Bastion of Truth Reformed Church of Antipolo - Philippines

Bastion of Truth Reformed Church of Antipolo - Philippines Sunday Worship Services: 9:00 to 11:30 AM The Lord led and guided us to our path towards the ideals of the 16th Century Protestant Reformation.

Our Congregation

We are a congregation of Reformed (also known as Calvinistic) believers holding to and proclaiming the Gospel of God's sovereign particular irresistible grace in salvation. We have, since October 13, 2002, separated from the Church of the Foursquare Gospel in the Philippines as a result of the doctrinal tensions that arose around its central office in Quezon City. We have federat

ed with other local churches (also mostly former Foursquare churches) to form the denomination of Bastion of Truth Reformed Churches in the Philippines in April 26, 2004 (See more information: https://bastionoftruth.webs.com/history.htm). We congregate during Sundays with the preaching of the Scriptures as central to our worship. We teach the Heidelberg Catechism to the congregation and catechisms for children in these services. We do not use musical instruments in our services like we did during our Pentecostal/Charismatic days as we do not offer entertainment or amusement under the cloak of what they call “worship experience.” We strive to worhip God in spirit and in truth with due reverence and seriousness and not through the motions of our feelings and senses. We sing the Tagalog Psalter—a Tagalog versification of the Psalms. Our doctrine and practical walk as a congregation and as individual believers are guarded and supervised by elders (teaching and ruling). We conduct Gospel lessons for those who seek official membership. We maintain fellowship only with individuals and churches with the same uncompromising Gospel convictions as ours.

25/04/2026

Pagninilay:

KALUNGKUTANG MAKA-DIYOS (5)

“Sapagkat ang kalungkutang naaayon sa Diyos ay nagbubunga ng pagsisisi tungo sa kaligtasan na hindi ipagdaramdam, subalit ang makasanlibutang kalungkutan ay nagbubunga ng kamatayan.” —2 Corinto 7:10

ISA ang kalungkutang makadiyos sa mga hindi maaaring mawalang palatandaan ng pagiging anak ng Diyos, ng nakapagliligtas na biyaya. Oh, totoo nga na kahit pa sa anak ng Diyos mayroon din sa aspetong ito na pasimula pa lamang ng bagong pagsunod. Kumakapit sa kanya ang kasalanan. Ang kalungkutang makasanlibutan ay madalas na nakikita sa kanyang buhay. Mayroong mga panahon ng pagiging malahininga [‘lukewarmness’], ng kadiliman, kapag ang panalangin ng tunay na kalungkutan ay hindi lumalabas sa puso. Ngunit sa prinsipyo ang kalungkutan ay nandoon, palaging naroon, hangga’t hindi pa siya lumalaya sa katawang ito ng kamatayan. Napahalagang kaloob ng biyaya!

Kalungkutang naaayon sa Diyos. Ito ba’y bagay ng iyo o aking karanasan? Ang iyo bang buhay o ang akin bang buhay ay puno sa prinsipyo nitong pinagpalang kalungkutan. Paano ko malalaman? Paano ko makikilala kung ang aking kalungkutan ba ay makadiyos sa kanyang diwa, ang bunga ng Espiritu sa aking kalooban? Sa pamamagitan ng bunga nito ay malalaman ko. Sapagkat ang kalungkutang naaayon sa Diyos ay namumunga. Gumagawa ito ng pagsisisi tungo sa kaligtasan, na hindi ipagdaramdam.

Tunay na ang kalungkutan ng sanlibutan ay mayroon ding sarili nitong bunga, sapagkat gumagawa ito ng kamatayan. Hindi ito maiiwasan. Ang bunga ay tulad ng puno, at ang puno ay tulad ng ugat nito at tulad sa binhi kung saan umusbong ito. Ang bunga tungo sa pagsisisi ay hindi maaaring mapalitaw ng sanlibutan. Sapagkat ito ay kalungkutang makasanlibutan, kalungkutan ng laman, ang kalungkutang nakaugat sa pagkap**t sa Diyos, ang kalungkutang iniibig pa rin ang kasalanan bagamang ikinagagalit ang kabayaran nito, ang kalungkutang lilipas sa unang mapait na pagtikim sa masamang bunga ng kasalanan nang sa gayo’y magpasimulang may bagong lakas sa paglilingkod sa kasalanan at kalikuan, idagdag ang kasalanan sa kasalanan, magtipon ng mga kayamanan ng p**t, kahatulan sa kahatulan, kamatayan sa kamatayan, hanggang ang eternal na pagsisisi sa kadiliman sa labas ang maging sukdulang resulta. Ang kalungkutang makasanlibutan ay dumadaloy mula sa kamatayan at gumagawa tungong kamatayan.

Hindi gayon sa kalungkutang naaayon sa Diyos. Madaling maitatangi ang bunga nito doon sa kalungkutang makasanlibutan. Sapagkat ito ay gumagawa tungong pagsisisi. Siya na tunay na nalulungkot sa kasalanan ayon sa pamantayan ng Diyos ay iniibig ang Diyos, iniibig ang liwanag, iniibig ang katuwiran at kabanalan, iniibig ang lahat na buhat sa Diyos; kinapop**tan niya at kinasusuklaman ang lahat ng galing sa diyablo, sa kadiliman, sa kalikuan at kabuktutan, sa karumihan at dungis ng kasalanan. Sa pag-ibig na iyon ng Diyos at pagkasuklam sa kadiliman siya ay nalulungkot at humihingi ng habag at nagpapatawad na biyaya. Ngunit sa kapangyarihan din ng pag-ibig na iyon ng Diyos siya rin ay nagbabagong-landas, palayo sa kasalanan at patungo sa Diyos na buháy at sa Kanyang liwanag.

At ang pagsisising ito ay hindi pagsisisihan [o ipagdaramdam]. Siya na tunay na nagsisisi at nagbabalik-loob sa Diyos ay hindi magbabalik sa pagkaalipin sa kasalanan. Ito ay pagsisisi tungo sa kaligtasan, walang hanggang kaluwalhatian, at kasakdalan. Kalungkutang napalitan ng walang hanggang kagalakan! (ABANGAN: ‘Bahagyang Makaligtas’)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

18/04/2026

Pagninilay:

KALUNGKUTANG MAKA-DIYOS (4)

“Sapagkat ang kalungkutang naaayon sa Diyos ay nagbubunga ng pagsisisi tungo sa kaligtasan na hindi ipagdaramdam, subalit ang makasanlibutang kalungkutan ay nagbubunga ng kamatayan.” —2 Corinto 7:10

ANG manglulustay ng salapi ay mapandayang ginugugol ang ari-arian ng kanyang amo na ipinagkatiwala nito sa kanya, hanggang sa ang pagkalantad sa kanyang ginawa ay magdala ng kasamaan at ng pagkawala ng posisyon at reputasyon, at sa bilangguan ay tatangisan ang kahalangan ng kanyang mga naging daan. Kanyang inibig ang kanyang makasalanang landasin at nagpasasa sa kanyang kasakiman, hanggang sa siya ay matuklasan. Itinatangis niya ang mapait na bunga, hindi ang makasalanang landasin. Haharapin ng nasentensyahang mamatay-tao ang kanyang bitayan at napuno ng pagkakilabot, na napipighati hindi dahil sa kasalanan, kundi ang mapait na kinahantungan nito. Itinaya ng manunugal ang lahat at natalo, sinira ang kanyang buhay pati na ang sa kanyang pamilya, at gayon siyang napuno ng mapait na kabagabagan na ipinasiyang wakasan na ang lahat ng ito sa kanyang isip sa pamamagitan ng pagbabaril sa kanyang sarili sa ulo. Ang taong mahalay, matapos lubos na magpakasasa sa napakasamang pamumuhay, sa katapusan ay tinanggap ang nararapat na sukli sa kanyang pagkagumon sa kasamaan at itinatangis ang kanyang kalagayan sa sakit at matinding hirap ng masamang karamdamang kumakain sa kanyang laman at mga buto. Sa ganito’y walang alinlangang mapaparami pa natin ang mga halimbawa, kahit maging galing sa ating sariling mga buhay, kapag ang masama nating mga puso ay akitin tayo na ikalungkot ang kasalanan sa pamamagitan ng kalungkutan ng sanlibutan.

Hindi ito kalungkutang naaayon sa Diyos. Hindi ito makadiyos na kalungkutan, kundi isang walang-diyos na kalungkutan. Wala ang Diyos sa buong isipan ng taong masama; kahit pa sa kanyang mga kaisipan tungkol sa kalungkutan sa kasalanan. Ang masama ay puno ng galit kapag ang kabayaran ng mga kasalanan ay sinisingil na sa kanya, hindi dahil ang kasalanan ay paglaban sa buhay na Diyos, kundi dahil sinasalungat siya nito, ang kanyang buhay, posisyon, pangalan, at dangal. Ang kalungkutan ng sanlibutan, sa diwa, ay pagsisisi ng impiyerno. Ito ay kalungkutan na walang matagpuang tugon ng awa at habag at nagpapatawad na biyaya sa puso ng Diyos, kung paanong ito’y walang pagtanggap galing sa Diyos at hindi naaayon sa Kanya; kalungkutan, na tulad sa lahat ng gawa ng kadiliman ay pinupukaw ang Kanyang mabagsik na galit.

Kalungkutang naaayon sa Diyos—saan ito matatagpuan? Tanging doon sa kinaroroonan ng biyaya ng Diyos. Nag-uugat ito sa eternal na pag-ibig ng Diyos sa atin. Sapagkat narito ang pag-ibig, hindi sa iniibig natin ang Diyos, kundi na inibig Niya tayo at ipinagkaloob ang Kanyang Bugtong na Anak upang maging kabayaran para sa ating mga kasalanan (1 Juan 4:10). Ang pag-ibig na iyon ay ibinuhos Niya sa ating mga puso. Ibinubunsod Niyang matikman natin ang pag-ibig na iyon. Sa liwanag at karanasan ng pag-ibig na iyon, tumatanaw tayo at humahatol tungkol sa ating mga kasalanan, tayo’y puno ng hindi mailarawang hinagpis, at sumisigaw, “Diyos, kahaban mo ako, isang makasalanan!”

Hindi ito sa kanya na nagnanais, ni sa kanya na nagsisikap… Kundi sa Diyos na nahahabag. Ang kalungkutang naaayon sa Diyos ay dumadaloy mula sa bukal ng mabiyayang paghirang [election] ng Diyos, sa ibabaw ng isinumpang punong-kahoy [krus] ng Kalbaryo, sa pamamagitan ng pagpapakilos ng Espiritu ng biyaya sa ating mga puso, mula doon ay magbabalik sa Diyos bilang mabangong samyo ng pagsisisi, nakalulugod sa Kanya. (ITUTULOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

11/04/2026

Pagninilay:

KALUNGKUTANG MAKA-DIYOS (3)

“Sapagkat ang kalungkutang naaayon sa Diyos ay nagbubunga ng pagsisisi tungo sa kaligtasan na hindi ipagdaramdam, subalit ang makasanlibutang kalungkutan ay nagbubunga ng kamatayan.” —2 Corinto 7:10

HIGIT pa, ito rin ay pagkalungkot sa kasalanan na matalim na nadarama ang pagkahiwalay sa Diyos, at nasasabik sa Kanya. Sapagkat kung mayroong kalungkutang naaayon sa Diyos, naroon ang pag-ibig ng Diyos sa ating mga puso. Ang pag-ibig ng Diyos na iyon ay ang pinakamalalim na ugat nito. Mula dito’y umaagos ang makadiyos na kalungkutan. Sa pag-ibig na iyon ng Diyos ay hinahanap natin Siya nang buo nating lakas, nasasabik sa Kanya, nagugutom sa pakikipagsamahan sa Kanya, nauuhaw sa mga tubig ng Kanyang biyaya at tapat na pag-ibig. Gayon pa ma’y ang kasalanan ay nagdudulot ng pagkakahiwalay. Walang pagsasamahan sa kadiliman, walang pagtikim sa pinagpalang biyaya ng ating Diyos. Sa kadiliman ay hindi natin Siya matatagpuan. At ang kalungkutang makadiyos ay batid ang sakit ng pagkakawalay. Hinahatak nito ang kanyang sarili sa pagkasabik sa Diyos. Hindi ito mapapahinga hanggang maialis ang kadiliman at mapanumbalik ang pakikisama at pinagpalang karanasan ng nagpapatawad na biyaya ng Diyos na nilikhang panibago sa ating kalooban na hindi maabot ng pang-unawa.

Gayon ang makadiyos na kalungkutan. Nakaugat sa pag-ibig ng Diyos at dumadaloy mula sa rito, ang makadiyos na kalungkutan ay umaayong tiwasay sa Kanya, sang-ayon sa Kanya, at may pagtanggap Niya. Humahatol ito tungkol sa kasalanan sa liwanag ng Kanyang mukha at sa harapan ng Kanyang trono. Ito ay hinagpis ng pananabik sa Diyos sa gitna ng kadiliman ng pagkawalay. Nagmamakaawa ito sa habag at kapatawaran. Pinapagpalang karanasan!

Kalungkutang naaayon sa Diyos. Saan ito matatagpuan? Tiyak na hindi sa sanlibutan. Malinaw itong ipinapahayag ng apostol noong ipakita niya ang pagkakaiba sa pagitan ng makadiyos na kalungkutan at kalungkutan ng sanlibutan. Ang ipinahihiwatig ay ang kalungkutang naaayon sa Diyos at ang kalungkutan ng sanlibutan ay bumubuo ng matalim na pagkakasalungatan; sa sanlibutan ay bigo ang tao na makakita ng bakas ng kalungkutang makadiyos na ito.

Namumuhay ang sanlibutan sa laman. Ang laman ay walang ibinubunga maliban ang makalamang kaisipan. At ang makalamang kaisipan ay pagkap**t laban sa Diyos. Ito ay kamatayan. Nakatuon ito sa mga bagay ukol sa kamatayan. Habang nakatuon ukol sa mga bagay ng kamatayan, at naibubunsod lamang ng pagkap**t laban sa Diyos, iniibig nito ang kadiliman at nasasabik sa mga bagay na makalaman. Ito ay nalulugod sa gawa ng kalikuan, at nalulugod ito doon sa mga manggagawa ng kasamaan. Ang paglilingkod sa kasalanan, ang pagsasakatuparan ng mga pagnanasa ng laman, ang angkop na kinabibilangan ng sanlibutan.

Paano kung gayon na ang kalungkutang makadiyos ay uusbong mula sa puso ng sanlibutan, mula sa ating masamang laman? Mayroon ngang kalungkutan ng sanlibutan, ang totoo pa nga’y pagkalungkot sa kasalanan. Sapagkat ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan, at ang singílin ay pinasisimulan nang bayaran ng kasalanan sa panahong kasalukuyan. Kapag ang mga singiling ito ay pinagbayaran, taglay doon sa puso ng makasalanan ang kadalasa’y mapait na pagkagalit, hindi laban dito mismo, kundi laban sa kasalanan dahil sa pagbabayad nito ng gayong kalupit na singilin; isang matinding pagsisisi, masakit na kumakagat at kumakain papasok sa kanyang puso, sapagkat ang daan ng kasalanan ay nilakbay hanggang sa mapait na dulo; ang pighati ng kawalang-pag-asa, sapagkat ang mga bagay na nagawa ay hindi na mababawi at ang mapait na bunga ay hindi matatanggihan. (ITUTULOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

04/04/2026

Pagninilay:

KALUNGKUTANG MAKA-DIYOS (2)

“Sapagkat ang kalungkutang naaayon sa Diyos ay nagbubunga ng pagsisisi tungo sa kaligtasan na hindi ipagdaramdam, subalit ang makasanlibutang kalungkutan ay nagbubunga ng kamatayan.” —2 Corinto 7:10

OO, ang kalungkutan ay alam ko, alam mo. Subalit ang kalungkutang mula sa Diyos? Ano ba kaya ito? Ayon sa orihinal na teksto, ito ay kalungkutang ‘tungo,’ isang kalungkutang ‘ayon’ sa Diyos. Ito ay kalungkutang dulot ng kasalanan; ito pagkalungkot sa kasalanan. Na nasa isip ng apostol ang kalungkutan ito tungkol at dahil sa kasalanan ay parehong hayag sa talata at mula sa konteksto. Sapagkat pangunahin siyang nangungusap sa mga taga-Corinto, isang konggregasyon na sinalanta ng maraming kasalanan at mga kasamaan. Isang espiritu ng pagkakampi-kampi ang nagdulot ng hidwaan at pagtatalo at pagkakahati-hati, magkagayo’y si Cristo mismo ay hinamak nang gawin siyang pinuno ng isang pangkat. Pinahintulutang dumihan ng pakikiapid at pangangalunya ang templo ng Banal na Espiritu, at sila na binili sa halaga upang mapalaya sila sa kasalanan ay isinuko ang kanilang sarili sa kahalayan. Pinasimulang lituhin ng hidwang paniniwala ang kaisipan ng ilan, inaagawan sila ng pag-asa ng muling pagkabuhay mula sa mga patay.

Sinaway sila ng apostol sa pamamagitan ng liham, minsan ay matalim at marubdob, at pinagsabihan silang humiwalay sa kanilang masamang daan. Pansumandali, matapos maipadala ang liham, nabagabag at natakot ang may-akda sapagkat hindi pinakinggan ang kanyang pagsaway at lumala pa ang kasamaan imbis na mapabuti ang kalagayan ng iglesya. Subalit ngayon ay inaliw siya ng ulat ni Tito na ang liham ay matiwasay na tinanggap at nagdulot ng kalungkutan at pagsisisi, makadiyos na kalungkutan, kalungkutang naaayon sa Diyos na gumagawa ng pagsisisi tungo sa kaligtasan. Tungkol sa kalungkutang iyon, sa sakit at pighati sa kasalanan, nangungusap ang talata.

Kahit pa pagkalungkot sa kasalanan ay hindi nangangahulugang makadiyos na kalungkutan. Mayroong kalungkutang dulot ng kasalanan na mula sa sanlibutan, na gumagawa ng kamatayan. Mayroon pang isang kalungkutan na naaayon sa Diyos, na gumagawa ng pagsisisi tungo sa kaligtasan na hindi ipagdaramdam. Ang huli lamang ang makadiyos na kalungkutan. Ito ay kalungkutang ang Diyos mismo ang sukatan, ang pamantayan ng paghatol, isang kalungkutang minamasdan ang kasalanan, na humahatol hinggil sa kasalanan, na dumarama tungkol sa kasalanan katulad Niya. Siya ang sakdal na matuwid, ang banal ba walang kapintasan, ang walang pagbabagong tunay na Diyos. Siya ay liwanag, at sa Kanya’y walang kadiliman. Siya ang kataas-taasang kabutihan, ang nag-iisang sukatan ng lahat na tinatawag na kabutihan, na may walang hanggang sakdal, na banal na pag-ibig. Siya ay sakdal na pag-ibig. Sa sakdal na pag-ibig na iyon ay kinapop**tan Niya ang lahat ng kadiliman, lahat ng kabuktutan, lahat ng katampalasanan at kasalanan, lahat ng kabulukan at karumihan. Kinasusuklaman Niya ito. Hindi Siya maaaring makipagsamahan dito. Hinahatulan Niya ito. Sinusumpa Niya ito tungo sa kamatayan at impiyerno.

Ang makadiyos na kalungkutan ay salamin niyaong banal na pag-ibig ng Diyos at ng pagkap**t sa kasalanan sa ating mga puso. Kung paanong ang banal na pagkasuklam sa kasalanan ay nakaugat sa Kanyang pag-ibig sa sarili, gayon di’y ang makadiyos na kalungkutan ay dumadaloy mula sa pag-ibig ng Diyos. Kung paanong kinasusuklaman ng Diyos ang pag-ibig sapagkat ito’y sumasalungat sa Kanyang matuwid at banal na likas, gayon di’y ang makadiyos na kalungkutan ay namumuhi sa kasalanan alang-alang sa Kanyang pangalan. Kung paanong ang Diyos ay walang pakikipagsamahan sa kasalanan, gayon di’y ang kalungkutang naaayon sa Diyos ay lalayuan ito tulad sa ketong. Kung paanong hinahatulan ng Diyos ang kasalanan at ang gumagawa ng katampalasanan tungo sa impiyerno at kapahamakan, gayon di’y siya na puno ng kalungkutan tungo sa Diyos ay nilalagdaan ang sarili niyang kahatulan sa harap ng Dakilang Puting Trono. Ito ang kalungkutan para sa kasalanan alang-alang sa Pangalan ng Diyos. (ITUTULOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

28/03/2026

Pagninilay:

KALUNGKUTANG MAKA-DIYOS (1)

“Sapagkat ang kalungkutang naaayon sa Diyos ay nagbubunga ng pagsisisi tungo sa kaligtasan na hindi ipagdaramdam, subalit ang makasanlibutang kalungkutan ay nagbubunga ng kamatayan.” —2 Corinto 7:10

PINAGPALANG kalagayan ng isip at puso—makadiyos na kalungkutan. Makatatlong pinagpala, sapagkat ito ay bumubukal mula sa mismong pag-ibig ng puso ng Diyos, sapagkat ito’y nagbabalik sa Kanya at nagbubunsod sa walang hanggang bukal ng mapagpatawad na kahabagan upang dumaloy patungo sa atin, at dahil lumilikha ito sa kalooban natin ng matibay na pasiya na lumakad sa landasin patungo sa buhay na walang hanggan.

Kalungkutang mula sa Diyos—ano ba ito? Ikaw ba, ako ba ay nababatid ito sa pamamagitan ng karanasan? Ito ba ay riyalidad sa aking buhay? Batid ko ba ito, hindi dahil magagawa kong intelektuwal itong maunawaan, maipaliwanag ito bilang katuruan, lohikal na mabigyang kahulugan ito at maitangi ito sa iba pang uri ng kalungkutan, bagkus ay dahil hinawakan nitong mahigpit ang aking puso at binagabag ang aking kaluluwa sa pamamagitan ng mapanaig na kapighatian na hindi ako pinagpapahinga malibang matagpuan ko ito sa paanan ng krus, kung saan tumutulo ang dugo na naglilinis sa atin mula sa lahat ng kasalanan?

Ang kalungkutan alam ko—at sino ang hindi nakakaalam sa lambak na ito ng mga pagluha? Anong kataga mayroon sa salita ng tao na higit na karaniwan, higit na pamilyar sa pang-unawa, hindi gaanong kailangan ng paglilinaw, kaysa sa kalungkutan? Ipinapahayag nito kung ano ang pangkalahatang karanasan sa lahat ng puso ng tao; ipinapakahulugan nito kung ano ang nagsasalarawan sa lahat ng pagpapagal at paggawa ng pitumpu o walumpung mga taon na siyang haba ng buhay ng tao; tumuturo ito sa madilim na anino na tumatama sa buong kasaysayan ng tao magmula nang kailangang lisanin ng ating mga unang magulang ang paraiso. Ang kalungkutan ay matatagpuan sa lahat ng tahanan, binabagabag lahat ng puso, gumuguhit sa lahat ng mukha ng tao.

Gayong hindi maihihiwalay na nakaugnay ang kalungkutan sa karanasan ng lahat ng tao, buhay, paggawa, at pagpapagal, na ang mundong wala nito ay hindi natin maiisip. Mayroong kalungkutang bunga ng pisikal na sakit at pagdaing, ng pagkabulok na kumakain sa ating laman at inuubos ang ating mga buto. Mayroong kalungkutan na pumupuno sa ating puso kapag ang ‘Tagasundong Kamatayan’ ay walang awang ginagapas ang mga taong ating minamahal nang higit kaysa buhay; mayroong kalungkutang bunga ng kamalayan sa mga bagay na nagawa na hindi dapat ginawa at hindi na mababago pa. Mayroong kalungkutan ng pagsisisi, ang kalungkutan ng pagkabigo, ang kalungkutan ng kawalan ng pag-asa. Mayroong kalungkutan ng isang indibidwal, ang kalungkutan ng isang bansa, ang kalungkutan ng sanlibutan. Ang kalungkutan ay sumisigaw mula sa silid ng may karamdaman at nasa bingit ng kamatayan, mula sa mga ospital at pagamutan ng mga baliw, mula sa mga pook ng digmaan sa sanlibutan. Ang mga daing nito ay nadidinig sa lunsod at sa mga kanayunan. Inihahatid nito ang dilim ng lilim ng kamatayan sa palasyo at sa kubo. Wala itong itinatangi. Wala itong itinatanging tao. Anong kataga ang magpapakita ng higit na pangkalahatang karanasan ng tao kaysa sa kalungkutan? (ITUTULOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

21/03/2026

Pagninilay:

‘BIYAYA SA MAPAGPAKUMBABA’ (5)

“Sapagkat ang Diyos ay sumasalungat sa mga palalo, ngunit nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba.” —Santiago 4:6

KAMANGHA-MANGHA ang mga daan ng Diyos! Palaging gayon ang Kanyang mga gawa na wala nang matitira pa sa atin upang ipagmalaki. Sapagkat dahil sa Kanyang walang hanggang biyaya na tayo ay mapagpakumbaba. At tinatanggap natin ang Kanyang hindi malirip na biyaya sapagkat tanging sa mapagpakumbaba na Siya ay mapagbiyaya. Anong tamis ng biyayang iyon sa mapagpakumbaba! Anong halaga ng biyayang iyon, kapag ang mga hindi mapatid na tali ng pag-ibig ay dalhin sila doon sa isinumpang punong-kahoy ng kanilang pinagpalang Manunubos, at kanilang tanggapin yaong para sa kanilang mga nagsisising puso na pinakamatamis sa lahat ng kaaliwan: na sila’y tumanggap ng makalawang-ulit para sa lahat ng kanilang mga kasalanan at na ang kanilang mga kasamaan ay pinatawad. Anong hindi mailarawang tuwa ng pagkalugod at walang kahambing na damdamin ng kagalakan ang tumatagos sa kanilang mga pagal na kaluluwa kapag, habang nakaluhod sa mga nagdurugong paa ng pinagpalang Kordero ng Diyos, sila ay nabihisan ng mga kasuotan ng katuwiran, dinamtan nang sa gayo’y sila’y makapanirahan sa bahay ng Diyos sa lahat ng kanilang mga araw upang mamasdan ang kagandahan ng Panginoon at sumangguni sa Kanyang templo.

Anong pagpapala kapag ang Mang-aaliw, ang Espiritu ng mapagpakumbabang si Jesus, ay piliing manirahan sa kanilang puso magpakailanman, nananahan sa kanila, tinitiyak sa kanila ang kanilang kaligtasan mula sa kautusan ng kasalanan at kamatayan, pinalalaya sila, nililinis sila, hinihigpitan ang bigkis ng nakikipagtipang pag-ibig ng Diyos at magpakailan mang ibinubuhos sa kanilang puso yaong pag-ibig ng Diyos na palaging una at doo’y tinuruan silang tumugon sa pinagpalang, “Abba, Ama!”

Anong tamis ng bagong pag-asa na pinukaw sa kanilang puso sa pamamagitan ng mismong biyayang ito. Batid nila na sila ay makapaninirahan sa bahay ng Diyos magpakailan man. Bagamang sa dakong ito ng libingan ay napakadaming naghihiwalay, madaming sumasagabal sa pinagpalang pakikipagsamahang ito sa bahay ng Diyos, batid nila na kapag itong makalupang bahay ng toldang ito ay mawasak, mayroon silang bahay na hindi gawa ng mga kamay, walang hanggan sa mga kalangitan. Sila ay patutungo sa kanilang makalangit na tirahan kasama ng lahat ng mga tinubos na nauna at ng lahat ng mga banal na anghel. Batid nila sa pamamagitan ng biyaya na kapag ang huling trumpeta ay tumunog at magwakas na ang panahon, kapag ang pumanaw kay Cristo ay bumangon at ang mga pangalan ay tawagin na mula sa itaas, sa sandaling iyon ay masisiyahan sila sa Kanyang larawan. Walang hanggang mabibihisan ng pinakamagandang biyaya, ng walang batik na kadalisayan, ng hindi nasisirang kaluwalhatian sa katawan at kaluluwa, at sa pagtanggap ng larawan ng makalangit imbis na larawan ng makalupa, kanilang makikita Siya nang mukhaan, makikilala Siya kung paanong sila’y nakikilala, at lumalakad sa liwanag, ikinasisiya ang kanyang banal na tipan ng pakikipagkaibigan sa kasakdalan magpakailan man.

Anong halaga! Oo, siyang tunay, ang Kanyang pag-ibig ay higit kaysa buhay, ang Kanyang biyaya ay higit kaysa pagkain. At ito ay galing lahat sa Kanya. Tungong buong kawalang-hanggan ay magiging ating mapagpasalamat na pagpapahayag: wala galing sa sarili at lahat galing sa Iyo. Biyaya sa mapagpakumbaba. At ang pagpapakumbaba ay hindi galing sa atin, ito ay kaloob ng Diyos. Sa Kanya lamang ang kaluwalhatian magpakailan man! (ABANGAN: 'Kalungkutang Makadiyos')

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

14/03/2026

Pagninilay:

‘BIYAYA SA MAPAGPAKUMBABA’ (4)

“Sapagkat ang Diyos ay sumasalungat sa mga palalo, ngunit nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba.” —Santiago 4:6

GAYON ma’y, bagamang mapagmataas sa ating sarili, tayo ay mababa kay Cristo. Sapagkat ang kapakumbabaan mismo ay kaloob ng Diyos sa Kanyang mga hinirang. Ito ay Kanyang kaloob sa kanila kay Cristo Jesus. Si Cristo ang mababang-loob na lingkod ni Yahweh sa nakatataas at katangi-tanging paraan. Tinaglay Niya ang anyo ng isang alipin, bagamang hindi Niya itinuring na isang bagay na dapat panangnan ang pagkapantay sa Diyos. Sa anyo ng isang alipin ay ibinaba Niya ang Kanyang sarili, na naging masunurin sa Ama sa lahat ng mga bagay, kahit tungo sa isinumpang kamatayan sa krus. Ang mga hinirang ng Diyos ay nasa Kanya. Sila ay ibinigay sa Kanya mula pa bago itatag ang sanlibutan. Sila ay ibinilang na nasa Kanya ayon sa panukala ng Eternal. Sila ay pinag-isa sa Kanya ng hindi maarok at magpawalang hanggang biyaya. Ang Kanyang kapakumbabaan ay kanila, isang walang bayad na kaloob sa kanila buhat sa Diyos. Bagamang sa kanilang sarili ay hindi mababang-loob bagkus ay punung-puno ng palalong pagmamataas at masamang pagkamakasarili, gayonma’y bilang mga ibinilang sa Kanya sila ang mapagpakumbaba at mababang-loob, yaong mga makapaninirahan sa tolda ng Banal at matikman ang Kanyang biyaya.

Hindi lamang ito. Ang bayan ng Diyos ay hindi lamang ibinibilang sa mapagpakumbabang Lingkod ni Yahweh bilang kanilang Ulo at Manunubos, kundi sila di’y ginawang kabahagi sa Espiritu ng kanilang Panginoon. Ang Kanyang kababaang-loob ay hindi lamang ibinilang sa kanila, kundi sila di’y ginawang mga tagatanggap nito. Ang Espiritu ni Cristo ay pumapasok sa kanilang mga puso at isipan upang doo’y manirahan. At anong ganap na pagbabago ang isinasagawa ng Espiritu doon sa palalong dako ng puso ng tao. Kanyang dinudurog sa pira-piraso ang lahat ng matigas; Kanyang ibinababa lahat ng matayog; Kanyang hinahamak lahat ng mataas; Kanyang pinapagkumbaba ang lahat ng hambog. Hindi kailan man isang pusong napakatigas, bagkus ay pinalalambot Niya ito tungo sa pagsisisi; hindi kailan man isang pag-iisip na nadimlan, bagkus ay nililiwanagan Niya ito tungo sa pagkilala sa kasalanan; hindi kailan man isang kalooban na mapagmatigas, bagkus ay pinasasailalim Niya ito tungo sa pagsisisi. Siya’y hindi mapigilang nagpapagal sa madilim at mapagmataas na nasasakupan ng ating makalamang puso hanggang sa ang bawat trono ng sarili, ng kasalanan, ng diyablo ay mapabagsak sa alabok. Hindi Siya masisiyahan hanggang sa mula doon sa dating palalo at walang pagsisising puso ay mapiga ang sigaw: “Diyos, mahabag ka sa akin, isang makasalanan!”

Kay Cristo Jesus ang anak ng Diyos tumatanggap ng biyaya ng pagpapakumbaba. Tayo’y naligtas sa pamamagitan ng biyaya. Ang biyayang ito ay ibinibigay sa mapagpakumbaba. At ang pagpapakumbabang ito ay hindi galing sa atin. Ito ay kaloob ng Diyos. (ITUTULOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

07/03/2026

Pagninilay:

‘BIYAYA SA MAPAGPAKUMBABA’ (3)

“Sapagkat ang Diyos ay sumasalungat sa mga palalo, ngunit nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba.” —Santiago 4:6

ANG Diyos at ang kapalaluan ng nilalang ay hindi magsasamang matiwasay. Lahat ng mataas at palalo ay dapat hamakin at ibaba sa harapan ng Diyos. Ang mapagmataas na nilalang ay hindi maaaring mabuhay sa Kanyang presensya, hindi makapaninirahan sa Kanyang tolda, hindi makakatikim ng Kanyang pakikisama, hindi makatatanggap ng biyaya mula sa Kanya. Sinasalungat ng Diyos, itinataboy ang gayong mga nilalang sa sukdulan. Hinaharap Niya sila sa Kanyang banal na pagkap**t. Ang masama ay Kanyang ibinababa. Samakatuwid ay sa kadiliman sa labas at kalalimlaliman ng impiyerno.

Ngunit hindi ba’t tayong lahat ay kasuklamsuklam na likas na mga palalo? Tayo’y mga gayon nga. At wala ngang kahit isa na hindi gayon, wala, wala kahit isa. Ang kapakumbabaan sa tunay nitong kahulugan ay hindi katangian ng kahit sinong taong nasa laman. Maaaring walang kabuluhang may maipakita ang isang tao na kapakumbabaan at kababaang-loob ng puso at isip. Maraming ganito sa makabagong sanlibutan. Sinasabihan nila tayo na ang Cristianismo ay paglilingkod. Tinitiyak nila sa atin: si Cristo na lingkod ng lahat, ay ang ating halimbawa, at sa pagsunod sa kanya ay dapat nating paglingkuran ang isa’t isa. Ang makabagong tao ay ibig na ibig na magparoo’t parito suot ang damit ng isang alipin, dala ang palanggana at tuwalya upang hugasan ang mga marumi at pagod na paa ng kanyang kapwa.

Gayon ma’y ang puso ng taong nasa laman ay hindi nadadamitan ng kapakumbabaan sa harapan ng Diyos. Tinaglay nito ang isang pag-uugali sa paraiso nang kumiling itong makinig sa kasinungalingan ng manunukso: ‘Kayo ay magiging mga Diyos.’ ito ay pag-uugali ng pagtataas sa sarili at pagkap**t. Sa gayon ding pag-uugali ang pusong nasa laman ay umiiral pa rin. Hindi nito taglay ang pagpapakumbaba bagkus ay puspos ng kakila-kilabot na pagmamataas sa harapan Niya na makatarungang humahatol.

Ah, kung tutuusin ay madaling magsuot ng balabal ng kapakumbabaan sa sandaling panahon. Naipagmamalaki pa nga ng mga tao ang kusang paghuhubad sa kasuotan ng isang panginoon at isusuot ang damit ng alipin. Subalit ang mga taong nasa laman din na ito, na lumalakad sa sanlibutan na walang kabuluhang nagpapakita ng pagpapakumbaba, isang balabal ng kababaang-loob na nagiging kanilang pagmamalaki, handang ialok ang kanilang paglilingkod sa sangkatauhan at hugasan ang paa ng lahat, ay sila ding hindi tatanggapin, na sila’y nangangailangan na ang kanilang mga paa ay kailangang mahugasan ng Panginoon. Hindi nila aaminin ang dumi at kabulukan ng kanilang sariling puso at, pakumbabang yuyukod sa harapan ng trono ng biyaya sa pagbabago ng isip at pagsisisi, na taimtim na ninanasa na mahugasan ng dugo ng Kordero ng Diyos. Wala kahit isang may mababang-loob, wala, wala kahit isa. (ITUTULOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

28/02/2026

Pagninilay:

‘BIYAYA SA MAPAGPAKUMBABA’ (2)

“Sapagkat ang Diyos ay sumasalungat sa mga palalo, ngunit nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba.” —Santiago 4:6

ANONG sukdol kasuklam-suklam ng pagmamataas. Sapagkat sino ang dakila maliban sa Diyos? Nasaan ang nilalang na makapagkukunwari na maging anuman o magtaglay ng anuman hiwalay sa Diyos? Tanging ang Diyos ang dakila, walang hanggahan, hindi mailarawan, hindi maarok sa kadakilaan. Tanging ang Kanyang Pangalan ang naitaas sa ibabaw ng lahat. Pagsamahin man ang kadakilaan ng kapangyarihan at kapamahalaan, ang karunungan at kahusayan, ang kagandahan at kaluwalhatian ng buong sanlibutan, sa lahat ng kapanahunan, ng mga tao sa ibaba at ng mga anghel sa kaitaasan, at hindi niyo pa man lang napasisimulang maabot ang sukat ng Kanyang kadakilaan na ang Pangalan ay Kamangha-mangha. Manapa’y lahat ng paghahambing ay sukdulang hindi maaari at ang pagtatangkang maghambing ay kalapastangan. Sapagkat anumang kapangyarihan at kapamahalaang mayroon, ang kagandahan at kaluwalhatian ng tao o anghel sa buong lawak ng sangkalikhaan, lahat ng ito ay buhat sa Kanya at wala sa atin. Maliban sa Kanya’y walang ibang Diyos. Ang lahat ng bagay ay mula sa Kanya, sa pamamagitan Niya, at patungo sa Kanya. Kung Siya’y uurong, sukdulang maglalaho ang kaluwalhatian at kagandahan ng tao, mawawalang kabuluhan ang kanyang kadakilaan. Ang Diyos lamang ang dakila, at wala nang ibang dakila pa maliban sa Kanya.

Gaano tayong napakaliit. Kung ihahambing sa Kanya, maliit pa tayo sa patak sa timba o sa alikabok sa timbangan. Tayo ay itinuturing na wala. Hiwalay sa Kanya ay wala tayong pagkatao; nabubuhay lamang tayong patuloy sa pamamagitan Niya. Hiwalay sa Kanya hindi tayo makagagalaw; patuloy lamang tayong gumagalaw sa pamamagitan Niya. Gaano kahangal kung gayon ang pagmamataas sa Kanyang harapan. Makapag-aangkin ba ng kaluwalhatian ang luwad [putik] dahil sa kagandahan ng sisidlang inanyuan ng magpapalayok? Mas hamak na luwad tayo kaysa sa magpapalayok sa harapan ng Diyos. Ang salamin ba’y makapag-aangkin ng kagandahan mula sa imahe na sinasalamin nito? Lalo pa ngang hindi nararapat na ang nilalang ay ipagmalaki sa harapan ng Kataastaasan ang kagandahan o kaluwalhatian o kapangyarihan na hindi sariling kanya.

Gaano kung gayon na napakahamak ang pagtataas sa sarili sa mata Niya na nag-iisang dakila at nag-iisang bukal ng lahat ng kadakilaan. Sinasalungat ng Diyos ang palalo. Ang Diyos at ang kapalaluan ng nilalang ay hindi magsasamang matiwasay. Lahat ng mataas at palalo ay dapat hamakin at ibaba sa harapan ng Diyos. Ang mapagmataas na nilalang ay hindi maaaring mabuhay sa Kanyang presensya, hindi makapaninirahan sa Kanyang tolda, hindi makakatikim ng Kanyang pakikisama, hindi makatatanggap ng biyaya mula sa Kanya. Sinasalungat ng Diyos, itinataboy ang gayong mga nilalang sa sukdulan. Hinaharap Niya sila sa Kanyang banal na pagkap**t. Ang masama ay Kanyang ibinababa. Samakatuwid ay sa kadiliman sa labas at kalalimlaliman ng impiyerno. (ITUTULOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

Address

39 Main Street, Oreta, Barangay San Isidro
Antipolo
1870

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Bastion of Truth Reformed Church of Antipolo - Philippines posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Place Of Worship

Send a message to Bastion of Truth Reformed Church of Antipolo - Philippines:

Shortcuts

Share

Category