BIBLE BAPTIST CHURCH

26/03/2026

MAKIPAGLABANG MASIKAP DAHIL SA PANANAMPALATAYA

"Sapagka't may ilang taong nagsipasok ng lihim, yaong mga itinalaga nang una pa sa kahatulang ito, mga di banal, na pinalitan ng kalibugan ang biyaya ng ating Dios, na itinatatuwa ang ating iisang G**o at Panginoong si Jesucristo."
Jude 3-4

Church Camp 2026
April 1-4, 2026

25/03/2026

https://youtu.be/JyFVgxxVEA8?si=HyH7dYlJ4hZo1-W1

Evening Worship Service | March 22, 2026

24/03/2026

https://youtu.be/W2Wl04vqvU8?si=Z3CzkCPoDTV8DG2E

Morning Worship Service | March 22, 2026

19/03/2026

ANG DOKTRINA NG PANGINOONG JESUCRISTO SA PAG-IBIG SA KAAWAY
Mateo 5:43–48
Binaluktot ng mga Pariseo ang utos ng Dios sa Leviticus 19:18. Ang “ibigin ang kapuwa” ay ginawa nilang limitado lamang sa kanilang kauri, at dinagdagan pa nila ng “kap**tan ang kaaway”—isang bagay na hindi iniutos ng Dios. Itinuwid ito ng Panginoong Jesucristo: ang tunay na pag-ibig ay hindi lamang para sa kaibigan kundi pati sa kaaway.

Bakit dapat gawan ng mabuti ang gumagawa sa atin ng masama?

Una, Sapagkat ito ang patunay na tayo ay anak ng Dios (v.45)
Ang Dios ay mabuti kahit sa masama—pinasisikat Niya ang araw at pinapaulan ang lahat. Kung tayo ay tunay na Kanyang mga anak, makikita ito sa ating pag-ibig kahit sa kaaway.

Pangalawa, sapagkat ito ang naghihiwalay sa atin sa sanlibutan (v.46–47)
Ang umiibig lamang sa umiibig sa kanya ay walang pinagkaiba sa makasalanan. Ang tunay na Cristiano ay nagpapakita ng mas mataas na uri ng pag-ibig—hindi nakabase sa kung paano siya tratuhin.

Panghili, sapagkat ito ang pagpapasakop sa kasakdalan ng Dios (v.48)
Ang pagiging “sakdal” ay pagiging ganap sa pag-ibig—isang pag-ibig na hindi pumipili at hindi naghihiganti.

Ang tunay na sukatan ng ating pananampalataya ay hindi kung paano natin mahalin ang kaibigan, kundi kung paano natin tratuhin ang kaaway. Sapagkat nuong habang tayo’y kaaway pa ng Dios, tayo ay Kanyang minahal na sa pamamagitan ng Panginoong Jesus.

Morning Worship Service | March 15, 2026

10/03/2026

Ang mga kahirapan at tukso sa buhay Cristiano ay tinatawag ni Santiago na “pagsubok sa pananampalataya.” Tulad ng ginto na dinadalisay sa apoy, ang pagsubok ay hindi lumilikha ng pananampalataya kundi nagpapakita kung ito ba ay tunay o huwad. Kapag ang pananampalataya ay mula sa Panginoong Jesucristo, ito’y lalong tumitibay, nadadalisay, at nagpapasakop sa Kanyang pagkapanginoon.

Itinuturo sa James 2:1–26 na ang tunay na pananampalataya ay hindi nagtatangi ng tao. Ang pagtingin sa kapatid batay sa kayamanan o kahirapan ay salungat sa kaluwalhatian ni Cristo. Pinili ng Diyos maging ang mga dukha sa sanlibutang ito upang maging mayaman sa pananampalataya at tagapagmana ng Kanyang kaharian.

Ang pananampalatayang mula sa Panginoon ay nagpapasakop sa Kanyang kautusan, lalo na sa utos na ibigin ang kapwa. Hindi sapat ang panlabas na relihiyon o seremonyal na pagsamba kung walang tunay na pagsunod at habag sa kapwa. Ang relihiyong dalisay ay nakikita sa pusong maawain at sa buhay na gumagawa ng mabuti.

Sa panahon ng pagsubok, nahahayag kung ang ating pananampalataya ay totoo. Kaya’t itanong natin sa ating sarili: habang dumaraan sa apoy ang ating pananampalataya, ito ba’y ginto na nadadalisay o metal na matutunaw?

Ang pananampalatayang mula sa Panginoong Jesucristo ay hindi nagtatangi, nagpapasakop sa Kanyang pagkapanginoon, at nahuhubog ng Kanyang mahabaging pag-ibig. Sapagkat kung tayo ay tunay na kinahabagan ng Diyos, tayo rin ay tinawag upang maging mahabagin sa iba.

Midweek Service

09/03/2026

ANG DOKTRINA NG PANGINOONG JESUCRISTO SA PANGANGAKO

Mateo 5:33–37

Ang panunumpa, kasunduan, at kontrata ay ginagawa upang tiyakin na tutuparin ng tao ang kanyang sinabi. Ngunit ang dila ng tao ay madaling magkasala—sa pagsisinungaling, maling pagsaksi, paninirang-puri, at iba pang uri ng pandaraya sa pananalita. Dahil dito, sa kautusan ng Dios ay pinahintulutan ang panunumpa kung kinakailangan, ngunit ito ay dapat gawin lamang sa pangalan ng Panginoon at hindi kailanman may kasinungalingan (Deut. 6:13; Lev. 19:12). Ang sinumang manunumpa sa pangalan ng Dios ay obligadong tuparin ang kanyang sinabi (Bil. 30:2; Deut. 23:21).

Ngunit sa panahon ng Panginoong Jesucristo, binaluktot ng mga Fariseo ang layunin ng panunumpa. Gumawa sila ng mga teknikal na tuntunin upang makaiwas sa pananagutan depende sa paraan ng panunumpa—kung ito ba ay sa templo, sa ginto ng templo, sa altar, o sa handog. Sa halip na itaguyod ang katapatan sa harap ng Dios, ginamit nila ang sistema upang makahanap ng mga lusot sa kanilang salita.

Mariing tinuligsa ng Panginoong Jesucristo ang ganitong katuruan. Itinuro Niya na anumang pangalan o bagay ang gamitin sa panunumpa—langit, lupa, Jerusalem, o sariling ulo—ang salita ng tao ay ginagawa pa rin sa harap ng Dios. Sapagkat ang langit ay luklukan ng Dios, ang lupa ay tuntungan ng Kaniyang mga paa, at ang lahat ng bagay ay nasa ilalim ng Kaniyang kapangyarihan. Kaya’t sinabi Niya: “Ang magiging pananalita ninyo’y, Oo, oo; Hindi, hindi; sapagka’t ang humigit pa rito ay buhat sa masama” (Mat. 5:37).

Ipinapakita ng turo ni Cristo na ang tunay na problema ay hindi ang anyo ng panunumpa kundi ang katapatan ng puso ng tao. Ang mga Cristiano ay tinatawag na maging mga taong may integridad, kung saan ang simpleng “oo” o “hindi” ay sapat na patunay ng kanilang katapatan. Ang kasinungalingan at pandaraya ay bahagi ng dati nating pamumuhay, ngunit ang mga kay Cristo ay tinawag na mamuhay sa katotohanan (Col. 3:9; Efeso 4:25). Kapag ang kasinungalingan ay pumasok sa iglesia, nagdudulot ito ng pagkakawatak-watak at pagkawala ng tiwala; ngunit kapag ang katotohanan ang namamayani, ang iglesia ay napapangalagaan sa pagkakaisa at kapayapaan.

Sa praktikal na buhay, ang pangako ay hindi dapat madaliin. Ito ay dapat pag-isipan sa panalangin, suriin nang mabuti, at gawin nang may malinaw na plano kung paano ito tutuparin. Kung may pangakong hindi natupad, hindi ito dapat ipagsawalang-bahala; sa halip, dapat kilalanin ang pagkukulang at agad na makipagkasundo upang mapanatili ang tiwala at pagkakapatiran.

Sa huli, ang katiyakan ng mga mananampalataya ay nakasentro kay Jesucristo. Ayon sa 2 Corinto 1:18–20, ang lahat ng pangako ng Dios ay “Oo” at “Amen” kay Cristo. Siya ang katuparan ng mga pangako ng Dios at ang pundasyon ng ating pananampalataya. Dahil dito, ang mga taong nakatayo kay Cristo ay tinatawag na mamuhay sa katotohanan, maging tapat sa kanilang mga salita, at ipakita sa kanilang pananalita ang katapatan ng Dios na kanilang pinaglilingkuran.

Morning Worship Service | March 08, 2026

04/03/2026

Doktrina ni Cristo sa Pag-aasawa

Pinagtibay ni Cristo ang kasal bilang sagradong tipan sa pagitan ng lalaki at babae at malinaw na hindi Niya nais ang paghihiwalay. Layunin ng kasal ang pagmamahalan, pagkakaisa, pagpapalaki ng anak, at paglilingkod sa Diyos. Ang matagumpay na buhay mag-asawa ay nakabatay sa pananampalataya, pagtitiis, pagpapakumbaba, at pagtalima sa doktrina ni Cristo, lalo na sa harap ng mga pagsubok, upang maging repleksyon ng Kanyang pagmamahal sa Iglesia.

Evening Worship Service | March 01, 2026

28/02/2026

PAGKILALA SA ATING SARILI SA PANAHON NG PAGSUBOK SA PANANAMPALATAYA
Santiago 1:22–27

Ang pagsubok ng pananampalataya ay hindi lamang panahon ng pagkilala sa Dios—na Siya ay mabuti, tapat, at hindi nagbabago. Ito rin ay panahon ng pagkilala sa ating sarili bilang Kanyang mga anak. Inilalantad ng pagsubok ang tunay na kalagayan ng puso: kung tayo ba ay tunay na nahuhubog ayon sa layunin ng Ama, o nananatiling matigas at mapagmataas.

Tayo ay ipinanganak sa pamamagitan ng Salita ng katotohanan upang maging “mga pangunahing bunga”—nakatalaga, hiwalay, pag-aari ng Dios. Kaya ang tunay na anak ay hindi lamang nakikinig ng Salita kundi nagsasagawa nito. Ang mabilis magalit, mabilis magsalita, at mabagal makinig ay hindi larawan ng pusong nagpapasakop. Ang galit ng tao ay hindi gumagawa ng katuwiran ng Dios.

Ang Salita ang salamin na nagpapakita kung sino tayo at kung ano ang hinuhubog ng Dios sa atin. Kung nakikinig tayo ngunit hindi sumusunod, dinadaya natin ang ating sarili. Ngunit ang nananatili sa “kautusan ng kalayaan” at isinasabuhay ito ay pinagpapala—hindi lamang sa paniniwala kundi sa aktuwal na pagbabago ng buhay.

Ang dalisay na pananampalataya ay may dalawang bunga: aktibong habag sa nangangailangan at personal na kabanalan sa gitna ng sanlibutan. Sa huli, ang tunay na tanong sa panahon ng pagsubok ay hindi kung kailan ito matatapos, kundi kung tayo ba’y lalong nagiging kawangis ni Cristo. Sapagkat ang tunay na pagpapala ay hindi lamang pag-alis sa hirap, kundi pagbabagong-anyo ayon sa Anak ng Dios.

Midweek Service | February 25, 2026

25/02/2026

Sa panahong mataas ang exposure sa pornograpiya at patuloy ang pagbaba ng pagpapahalaga sa kasal at moral na kalimisan, malinaw na ang problema ay hindi lamang panlipunan kundi espirituwal. Ang madalas at lihim na pagnanasa ay humuhubog ng pusong nakasentro sa sarili—hindi sa tipan, hindi sa sakripisyo, at hindi sa banal na disenyo ng Dios para sa pag-aasawa.

Itinuro ng Panginoong Jesucristo na ang kasalanan ay nagsisimula sa puso. Ang pagnanasa na hindi pinipigil ay nagiging tanikala; at ang hindi pinutol na ugat ng kasalanan ay namumunga ng pagkasira—sa isip, sa relasyon, at sa pamilya. Ang pornograpiya ay hindi naghahanda ng tao para sa tipan ng kasal; sinisira nito ang kakayahang magmahal nang may katapatan at kabanalan.
Ngunit ang pag-asa ay nasa Ebanghelyo. Ang mga kay Cristo ay ipinako na ang laman kasama ng mga pita at pagnanasa nito. Ang tunay na kalayaan ay hindi sa disiplina lamang, kundi sa pakikiisa kay Cristo at sa paglakad ayon sa Espiritu.

Ang hamon ay putulin ang ugat ng kasalanan, bantayan ang puso, at mamuhay bilang mga taong binago ng biyaya—handa hindi lamang umiwas sa kasalanan, kundi magmahal ayon sa disenyo ng Dios.

Text: Mateo 5:27-30 Evening Worship Service | Pastor Jervis Leron

24/02/2026

Sa Mateo 5:21–26, itinuro ng Panginoong Jesucristo na ang “Huwag kang papatay” ay hindi lamang tumutukoy sa aktuwal na pagpatay kundi pati sa galit, paghamak, at p**t sa puso. Ang Dios ay humahatol hindi lang sa panlabas na kilos kundi sa panloob na disposisyon. Higit pa rito, ipinakita Niya na ang pakikipagkasundo sa kapatid ay mas mahalaga kaysa sa anumang panlabas na pagsamba, at ang hindi pag-aayos ng alitan ay may tiyak na kabayaran—legal, moral, at espirituwal. Ang tunay na mamamayan ng kaharian ay mabilis magpatawad, handang makipag-ayos, at lumalakad sa pag-ibig gaya ni Cristo.

Morning Worship Service | February 22, 2026

19/02/2026

PAGKILALA SA PANGINOONG DIOS SA PANAHON NG PAGSUBOK SA PANANAMPALATAYA
San. 1:13-22

Sa panahon ng pag-uusig at pagsubok, ang pinakamahalagang tanong ay hindi kung gaano kahirap ang ating dinaranas, kundi kung gaano natin kakilala ang Dios. Itinuturo ni Santiago na ang Dios ay mabuti—Siya ang pinagmumulan ng bawat mabuting kaloob—at Siya ay tapat, hindi nagbabago sa Kanyang persona, layunin, at pagtawag sa Kanyang bayan. Ang pagsubok ay ginagamit Niya upang dalisayin ang pananampalataya, ngunit ang tukso ay nagmumula sa sariling pita ng tao. Kaya’t huwag padaya: ang kabutihan ng Dios ang dapat sandigan, at ang Kanyang katapatan ang dapat maging lakas ng ating pagtitiis.

Sa huli, ang lahat ng ito ay ganap na nahahayag kay Cristo. Sa Kanya natin nakita ang sukdulang kabutihan at katapatan ng Ama. Kaya sa gitna ng pag-uusig, ang hamon ay manatili kay Cristo, makinig sa Kanyang Salita, talikuran ang kasalanan, at magpasakop sa Kanyang kalooban—sapagkat tapat ang tumawag, at Siya rin ang magpapasakdal.

Midweek Service | February 19, 2026

17/02/2026

Sa Mateo 5:13–19, inilarawan ni Cristo ang Kanyang mga alagad bilang asin at ilaw ng sanlibutan. Ang asin ay simbolo ng katapatan, integridad, at pagpapanatili ng tipan ng Dios, na tulad ng paggamit ng asin sa mga handog at kasunduan sa Lumang Tipan. Ipinapakita nito na ang mga tagasunod ng Cristo ay patunay sa gitna ng sanlibutan na ang Dios ay tapat at naghahari, na ang kanilang buhay ay nagtataguyod ng katuwiran at naglilingkod bilang ehemplo ng Kanyang kaharian.
Ang ilaw naman ay simbolo ng nakikitang pamumuhay na nakatuon sa Dios, na nagliliwanag sa sanlibutan at nagbubunga ng kaluwalhatian sa Ama. Ang mabubuting gawa ng mga Cristiano ay hindi para sa sariling kapakinabangan kundi para sa ikaluluwalhati ng Dios.

Ayon sa Doktrina ng Hari, ang pagiging asin at ilaw ay isinasabuhay sa tatlong paraan:

1.Katatagan sa pag-uusig alang-alang kay Cristo;
2. Pagkakaroon ng mabubuting gawa na nagbubunga ng kaluwalhatian ng Dios;
3. Pagtuturo at pagsunod sa buong Kautusan ng Dios ayon kay Cristo.

Sa kabuuan, ang presensya at pamumuhay ng mga tagasunod ng Cristo sa sanlibutan ay ebidensya ng paghahari ng Dios, na nagpapatunay na Siya ay matapat sa Kanyang mga pangako at nagtataguyod ng Kanyang kaharian sa mundo.

Morning Worship Service | February 15, 2026