18/12/2025
Isang Pagninilay: Ang Kabanalan ng Sakramento at ang Pananagutan ng Tao
Ang Sakramento ng Binyag ay hindi lamang isang ritwal na panrelihiyon o bahagi ng tradisyong panlipunan. Ito ay isang banal na sandali kung saan ang isang tao ay tinatanggap sa buhay ng pananampalataya at sa pamayanan ng Simbahan. Dahil dito, ang bawat kilos, salita, at asal sa loob ng pagdiriwang ng binyag ay inaasahang nagpapakita ng paggalang, katahimikan, at pananampalataya. Kapag ang kabanalan ng sakramento ay nilabag ng kawalang-galang, hindi lamang ang pari ang nababastos kundi ang mismong Diyos na ating sinasamba.
Sa ganitong konteksto, makatuwiran at makatarungan na ang pari, bilang tagapangasiwa ng mga sakramento, ay may karapatan at tungkuling pangalagaan ang kabanalan ng pagdiriwang. Ang Canon Law ng Simbahang Katolika ay malinaw sa prinsipyong ito. Ayon sa Canon 1210, tanging ang mga kilos na angkop sa pagsamba at kabanalan ang dapat maganap sa loob ng banal na lugar; ang anumang asal na hindi kaayon ng kabanalan ng ritwal ay ipinagbabawal. Kung ang isang sponsors tulad ng ninong at ninang, na inaasahang huwaran ng pananampalataya, ay sadyang nagpakita ng hindi inaasahang kilos habang nagaganap ang binyag, malinaw na nilalabag nila ang espiritu at batas na ito.
Higit pa rito, ang papel ng mga ninong at ninang ay hindi dekorasyon o pormalidad lamang. Ayon sa Canon 874 ยง1, ang isang ninong at ninang ay inaasahang mamuhay ayon sa pananampalataya at gampanan ang kanyang tungkulin nang may pananagutan at dignidad. Ang kawalang galang sa loob ng sakramento ay hindi lamang personal na pagkukulang; ito ay isang pampublikong iskandalo na sumisira sa diwa ng pagdiriwang at sa kahulugan ng pagiging ninong at ninang. Sa ganitong sitwasyon, nawawala ang moral na batayan ng kanyang pagiging saksi at gabay sa pananampalataya ng binibinyagan.
Mahalagang tandaan na ang sakramento ay hindi maaaring ipagkait nang basta-basta. Binibigyang-diin ng Canon 843 ยง1 na ang mga sakramento ay dapat ipagkaloob sa mga karapat-dapat at maayos ang kalagayan. Subalit kapag ang pagdiriwang ay nabahiran ng kaguluhan at kawalang-galang, ang kalagayan ay hindi na maituturing na โmaayos.โ Sa ganitong pagkakataon, ang pansamantalang pagtigil ng pari sa seremonya ay hindi pagtanggi sa sakramento kundi isang pastoral na hakbang upang maibalik ang kaayusan, katahimikan, at kabanalan ng sandali.
Sa huli, ang insidenteng ito ay paalala na ang pananampalataya ay hindi lamang nasusukat sa presensya sa simbahan kundi sa asal at disposisyon ng puso. Ang pari, sa pagtigil ng binyag, ay hindi kumikilos bilang awtoritaryan kundi bilang tagapangalaga ng banal. Samantala, ang mga ninong at ninang maging ang pamayanan ay inaanyayahang magnilay: iginagalang ba natin ang mga sakramento bilang tunay na daluyan ng biyaya, o tinatrato lamang natin ang mga ito bilang seremonyang dapat matapos kahit pa mawala ang diwa ng kabanalan? Ang tunay na pagdiriwang ng binyag ay nagsisimula sa paggalangโsapagkat doon nag-uugat ang tunay na pananampalataya. Gabayan at patawarin nawa tayong lahat ng Makapangyarihang Diyos.