16/05/2026
โ๐ผ๐ฃ๐ ๐๐๐ฃ๐๐ ๐๐ข๐๐๐ฃ๐๐๐ฎ ๐ฃ๐ ๐๐๐๐๐ฌ ๐๐ฎ ๐๐ช๐ฃ๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐ฉ๐๐ฃ๐ ๐๐๐๐๐ข๐๐ ๐ฃ๐ ๐๐๐จ๐๐จ๐๐ ๐ฉ๐๐ฃโ
Ngayon, mas lalo kong na-realize na hindi pala sapat na nakikita lang nating tumatawa ang isang tao para masabing okay siya. Sa naging Reflection Activity ng mga kabataan kanina, sobrang na-amaze ako sa bawat kwento, bawat luha, bawat tinatagong sakit, at bawat laban na tahimik nilang pinagdadaanan.
May mga kabataan na akala natin masaya lang, makulit lang, tahimik lang, o okay langโฆ pero sa likod pala ng mga ngiti nila, may mabibigat na problema silang pasan. May mga sugat na hindi nila masabi agad dahil natatakot silang hindi maintindihan o baka balewalain lang.
Habang nakikinig ako sa kanila, napaisip akoโฆ gaano kadalas nating tanungin ang mga kabataan kung tunay ba silang okay? Gaano kadalas tayong makinig nang walang panghuhusga? Minsan kasi, hindi nila kailangan ng sermon. Kailangan lang nila ng taong makikinig, yayakap, at magpapaalala na hindi sila nag-iisa.
Bilang isang youth servant, malaking aral sa akin ngayong araw na hindi pala sapat ang presensya natin sa simbahan kung wala naman tayong malasakit at pakikinig sa isaโt isa. Ang simbahan ay hindi lang lugar para magsimba โ ito ay dapat maging tahanan ng pag-unawa, pagmamahal, at pagtanggap lalo na para sa mga kabataan.
At para rin sa aming mga adults sa loob ng simbahan, sana mas piliin nating makinig bago manghusga. Sana mas piliin nating umintindi kaysa magalit agad. Hindi natin alam kung gaano kabigat ang dala ng isang kabataan habang nakangiti lang siya sa harap natin.
Minsan, ang simpleng โAnak, okay ka lang ba?โ ay malaking bagay na pala para sa kanila.
Sa lahat ng kabataan na nagbahagi ng kanilang kwento ngayong araw โ maraming salamat sa inyong tapang. Hindi madaling mag-open up, pero ginawa ninyo. At sana malaman ninyo na mahal kayo ng Diyos, mahal kayo ng simbahan, at may mga taong handang makinig at umunawa sa inyo.
Hindi lahat ng sugat nakikita. Kaya maging mabait tayo. Makinig tayo. Magmahal tayo.
