikaw ang pinakamahalaga.”
Huwag mong hintaying maging huli ang lahat.
Huwag mong hayaan na ang lateness ang magnakaw ng gustong gawin ng Diyos sa buhay mo.
ctto
