22/03/2026
𝐅𝐎𝐎𝐃 𝐅𝐎𝐑 𝐓𝐇𝐎𝐔𝐆𝐇𝐓 ✝️
Sa sini nga Ebanghelyo, makita naton ang isa ka lubos nga tawhanon nga si Hesus—isa nga nagahigugma, nagahulat, kag nagahilibi. Sang napatay si Lazaro, daw sa aton panan-aw nadugayan si Hesus mag-abot. Nagsiling pa gani si Marta, “Ginoo, kun ari ka diri, wala tani napatay ang akon utod.” Pila ka beses man kita nakaagom sang amo sini? Nagapangamuyo kita kag nagalaum, pero daw hilum ukon nadugayan ang sabat sang Diyos. Pero ang pagdugay ni Hesus indi kahulugan sang kawad-an—may katuyoan ini. Ang daw katapusan, sa matuod, amo ang pagsugod sang mas daku nga butang. Sa tunga sang kasubo kag kamatayon, nagsiling si Hesus, “Ako ang kabanhawan kag ang kabuhi.” Indi lang Siya nagahambal para sa palaabuton, kundi para man sa karon—nagahatag Siya sang kabuhi bisan sa aton pinakamadulom nga mga tinion.
“Naghibi si Hesus.” Ini nga simple nga mga pulong nagapahanumdom sa aton nga ang Diyos indi malayo sa aton kasakit; ginapasudlan Niya ini. Naintindihan Niya ang aton kasubo, kapakyasan, kag mga pagtilaw, kag indi Niya kita ginapabay-an.
Sa sini nga Kwaresma, ginahingadlan kita nga magsalig bisan daw nadugayan ang Diyos, kag magpati bisan daw nalubong na ang paglaum. Bangod kay Kristo, ang kamatayon indi amo ang katapusan—may ara gid permi bag-o nga kabuhi nga nagahulat nga maga uswag liwat.
✍🏻: Rain Chastine Corro
