Bastion of Truth Reformed Church of Antipolo - Philippines

15/08/2026

Pagninilay:

‘ANG ESPIRITU NG PAGKUKUPKOP’ (2)

“Sapagkat hindi kayo tumanggap ng espiritu ng pagkaalipin upang muling matakot, kundi tumanggap kayo ng espiritu ng pagkukupkop, na dahil dito'y tumatawag tayo, ‘Abba! Ama!’ Ang Espiritu mismo ang nagpapatotoo kasama ng ating espiritu na tayo'y mga anak ng Diyos.” —Roma 8:15-16

‘ABBA, Ama.’ Sa pagtawag na ito ng pananampalataya, ng pag-ibig, ng pag-asa at pananabik, ang iglesya na ginagabayan ng Espiritu ay malayang nagpapahayag ng kanyang katiyakan ng pagiging anak. Dito ang kanyang mga miyembro ay nagbibigay ng patotoo ng kanilang kamalayan na sila ay mga anak ng Diyos.

‘Abba Pater!’ Sa orihinal na salin mayroong pag-uulit ng iisang kataga, una ay sa wikang Caldeo, pagkatapos ay sa Griego, na ang parehong kataga ay simpleng nangangahulugang “Ama.” Ang dobleng parirala ay malamang na karaniwang gamit na unti-unting tinanggap sa anyong iyon ng unang iglesya. Sa Bagong Tipan makikita nating ginagamit ito ng Panginoon sa oras ng Kanyang mahigpit na pamimighati sa Getsemane (Marcos 14:36); sa ikaanim na bersikulo ng Galacia 4, kung saan sinabi na isinugo ng Diyos ang Espiritu ng Kanyang Anak sa ating mga puso at Siya ang tumatawag na ‘Abba, Ama’; at dito sa ikalabing-limang bersikulo ng Roma 8, kung saan ang mga mananampalataya ay sinasabing tumatawag mula udyok ng Espiritu ng pagkukupkop. Marahil ay iyon ang katotohanan na ipinahayag mismo ng Panginoon sa pariralang ito sa sandali ng Kanyang mga paghihirap, sinamahan pa ng pangyayari na ang unang iglesya ay kinapalooban ng mga naakay mula sa mga Judio at Hentil, na nagdala sa pagtanggap ng paggamit nito bilang karaniwang ekspresyon, marahil din bilang isang anyo ng daloy ng panambahan na ginamit ng iglesya.

‘Abba, Ama!’ Ito ang malakas at malinaw na pagpapahayag ng ating pagiging mga anak kaugnay sa Diyos, parehong ito’y dahil sa Kanyang mabiyayang pagkukupkop at sa kadahilanan ng ating pagkapanganak buhat sa Kanya. Sapagkat tayo ay mga anak sa pamamagitan ng pagkakupkop. Hindi tayo mga likas na anak ng Diyos, kundi mga anak ng kap**tan. Dahil sa kasalanan ay ipinanganak tayong mga dayuhan sa sambahayan ng Panginoon, naliligaw sa kadiliman at nasa ilalim ng kahatulan. Wala tayong karapatang tawaging mga anak ng Diyos, walang karapatang manirahan sa Kanyang bahay, walang karapatang matamasa ang Kanyang pinagpalang kaluguran at mga kasiyahan na nasa Kanyang kanan magpakailanman. Ngunit sa purong biyaya ay kinupkop Niya tayo at iginawad sa atin ang ligal na karapatan upang tawaging Kanyang mga anak, upang pagtuunan ng Kanyang pag-ibig at kaluguran, ang manirahan sa Kanyang pakikipagsamahan, at maging mga tagapagmana ng walang hanggang mga pamana sa makalangit na tabernakulo. Pinatatawad Niya ang lahat ng ating mga pagsuway at binibihisan tayo ng Kanyang eternal na katuwiran sa pamamagitan ni Jesu-Cristong ating Panginoon, lahat buhat sa biyaya, na walang anumang pagiging karapat-dapat sa ating bahagi.

Ang kamalayan sa pagkukupkop na ito bilang mga anak ng Diyos, ng ating ganap na katubusan, ng kapatawaran sa mga kasalanan, ng ating sakdal na katuwiran sa harap ng Diyos, ng malaya at makapangyarihang walang hanggang pag-ibig sa atin, ay ating ipinapahayag sa pagtawag na, ‘Abba, Ama!’ Ngunit mayroon pa. Sapagkat hindi lamang sa pamamagitan ng pagkukupkop na tayo ay naging mga anak ng Diyos. Sa katotohanan, magiging imposible na panghawakan ang ganitong pinagpalang pagkukupkop, o kahit ang kasabikán ito at ikagalak ang pagtataglay at katiyakan nito, kung hindi rin iginawad sa atin ng Diyos at isinagawa sa ating kalooban ang himala ng biyaya kung saan tayo ay ipinanganak buhat sa Kanya, na ang ang Kanyang larawan ay panumbalikin sa atin, at tayo ay maging mga anak ng Diyos sa espirituwal na riyalidad. (ITUTUOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

14/08/2026

"Dwell not so exclusively upon favorite books of Scripture that you neglect others equally needful—but vary your reading, and then you will obtain a balanced diet. Memorize a verse or two every day and meditate thereon whenever you have a few spare moments, even when journeying to and from your work, and then you will masticate your Food. Put the precepts into practice, heed the warnings of Scripture, and then you will assimilate what you have fed upon."

~ Arthur Pink, "Bible Study"

08/08/2026

Pagninilay:

‘ANG ESPIRITU NG PAGKUKUPKOP’ (1)

“Sapagkat hindi kayo tumanggap ng espiritu ng pagkaalipin upang muling matakot, kundi tumanggap kayo ng espiritu ng pagkukupkop, na dahil dito'y tumatawag tayo, ‘Abba! Ama!’ Ang Espiritu mismo ang nagpapatotoo kasama ng ating espiritu na tayo'y mga anak ng Diyos.” —Roma 8:15-16

PINAGPALANG Espiritu. Sa pamamagitan Niya, ang ‘Paraklete,’ ang Mang-aaliw, na ipinangako ng Panginoon na isusugo buhat sa Ama, at Kanyang ibinuhos sa Kanyang iglesya sa araw ng mga unang bunga [Pentecostes], na tayo ay nagiging mga tagapagmana at kabahagi sa lahat ng pagpapala ng kaligtasan. Siya ang nagbabahagi sa atin ng kapuspusan ni Cristo at ng lahat ng Kanyang mga pagpapala.

Hiwalay sa Kanya tayo ay mga anak ng kap**tan at nakaratay sa gitna ng kamatayan, walang kakayahang mapanghawakan ang Cristo ng Diyos, ang mga pagpapala ng kapatawaran, walang hanggang katuwiran, ang pagkakupkop bilang mga anak, paglaya mula sa lahat ng kahatulan, ang walang hanggang pag-ibig ng Diyos, walang hanggang buhay at kaluwalhatian. Sapagkat paano natin posibleng maaabot si Cristo at ang Kanyang kapuspusan? Siya ang kailangang magtungo sa atin. At sa Espiritu Siya ay nagbalik. Nakasama natin Siya sa sandaling panahon sa ating kamatayan at sa ating kapighatian. At habang Siya pa’y kasama natin, pinasan Niya ang lahat ng ating mga karamdaman at mga sakit sa Kanyang sarili, inako ang buong bigat ng pasanin ng lahat ng ating mga kasalanan at kasamaan, at dinala silang lahat sa isinumpang punong-kahoy [krus], at doon ay maging masunurin hanggang kamatayan at manaog sa pinakamalalim na impiyerno, nang sa gayo’y ilapit Niya tayo sa Diyos. Subalit hindi na natin Siya kasama, sapagkat Siya ay binuhay mula sa mga patay, at Siya ay itinaas sa pinakamataas na kaluwalhatian sa kanan ng Kamahalan sa langit, Panginoon ng buhay at ng kamatayan. Mula doon ay kukunin Niya tayo. Mula doon ay aabutin Niya tayo, sapagkat hindi natin Siya maaabot. Siya ay nagbalik nga sa pamamagitan ng Espiritu upang manirahan na kasama natin magpakailanman at ibahagi sa atin ang Kanyang sarili sa lahat ng kayamanan ng Kanyang biyaya.

Kaya sa pamamagitan ng Espiritung iyon Siya ay nabubuhay sa atin. Sa pamamagitan din ng Espiritung iyon ay nabubuhay tayo sa pamamagitan ng Kayang biyaya. Habang nabubuhay sa Kanyang biyaya ay pinapatay natin ang mga gawa ng katawan, na napagtatanto na tayo ay may pagkakautang hindi sa laman at mabuhay ayon sa laman, kundi sa Espiritu at mabuhay nang ayon sa Kanya. Sa pagpatay sa mga gawa ng katawan, nababatid nating tayo ay mga anak ng Diyos, mga anak na pinangungunahan ng Espiritu ng Diyos sa landasin ng Kanyang mabuting mga kautusan.

Sapagkat ang Espiritung natanggap ng iglesya sa masayang araw ng Pentecostes ay ang Espiritu ng buháy na Panginoon. At Siya ay hindi espiritu ng pagkaaliping muli sa takot, bagkus Siya ay Espiritu ng pagkukupkop, na dahil dito'y tumatawag tayo, "Abba! Ama!" Sa gayon, bilang mga pinangungunahan at ginagabayan ng Espiritu, tumatanggap tayo ng patotoo sa pamamagitan ng gayon ding Espiritu na tayo ay mga anak [‘sons’] ng Diyos. Pinagpalang Espiritu ng Panginoon! (ITUTUOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

08/08/2026

04/08/2026

"The vast majority of professing Christians would have Christ’s sovereignty limited at certain points; it must not encroach too far upon the liberty which some worldly lust or carnal interest demands. His peace they covet, but His "yoke" is unwelcome. Of all such Christ will yet say, "But these Mine enemies, which would not that I should reign over them, bring hither, and slay them before Me" (Luke 19:27).

~ Arthur Pink, “Practical Christianity"

01/08/2026

Pagninilay:

ANG PAGIGING MAPALAD NG PINATAWAD (4)

“Mapalad siya na pinatawad ang pagsuway, na ang kasalanan ay tinakpan.” —Mga Awit 32:1

YAONG eternal, malalim, hindi nagbabagong pag-ibig ay aking nalalasap kapag patotoong ito ay umaalingawngaw sa aking kaluluwa: “Ang iyong mga kasalanan ay pinatawad na.” Oh, ang pagiging mapalad! Anong hindi mailarawang pribilehiyo ang kapatawaran! Anong mga bukal ng pagpapala ang binuksan para sa akin, kapag ang isang pagpapalang iyon ay taglay ko at nalalaman ko na ang aking mga kasalanan ay pinatawad na. Ang mga bukal na ito ng kaligayahan ay nakasara kung walang kapatawaran. Sapagkat kung wala ito, hindi ko maaabot ang puso ng Ama, na kung kanino dumadaloy ang lahat ng totoong pagpapala.

Hindi, mas malala pa. Kung walang kapatawaran ako ay nasa ilalim ng kahatulan at p**t. Sapagkat ang Diyos ay banal, walang bahid na banal. At ang apoy ng Kanyang kabanalan ay nagniningas magpawalang-hanggan laban sa kasalanan. Buhat sa apoy ng p**t na iyon ay naroon na sumisinag laban sa akin ang mismong init ng impiyerno. Nagbukas nga ang mga bukal, tunay nga, subalit sila ay mga bukal ng kapighatian at kalungkutan, kahatulan at eternal na kamatayan, pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin. Pagkataboy mula sa presensya ng Kanyang pag-ibig. Walang hanggang presensya sa sumpa ng Kanyang p**t. Impiyerno!

At ngayon? Ang puso ng Diyos ay nagbukas para sa akin sa malaya at hindi masukat na pag-ibig. Mula sa puso ng Diyos na iyon na puspos ng eternal na pag-ibig ay dumaloy tungo sa akin ang pagpapala ng kapatawaran, pag-aalis ng lahat ng aking mga kasalanan, hindi minsan, hindi makalawa o makapito o makapitong ulit ng makapito, kundi tuluy-tuloy ang mabiyayang pagpapalang ito na ibinigay sa akin. At ito ay sinundan ng tiyak na mga daloy ng biyaya at kasaganaan ng kaligtasan.

Ngayon mayroon akong kapayapaan, ang kapayapaang hindi abot ng pang-unawa, sa kamalayan na ako ay matuwid sa Kanyang harapan; ngayon ako ay nakatitiyak na malalapitan ko Siya na kinasasabikan ng aking kaluluwa, nang walang takot; ngayon ay nadarama kong ako’y panatag na ang Kanyang p**t ay hindi na nagliliyab laban sa akin, bagkus ay niyayakap Niya ako sa pag-ibig; ngayon ay nalalasap ko ang tipang pakikipagkaibigan Niya at nakikilala ko Siya sa pagkakilala na ito’y buhay na walang hanggan.

Ngayon ako ay Kanyang anak at Siya ay ang aking Ama, at batid ko na ako ay Kanyang pangangalagaan, ako’y Kanyang gagabayan, ako’y iingatan sa pag-ibig, hahawakan ang aking kamay sa kahabaan ng buong daan; at sa Kanyang pag-ibig ay gagawin Niyang ang lahat ng bagay ay gumawang nagkakalakip-lakip para sa aking ikabubuti, hanggang sa ako’y gawing katulad sa maluwalhating larawan ng Kanyang Anak.

Ngayon ay tagapagmana ako ng buhay na walang hanggan, kapwa tagapagmana ni Cristo, at nalalaman ko na ipinaghanda Niya ako ng isang lunsod. At bagamang sa daan patungo sa lunsod ay madalas akong matisod at magkamali sa pagkakasala at pagsuway, nalalaman ko na palagi Siyang nagpapatawad. Hanggang sa hindi na ako magkakasala pa, bagkus ay mamamasdan ang Kanyang mukha sa katuwiran. Saka lamang, saka lamang ako masisiyahan. Oh, ang pagiging mapalad. Allelujah! (ABANGAN: ‘Ang Espiritu ng Pagkukupkop’)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

25/07/2026

Pagninilay:

ANG PAGIGING MAPALAD NG PINATAWAD (3)

“Mapalad siya na pinatawad ang pagsuway, na ang kasalanan ay tinakpan.” —Mga Awit 32:1

NAPATAWAD na ang iyong mga kasalanan. Sa nagsisising espiritu ito ay nagpapakahulugan na ang mga kasalanan nito ay wala na, na ang mismong riyalidad nila ay napawi. Tunay ngang mayroong salamin ng kapatawarang ito buhat sa Diyos sa buhay ng mga anak ng Diyos na nagsisikap na maging tagatulad Niya. Sapagkat pinatatawad nila ang isa’t isa, kung paanong ang Diyos sa pamamagitan ni Cristo ay pinatawad sila. Ngunit ito ay bahagya lamang na pagsasalamin kahit pa sa pinakamahusay na magagawa nito. Para sa atin nangangahulugan ito, sa pinakamaaabot na kaperpektuhan, na sa ibabaw at sa gitna ng mga nagawang pagsuway ay pinadadaloy natin ang pag-ibig ni Cristo mula sa puso patungo sa puso, nililimot sila, na tila ba hindi at hindi sila kailanman nangyari. Para sa Diyos hindi lamang ito nangangahulugan na ikinukubli Niya ang Kanyang mukha sa ating mga pagsuway at kanyang nakitang walang kasamaan sa Jacob [Bil. 23:21], at na Kanyang pinakikitunguhan tayo na parang hindi tayo nagkasala kailan man at hindi naging masama, subalit na Siya mismo, sa persona ng Kanyang Bugtong na Anak, ay pumarito upang dalhin ang ating mga kasalanan doon sa isinumpang punong-kahoy [krus] hanggang sa maalis ang ating kahatulan. Gayon tayo pinatawad ng Diyos na ang ating mga kasalanan ay wala na. Nagpatawad Siya ayon sa pinakamahigpit na katarungan at batay sa pinakasakdal na katuwiran. Nagpatawad Siya sa malalim at pinaka-hindi mailarawang pag-ibig. Ang pagpapatawad para sa Kanya ay ang pag-aalis; ang takpan para sa Kanya ay ang maglibing; ang magpatawad para sa Diyos ay paglimot, lahat ayon sa Kanyang mga kaisipan ng eternal na kapayapaan.

Dinadala nito tayo pabalik sa panukala ng Diyos. Huwag tayong magkamali sa bahaging ito. Totoo nga na hindi tayo makakapasok sa pakikipagsamahan sa Diyos at ikasiya ang Kanyang pinagpalang pakikipagkaibigan malibang tayo ay mapatawad; totoo rin na hindi natin magagawang magalak sa pinagpalang katiyakan ng kapatawaran maliban sa batayan ng pinakamahigpit na katarungan at katuwiran; at ito’y totoo na ang batayang ito ng katarungan ay inilatag ng Tao ng Kahapisan [Jesus] doon sa madugong bundok. Tunay ngang si Cristo ang saligan ng ating kaligtasan.

Ngunit hindi totoo na nauna ang krus at pumangalawa ang pag-ibig ng Diyos. Hindi totoo na ang krus ang sanhi ng pag-ibig ng Diyos sa Kanyang mga hinirang. Hindi natin maaaring isuko ang kaisipan tungkol sa ‘Diyos ng kap**tan at isang Cristong nagbago ng Kanyang isip.’ Ang salungat ang siyang totoo. Ang pag-ibig ng Diyos ang una—una, tiyak, kaugnay sa ating pag-ibig; una kaugnay sa krus ng Tao ng Kahapisan; una mula sa eternidad. Ito ay saligan ng lahat. Ang dugong dumaloy mula sa Golgota at magagawa nitong alisin magpakailanman ang sulat-kamay ng ating mga kasalanan sa pinakamalalim na paraan ay umaagos mula sa sariling eternal na puso ng Diyos.

Ang pag-ibig na iyon, yaong malaya at makapangyarihan, yaong di masukat na pag-ibig ng Diyos ay ang unang sanhi ng lahat. Iyon ang pag-ibig na Kanyag iniibig sa sariling Kanya bago pa itatag ang sanlibutan. Sa pag-ibig na iyon ay niloob Niyang makapiling ang mga sariling Kanya. At upang makapiling Niya sila ay ibinigay sa kanila si Cristo, ang Kanyang Bugtong na Anak, upang para sa kanilang pagsuway siya ay mabugbog. (ITUTULOY)

–Herman Hoeksema (1886–1965), ‘Communion With God,’ Part 2

24/07/2026

“For any of the elect to perish would necessarily entail a defeated Father, who was balked of the realization of His purpose: a disappointed Son, who would never see the full travail of His soul and be satisfied (Isaiah 53:11); and a disgraced Spirit, who had failed to preserve those entrusted to His care. From such awful errors may we be delivered.”
~ Arthur Pink, "Eternal Security"

21/07/2026

Reminds us of our lessons on "Pagtanggi sa Sarili" (Self-denial) in our services.

Image from 'Monergism'