Elohim Church Ministries

01/10/2026

01/10/2026

शालोम मंडली परिवार आज को यो विषय एकदमै गम्भीर र एउटा मंडली मा नभई नहुने विषय हो। हामी सेवाकाई मा एकदमै गम्भीर हुनुपर्छ र हरेक आत्मालाई विश्वास नगर भन्ने विषयमा हेर्ने छौं। र हजुर हरुले पनि अध्ययन गर्नुहोला।
आजको मण्डलीमा परमेश्वरको वचन प्रचार भइरहेको छ। प्रार्थना भइरहेका छन्। आत्मिक वरदानहरूको अभ्यास भइरहेको छ। भविष्यवाणी, दर्शन, आत्मिक अनुभव र विभिन्न प्रकारका सेवकाइहरू पनि भइरहेका छन्। तर यी सबैको बीचमा एउटा अत्यन्त गम्भीर प्रश्न उभिन्छ। के मण्डलीमा हुने हरेक आत्मिक कुरा परमेश्वरबाटै आएको हुन्छ? बाइबलको उत्तर स्पष्ट छ हुँदैन। त्यसैले प्रेरित यूहन्नाले चेतावनी दिए, “प्रिय हो, हरेक आत्मालाई विश्वास नगर, तर आत्माहरू परमेश्वरबाटका हुन् कि होइनन् भनी जाँच।” (१ यूहन्ना ४:१) यो वचन केवल पहिलो शताब्दीको मण्डलीका लागि होइन आजको मण्डलीका लागि पनि उत्तिकै आवश्यक छ। मण्डलीमा परमेश्वरको आत्मा काम गर्नुहुन्छ, तर शत्रुले पनि आत्मिक भ्रम ल्याउन खोज्छ। मानिसको आफ्नै भावना, महत्वाकांक्षा, अहंकार, चोट, लोभ र व्यक्तिगत इच्छा पनि कहिलेकाहीँ “परमेश्वरको इच्छा” जस्तो देखिन सक्छ। त्यसैले मण्डलीलाई केवल आत्मिक अनुभव होइन, आत्मिक परख पनि आवश्यक छ। प्रिय मंडली हामी संग केही बुदा हरु छ क्रमशः तरिकाले हेरौं ल।
१. प्रेरित १६ को गम्भीर घटना।
👉 प्रेरित १६ मा पावल र सिलास प्रार्थनाको ठाउँतिर जाँदै थिए। त्यहाँ एउटी दासी केटी थिइन्, जसमा भविष्यवाणी गर्ने आत्मा थियो। उनले पावल र उनका साथीहरूलाई पछ्याउँदै कराइन्, यी मानिसहरू सर्वोच्च परमेश्वरका सेवकहरू हुन्, जसले तिमीहरूलाई उद्धारको बाटो बताउँछन्। (प्रेरित १६:१७) अब ध्यान दिनुपर्ने कुरा अत्यन्त गम्भीर छ। उनले भनेको कुरा बाहिरी रूपमा गलत थिएन। पावलहरू साँच्चै सर्वोच्च परमेश्वरका सेवक थिए। उनीहरूले साँच्चै उद्धारको बाटो घोषणा गरिरहेका थिए। तर पावलले त्यो आत्मालाई स्वीकार गरेनन्। किन? किनभने सही कुरा बोल्दैमा बोल्ने आत्मा पनि सही हुन्छ भन्ने हुँदैन। यही नै आत्मिक परखको गहिराइ हो। सन्देश सही हुन सक्छ, तर स्रोत गलत हुन सक्छ।
२. सत्य बोल्ने गलत आत्मा।
👉 यो घटनाले मण्डलीलाई अत्यन्त गम्भीर शिक्षा दिन्छ। हामी प्राय यस्तो सोच्न सक्छौँ उसले बाइबलको कुरा गर्‍यो, उसले येशूको नाम लियो, उसले परमेश्वरको सेवक भन्यो, उसको भविष्यवाणी मिल्यो, त्यसैले ऊ परमेश्वरबाटै आएको हुनुपर्छ। तर प्रेरित १६ ले यस्तो निष्कर्ष निकाल्न दिँदैन। आत्मिक कुरा सही सुनिनु र आत्मिक स्रोत सही हुनु एउटै कुरा होइन। शत्रुले सधैँ झूटलाई झूटकै रूपमा प्रस्तुत गर्दैन। कहिलेकाहीँ सत्यको छेउमा भ्रम मिसाएर प्रस्तुत गर्छ। यही कारणले मण्डलीलाई आत्मिक परख आवश्यक छ।
३. आजको मण्डलीमा पनि यो चेतावनी आवश्यक छ।
👉 हामीले यो कुरा अत्यन्त सावधानीपूर्वक बुझ्नुपर्छ। कसैलाई केवल शंका गर्न वा कसैलाई “दुष्ट आत्मा भएको व्यक्ति” भनेर आरोप लगाउन बाइबलले सिकाउँदैन। तर बाइबलले हामीलाई परख गर्न सिकाउँछ। आज पनि मण्डलीमा कुनै पास्टर, अगुवा, प्रचारक, भविष्यवक्ता वा सेवकद्वारा बोलिएको प्रत्येक कुरा परमेश्वरको वचनको बराबर हुँदैन। पास्टर हुनु परमेश्वरबाट आएको हुन सक्छ, तर पास्टरले बोलेको हरेक वाक्य परमेश्वरको वचन हुँदैन। अगुवा हुनु सेवाको जिम्मेवारी हो, तर अगुवाको प्रत्येक निर्णय परमेश्वरको इच्छा नै हो भन्ने हुँदैन। वरदान हुनु र चरित्र सिद्ध हुनु एउटै कुरा होइन। त्यसैले सेवकको पदभन्दा माथि परमेश्वरको वचन रहनुपर्छ।
४. मण्डलीमा मानिसको आत्मा र परमेश्वरको आत्मा छुट्याउनुपर्छ।
👉 कहिलेकाहीँ आत्मिक समस्या दुष्ट आत्माबाट मात्र आउँदैन। मानिसको आफ्नै मन पनि सेवकाइमा मिसिन सक्छ। मानिसको महत्वाकांक्षा, अहंकार, प्रतिष्ठाको चाहना, पैसाप्रतिको प्रेम, नियन्त्रण गर्ने इच्छा, बदला, व्यक्तिगत पक्षपात र आफ्नै विचारलाई परमेश्वरको इच्छा बनाउने प्रवृत्तिले सेवकाइलाई प्रभावित गर्न सक्छ। त्यसैले आत्मिक परखको प्रश्न केवल यो दुष्ट आत्मा हो कि होइन? भन्ने मात्र होइन। कहिलेकाहीँ प्रश्न यस्तो पनि हुन्छ। यो परमेश्वरको आत्माको अगुवाइ हो कि मेरो आफ्नै मनको इच्छा? यही प्रश्नले अगुवालाई घुँडा टेक्न सिकाउँछ।
५. सबैभन्दा पहिले वचनको अगाडि आत्मिक अनुभवलाई राख्नुपर्छ।
👉 यशैया ८:२० ले परमेश्वरको वचनतर्फ फर्काउँछ। कुनै दर्शन आयो, कुनै आवाज सुनियो, कुनै भविष्यवाणी भयो, कुनै आत्मिक अनुभव भयो, कुनै अगुवाले परमेश्वरले मलाई भन्नुभयो भन्यो अब अन्तिम प्रश्न हुनुपर्छ, यो कुरा परमेश्वरको लिखित वचनसँग मिल्छ कि मिल्दैन? यदि कुनै प्रकाश ले बाइबलको स्पष्ट सत्यलाई काट्छ भने त्यो प्रकाश परमेश्वरबाट आएको हुन सक्दैन। किनकि परमेश्वर आफैँले आफ्नो वचनको विरोध गर्नुहुन्न। परमेश्वरको आत्मा र परमेश्वरको वचनबीच विरोध हुँदैन।
६. साँचो पवित्र आत्माले ख्रीष्टलाई केन्द्रमा राख्नुहुन्छ
👉 येशूले भन्नुभयो, “उहाँले मेरो महिमा गर्नुहुनेछ।” (यूहन्ना १६:१४) यो आत्मिक परखको अत्यन्त महत्वपूर्ण आधार हो। कुनै सेवकाइमा धेरै मानिस आउन सक्छन्। ठूलो भीड हुन सक्छ। ठूला कार्यक्रम हुन सक्छन्। अद्भुत अनुभवहरू हुन सक्छन्। तर प्रश्न हो। त्यहाँ येशू कति केन्द्रमा हुनुहुन्छ? यदि सेवकाइले सेवकलाई ठूलो बनाउँछ तर येशूलाई सानो बनाउँछ भने गम्भीर रूपमा जाँच गर्नुपर्छ। यदि मण्डलीमा पास्टरको नाम येशूको नामभन्दा ठूलो हुन थाल्यो भने खतरा सुरु हुन्छ। यदि मानिसले ख्रीष्टलाई भन्दा सेवकलाई बढी पछ्याउन थाल्यो भने खतरा सुरु हुन्छ। यदि मेरो सेवकाइ मेरो मण्डली मेरो मानिस मेरो शक्ति भन्ने भाषा बढ्दै जान्छ र ख्रीष्टको मण्डली भन्ने चेतना घट्दै जान्छ भने अगुवाले आफैँलाई परमेश्वरको उपस्थितिमा जाँच्नुपर्छ।
७. वरदानभन्दा चरित्र ठूलो प्रमाण हो।
👉 बाइबलले वरदानको विरोध गर्दैन। तर बाइबलले चरित्रलाई अत्यन्त महत्व दिन्छ। कुनै मानिसले राम्रो प्रचार गर्न सक्छ। सुन्दर आवाजमा प्रार्थना गर्न सक्छ। भविष्यवाणी गर्न सक्छ। बाइबलका धेरै पद कण्ठ गर्न सक्छ। मानिस हरूलाई प्रभावित गर्न सक्छ। तर उसको निजी जीवनमा सत्य, पवित्रता, नम्रता, प्रेम र आत्मसंयम छैन भने मण्डलीले सावधानीपूर्वक हेर्नुपर्छ। येशूले भन्नुभयो, “तिमीहरूले तिनीहरूका फलबाट तिनीहरूलाई चिन्नेछौ।” (मत्ती ७:१६) शक्तिको प्रदर्शनभन्दा चरित्रको फल गहिरो प्रमाण हो।
८. पास्टर र अगुवाका लागि सबैभन्दा ठूलो परीक्षा।
👉 एक अगुवाको परीक्षा मञ्चमा मात्र हुँदैन। धेरै पटक एकान्तमा हुन्छ। मानिसहरूको अगाडि नम्र देखिन सजिलो हुन सक्छ, तर एकान्तमा परमेश्वरको अगाडि हामी को हौँ? मानिसहरूले प्रशंसा गर्दा हाम्रो हृदय कस्तो हुन्छ? कसैले विरोध गर्दा हामी कस्तो हुन्छौँ? पैसा हातमा आउँदा हाम्रो हृदय कहाँ जान्छ? अधिकार पाएपछि हामी मानिसलाई सेवा गर्छौँ कि नियन्त्रण? हामी गलत हुँदा स्वीकार गर्न सक्छौँ? हामीले गरेको निर्णयलाई “परमेश्वरले भन्नुभयो” भनेर जोगाउन खोज्छौँ कि नम्र भएर पुनः जाँच गर्छौँ? यी प्रश्नहरू अगुवाको आत्मिक अवस्थाका गहिरा परीक्षा हुन्।
९. “परमेश्वरले मलाई भन्नुभयो” भन्ने वाक्यको दुरुपयोग।
👉 मण्डलीमा अत्यन्त सावधानीपूर्वक प्रयोग गर्नुपर्ने वाक्य हो।परमेश्वरले मलाई भन्नुभयो। यदि यो वाक्य मानिसलाई नियन्त्रण गर्न प्रयोग भयो भने अत्यन्त खतरनाक हुन्छ। परमेश्वरले मलाई भन्नुभयो, तिमीले यही गर्नुपर्छ। परमेश्वरले मलाई देखाउनुभयो, तिमीले यही ठाउँमा सेवा गर्नुपर्छ। परमेश्वरले मलाई भन्नुभयो, मेरो कुरा नमाने तिमी परमेश्वरको विरुद्ध हुन्छौ। यस्तो अवस्थामा मण्डलीले भावनामा होइन, वचनमा जाँच गर्नुपर्छ। किनकि परमेश्वरको नाम प्रयोग गरेर मानिसमाथि नियन्त्रण गर्नु र परमेश्वरको इच्छा खोज्नु एउटै कुरा होइन। साँचो अगुवाइले मानिसलाई परमेश्वरसँग नजिक ल्याउँछ; मानिसलाई अगुवाको व्यक्तिगत नियन्त्रणमा बाँध्दैन।
१०. आत्मिक परखको अर्थ आलोचना गर्नु होइन।
👉 आत्मिक परख र आलोचना फरक कुरा हुन्। आलोचना मानिसलाई गिराउन खोज्छ। आत्मिक परख सत्यलाई जोगाउन खोज्छ। आलोचनाले भन्छ, मलाई यो मानिस मन पर्दैन। परखले सोध्छ, यो कुरा परमेश्वरको वचनसँग मिल्छ? आलोचनाले व्यक्तिलाई केन्द्रमा राख्छ। परखले सत्यलाई केन्द्रमा राख्छ। त्यसैले आत्मिक परख गर्ने मानिस पनि नम्र हुनुपर्छ। मलाई सबै थाहा छ। भन्ने मानिस आत्मिक परखमा पनि गलत हुन सक्छ। त्यसैले परखसँगै प्रार्थना, नम्रता र वचनको ज्ञान आवश्यक छ।
११. मण्डलीले पनि आफ्नो अगुवालाई बाइबलको प्रकाशमा सुन्नुपर्छ।
👉 मण्डलीका सदस्यहरूले पास्टरलाई सम्मान गर्नुपर्छ। अगुवाको आदर गर्नुपर्छ। तर आदर गर्नु भनेको अन्धो भएर विश्वास गर्नु होइन। प्रेरित १७:११ मा बेरियाका मानिसहरूले पावलले भनेका कुरा सुने र त्यसपछि दैनिक धर्मशास्त्र जाँच गरे। ध्यान दिनुहोस्। उनीहरूले पावललाई तुरुन्तै अस्वीकार गरेनन्, तर अन्धाधुन्ध स्वीकार पनि गरेनन्। सुने। जाँचे। वचनसँग तुलना गरे। यही स्वस्थ मण्डलीको चिन्ह हो।
१२. स्वस्थ मण्डलीमा प्रश्न सोध्न डर हुँदैन।
👉 जहाँ सत्य हुन्छ, त्यहाँ उचित प्रश्नबाट डराउनु पर्दैन। यदि कुनै अगुवाले भन्छ, मलाई प्रश्न नगर्नू, किनकि म परमेश्वरको अभिषिक्त हुँ,भने मण्डलीले अझ बढी सावधानीपूर्वक वचन जाँच गर्नुपर्छ। अभिषेकको अर्थ प्रश्नभन्दा माथि हुनु होइन। अभिषेकको अर्थ जिम्मेवारी अझ गम्भीर हुनु हो। जति ठूलो जिम्मेवारी, त्यति ठूलो जवाफदेहिता।
१३. साँचो आत्मिक अगुवा आफैँ पनि परखिन तयार हुन्छ।
👉 साँचो परमेश्वरको सेवकले यस्तो भन्न सक्छ। मैले भनेको कुरा पनि परमेश्वरको वचनमा जाँच्नुहोस्। किनकि उसलाई आफ्नो व्यक्तित्वमा होइन, सत्यमा भरोसा हुन्छ। उसले आफ्ना मानिसलाई आफ्नो भक्त बनाउँदैन। उसले मानिसलाई ख्रीष्टको चेला बनाउँछ। उसले आफ्नो नामको मण्डली बनाउँदैन। उसले ख्रीष्टको शरीर निर्माण गर्छ। उसले मानिसलाई आफूतर्फ बाँध्दैन उसले मानिसलाई येशूतर्फ लैजान्छ।
१४. आत्मिक परखको अन्तिम केन्द्र येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्छ।
👉 हामीले धेरै प्रश्न सोध्न सक्छौँ। तर अन्ततः एउटा प्रश्न सबैभन्दा ठूलो छ। यसले मलाई येशू ख्रीष्टको नजिक लैजाँदैछ कि मानिसको नियन्त्रणमा? साँचो पवित्र आत्माको कामले ख्रीष्टलाई उचाल्छ, पापलाई उजागर गर्छ, पश्चात्तापतर्फ लैजान्छ, पवित्र जीवनतर्फ डोर्याउँछ, प्रेम बढाउँछ, नम्रता बढाउँछ, सत्यमा स्थिर बनाउँछ, मण्डलीलाई एकतामा ल्याउँछ र परमेश्वरको वचनप्रति भोक जगाउँछ। तर आत्मिक भ्रमले मानिसलाई अहंकारमा, डरमा, अन्धो अनुकरणमा, व्यक्तिपूजामा, लोभमा, विभाजनमा र मानिसमाथिको अस्वस्थ नियन्त्रणमा लैजान सक्छ। त्यसैले फललाई हेर्नुपर्छ। मण्डलीलाई आज आत्मिक परख गर्ने मानिसहरू चाहिन्छ। प्रिय मंडली परिवार आज मण्डलीलाई केवल ठूलो आवाजमा प्रचार गर्ने मानिसहरू मात्र चाहिएको छैन। मण्डलीलाई वचन चिन्ने मानिसहरू चाहिएको छ। केवल भविष्यवाणी सुन्ने मानिसहरू होइन। भविष्यवाणी जाँच्ने मानिसहरू। केवल चमत्कार खोज्ने मानिसहरू होइन। चमत्कारभन्दा माथि ख्रीष्टलाई खोज्ने मानिसहरू। केवल अगुवाको पछि लाग्ने मानिसहरू होइन। अगुवासहित सबै कुरालाई परमेश्वरको वचनमा जाँच्ने मानिसहरू। र सबैभन्दा महत्वपूर्ण, मण्डलीलाई त्यस्ता पास्टर र अगुवाहरू चाहिन्छ, जो अरूको आत्मा परख गर्नुअघि आफ्नै हृदयलाई परमेश्वरको अगाडि परख गर्न तयार हुन्छन्। किनकि सबैभन्दा खतरनाक अवस्था त्यो होइन जब मण्डलीले आत्मिक कुरालाई जाँच्दैन। सबैभन्दा खतरनाक अवस्था त्यो हो जब मानिसले आफ्नो इच्छा, आफ्नो आवाज र आफ्नो महत्वाकांक्षालाई परमेश्वरको आवाज ठान्न थाल्छ। त्यसैले आज पनि स्वर्गको आवाज यही छ। हरेक आत्मालाई विश्वास नगर, तर आत्माहरू परमेश्वरबाटका हुन् कि होइनन् भनी जाँच। १ यूहन्ना ४:१ मण्डली जागृत होस्। पास्टरहरू जागृत होऊन्। अगुवाहरू जागृत होऊन्। विश्वासीहरू वचनमा जरा गाडून्। र सबैभन्दा माथि येशू ख्रीष्ट नै मण्डलीको शिर, सत्यको केन्द्र र सम्पूर्ण आत्मिक सेवकाइको अन्तिम आधार रहनुहोस्। धन्यवाद Author Rev. Dr. Sunil Rajdoot Senior Pastor To Elohim Church Ministries.
゚viralシ

01/10/2026

Thanks for Jesus ❤️🙏

30/09/2026

Yes Pastor buwa

26/09/2026

आज दुई शब्द हाम्रो सम्माननीय प्रधानमन्त्री बालेन शाह ज्यु लाई। सम्माननीय प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहज्यू,आज तपाईं कुनै एउटा शहर, कुनै एउटा वर्ग, कुनै एउटा जात, धर्म वा पुस्ताको मात्र प्रतिनिधि हुनुहुन्न। तपाईं सम्पूर्ण नेपाली जनताको प्रधानमन्त्री हुनुहुन्छ। त्यसैले तपाईंको काँधमा रहेको जिम्मेवारी एउटा पदको जिम्मेवारी मात्र होइन, लाखौँ नेपालीका आशा, सपना र भविष्यसँग जोडिएको जिम्मेवारी हो। हामी चाहन्छौँ। नेपाल अब पुरानो सोचले होइन, नयाँ पुस्ताको साहस, ज्ञान, प्रविधि, सिर्जनशीलता र दूरदृष्टिले अगाडि बढोस्। युवाहरू विदेशिनु बाध्यता होइन, आफ्नै देशमा भविष्य निर्माण गर्ने अवसर पाऊन्। किसानको पसिनाले मूल्य पाओस्, श्रमिकको श्रमले सम्मान पाओस्, विद्यार्थीले गुणस्तरीय शिक्षा पाऊन् र सामान्य नागरिकले राज्यबाट न्याय पाएको अनुभूति गर्न सकोस्।
प्रधानमन्त्रीज्यू, धर्मलाई राजनीतिभन्दा माथि राख्नुहोस्, धर्मको नाममा नेपाली–नेपालीबीच दूरी नबढोस्। हिन्दू, बौद्ध, किराँत, मुस्लिम, इसाई तथा सबै आस्था र विश्वास बोकेका नेपालीलाई समान सम्मान र समान नागरिक अधिकार प्राप्त हुने वातावरण अझ बलियो बनोस्। हाम्रो विविधता विभाजनको कारण होइन, नेपालको सुन्दर पहिचान बनोस्।जातका कारण कोही ठूलो–सानो नहोस्। गरिब भएकै कारण कसैले अपमानित हुन नपरोस्। शक्तिको नजिक भएकैले कसैले कानुनभन्दा माथि हुन नपाओस्। कानुन सबैका लागि समान होस् र न्याय सबैको पहुँचमा पुगोस। देशको विकास केवल ठूला भवन र फराकिला सडकले मात्र मापन नहोस्; मानिसको जीवन कति सहज भयो, युवाको भविष्य कति सुरक्षित भयो, गाउँ कति जोडियो, शिक्षा र स्वास्थ्य कति जनमैत्री बने। त्यसले विकासको वास्तविक अर्थ देखाओस्।
भ्रष्टाचारसँग सम्झौता नहोस्। सार्वजनिक सम्पत्तिलाई व्यक्तिगत स्वार्थको साधन नबनाइयोस्। राज्यका स्रोत–साधन जनताको अमानत हुन् भन्ने भावना बलियो बनोस्। पद क्षणिक हो, तर देशका लागि गरिएको राम्रो काम पुस्तौँसम्म सम्झिइन्छ। प्रधानमन्त्रीज्यू, तपाईंलाई समर्थन गर्नेहरू मात्र होइन, तपाईंलाई प्रश्न गर्नेहरूका आवाज पनि सुन्नुहोस्। आलोचनालाई शत्रुता नठान्नुहोस्। जनताको प्रश्नले शासनलाई अझ जिम्मेवार बनाओस्। सत्ता जनतामाथि शासन गर्ने माध्यम होइन, जनताको सेवा गर्ने जिम्मेवारी हो। हामी यस्तो नेपाल देख्न चाहन्छौँ। जहाँ युवाले सपना देख्दा विदेशको विमान होइन, आफ्नै देशको सम्भावना सम्झियोस्। जहाँ छोरीले आफ्नो भविष्य सुरक्षित महसुस गरून्। जहाँ छोरो रोजगारीका लागि घर छोड्न बाध्य नहोस्। जहाँ गाउँ र शहरबीच अवसरको ठूलो खाडल नहोस्। जहाँ गरिबको आवाज सिंहदरबारसम्म पुग्न कुनै पहुँच आवश्यक नपरोस्।जहाँ नेपालको पासपोर्ट बोकेर हिँड्दा प्रत्येक नेपालीले गर्व महसुस गरोस्। प्रधानमन्त्रीज्यू, इतिहासले तपाईंको पद मात्र सम्झने छैन; तपाईंले यो देश र जनताको लागि के गर्नुभयो भन्ने कुरा सम्झनेछ। त्यसैले नयाँ पुस्ताको आशालाई निराशामा परिणत हुन नदिनुहोस्। युवाको ऊर्जा राष्ट्र निर्माणमा लगाउनुहोस्। प्रविधिलाई विकासको शक्ति बनाउनुहोस्।
शिक्षालाई भविष्यको आधार बनाउनुहोस्। उद्योग र रोजगारीलाई प्राथमिकता दिनुहोस्। गाउँलाई बिर्सिनुहोस् न।सीमान्तकृत र कमजोर नागरिकलाई राज्यको केन्द्रमा राख्नुहोस्। र सबैभन्दा ठूलो कुरा नेपाललाई नेपाली सबैको साझा घर सम्झेर नेतृत्व गर्नुहोस्। हामीलाई एउटा यस्तो नेपाल चाहिएको छ जहाँ राजनीति बदलिँदा अनुहार मात्र नबदलिएर राजनीतिक संस्कार नै बदलियोस्। जहाँ नेता बदलिँदा व्यवस्था होइन, जनताको जीवन बदलियोस्। जहाँ सत्ता परिवर्तनभन्दा ठूलो कुरा देशको भविष्य परिवर्तन होस्।
प्रधानमन्त्रीज्यू,
तपाईंको हातमा नेपालको वर्तमान छ, तर तपाईंका निर्णयहरूले नेपालको भविष्य लेखिरहेका छन्।
परमेश्वर ले तपाईंलाई बुद्धि, विवेक, साहस र सत्यको बाटोमा अडिग रहने शक्ति प्रदान गर्नुभएको होस्। तपाईंको नेतृत्वमा नेपाल अझ शान्त, समृद्ध, स्वाभिमानी, न्यायपूर्ण र एकताबद्ध राष्ट्र बन्न सकोस्।
नेपाल आमाको जय होस्।
नेपाली जनताको जय होस्।
राष्ट्र सधैँ पहिलो रहोस्।
जय मसिहा छ शालोम।
Balen

26/09/2026

रानी ईजबेल को जीवन, उनको आत्मिक प्रभाव र आजको मण्डलीका लागि चेतावनी रानी ईजबेलको कथा केवल एउटा दुष्ट रानीको कथा होइन। यो परमेश्वरको आराधना गर्ने मानिसहरू कसरी सम्झौता, झूटा शिक्षा, मूर्तिपूजा, नियन्त्रण, लोभ र अनैतिकताद्वारा परमेश्वरबाट टाढा लैजान सकिन्छन् भन्ने अत्यन्त गम्भीर चेतावनी हो। पुरानो करारमा ईजबेल वास्तविक ऐतिहासिक रानी थिइन्। नयाँ करारमा प्रभु येशूले थिआतिराको मण्डलीलाई सम्बोधन गर्दा “ईजबेल” नाम प्रयोग गरेर एउटा स्त्रीलाई झूटा शिक्षा र अनैतिकताद्वारा विश्वासी हरूलाई बहकाउने व्यक्तिको रूपमा उल्लेख गर्नुभएको छ।
ईजबेल को थिइन्? ईजबेल सिदोनका राजा एतबालकी छोरी थिइन्। राजा आहाबले उनीसँग विवाह गरे। अर्थात् उनी इस्राएली परिवारबाट आएकी थिइनन्। उनी सिदोनी धार्मिक संस्कारमा हुर्केकी राजकुमारी थिइन्। उनको “पेशा” सामान्य अर्थमा कुनै जागिर वा व्यवसाय थिएन। उनी राजकुमारी र पछि इस्राएलकी रानी थिइन्। उनको परिचय विशेष गरी बाल आराधनासँग जोडिएको छ। १ राजा १६:३१–३३ अनुसार आहाबले बाललाई सेवा र आराधना गर्न थाले, बालका लागि वेदी बनाए र अशेराको खम्बासमेत स्थापना गरे। यसको गहिरो कुरा के हो भने ईजबेल इस्राएलमा केवल एक विदेशी महिला भएर आइन् भन्ने मात्र विषय थिएन। उनीसँग एउटा धार्मिक प्रभाव पनि आयो। विवाहले दुई व्यक्तिलाई जोड्यो, तर त्यससँगै एउटा धार्मिक संस्कार पनि राजदरबारभित्र प्रवेश गर्‍यो। यहीँबाट हामी एउटा गम्भीर आत्मिक सिद्धान्त देख्छौँ।
गलत कुरा सधैँ ढोकाबाट “शत्रु” भनेर लेखेर प्रवेश गर्दैन कहिलेकाहीँ त्यो सम्बन्ध, सम्झौता, आकर्षण, पद, शक्ति र स्वीकृतिको माध्यमबाट प्रवेश गर्छ। अब हामीलाई लाग्छ कि ईजबेलले परमेश्वरको रिस कसरी उठाइन्? ईजबेलको सबैभन्दा ठूलो समस्या उनको व्यक्तिगत व्यवहार मात्र थिएन। उनले इस्राएलको आराधनाको केन्द्र नै परिवर्तन गर्न खोजिन्।
१ राजा १८ मा बालका अगमवक्ताहरूको ठूलो समूह देखिन्छ र एलियाले जीवित परमेश्वरको पक्षमा उभिएर बालका अगमवक्ताहरूलाई चुनौती दिन्छन्। कर्मेल पर्वतको घटना वास्तवमा केवल दुई समूहबीचको प्रतियोगिता थिएन।
त्यो प्रश्न थियो। परमेश्वर को हुनुहुन्छ, र इस्राएलले कसलाई आराधना गर्ने? एलियाले मानिसहरूलाई यही निर्णयको अगाडि उभ्याए। यदि परमप्रभु परमेश्वर हुनुहुन्छ भने उहाँकै पछि लाग, यदि बाल हो भने त्यसकै पछि लाग। यसरी हेर्दा ईजबेलको प्रभावको केन्द्रमा आराधनाको भ्रष्टता थियो।
उनले परमेश्वरलाई खुला रूपमा अस्वीकार गर्ने मात्र होइन, परमेश्वरको मानिसहरूबीच अर्को आराधनालाई स्थापित गराउने वातावरण निर्माण गरिन्। ईजबेलको सबैभन्दा भयानक पक्ष भनेको नाबोतको दाखबारी हडप्नु हो।
ईजबेलको चरित्र बुझ्न १ राजा २१ अत्यन्त महत्वपूर्ण छ।
राजा आहाबले नाबोतको दाखबारी चाहेका थिए। नाबोतले आफ्ना पुर्खाहरूको सम्पत्ति भएकाले दिन अस्वीकार गरे। आहाब दुःखी भएर बसे। त्यसपछि ईजबेलले परिस्थितिलाई आफ्नो हातमा लिइन्। उनले झूटा आरोप लगाउन योजना बनाइन्। नाबोतलाई परमेश्वर र राजाको निन्दा गरेको आरोप लगाइयो, दुई जना झूटा साक्षी खडा गरिए र अ
न्तत नाबोतलाई ढुंगाले हानेर मारियो। त्यसपछि आहाबले दाखबारी कब्जा गरे।
यहाँ ईजबेलको अर्को गहिरो स्वरूप देखिन्छ। पहिले इच्छा, त्यसपछि नियन्त्रण, त्यसपछि झूट, त्यसपछि झूटा साक्षी, त्यसपछि निर्दोषमाथि अन्याय, अनि अन्तमा उसको सम्पत्ति कब्जा। यो अत्यन्त गम्भीर आत्मिक चेतावनी हो। जहाँ आफ्नो इच्छा पूरा गर्न सत्यलाई मारिन्छ, जहाँ मानिसको चरित्र हत्या गरेर आफ्नो स्वार्थ पूरा गरिन्छ, जहाँ शक्ति प्रयोग गरेर निर्दोषलाई दबाइन्छ। त्यहाँ ईजबेलको चरित्रसँग मिल्ने ढाँचा देखिन सक्छ। ईजबेल र एलिया को बारेमा कर्मेल पर्वतमा बालका अगमवक्ताहरू पराजित भएपछि ईजबेलले एलिया लाई मार्ने धम्की दिइन्। यहाँ एउटा अचम्मको कुरा छ।
एकातिर परमेश्वरले आगो झारेर आफू जीवित परमेश्वर भएको देखाउनुभयो। अर्कोतिर ईजबेलले परमेश्वरको अगमवक्तालाई डराउन खोजिन्। यसले हामीलाई एउटा आत्मिक सत्य सिकाउँछ। परमेश्वरले विजय दिनुभएको क्षणपछि पनि आत्मिक युद्ध समाप्त भएको हुँदैन। एलिया शक्तिशाली विजयपछि थाकेका र डराएका अवस्थामा पुगे। त्यसैले मण्डलीले विजयको समयमा पनि प्रार्थना, नम्रता, आत्मिक सतर्कता र परमेश्वरमा निर्भरता छोड्नु हुँदैन।
ईजबेलको अन्त्य कसरी भयो? परमेश्वरले ईजबेलको अन्यायलाई बेवास्ता गर्नुभएन। एलियामार्फत उनको घरानामाथि न्यायको घोषणा भयो। पछि येहू राजा बनेपछि यिज्रेलमा पुगे। ईजबेल झ्यालबाट हेर्दै थिइन्। उनले आफ्नो राजकीय पहिचान र आत्मविश्वाससहित येहूलाई चुनौती दिइन्। तर अन्ततः आफ्नै दरबारका मानिसहरूले उनलाई झ्यालबाट तल फ्याँकिदिए। उनको शरीर घोडाहरूले कुल्चियो। पछि उनलाई गाड्न खोज्दा उनको शरीरको धेरै भाग बाँकी थिएन। यसरी एलियामार्फत बोलिएको परमेश्वरको वचन पूरा भयो। यो केवल एउटा भयावह मृत्युको कथा होइन।
मानिसले आफ्नो प्रभाव, पद, शक्ति र बाहिरी प्रतिष्ठाबाट केही समय शासन गर्न सक्छ; तर परमेश्वरको न्यायबाट अन्ततः कोही पनि भाग्न सक्दैन। तर “ईजबेलको आत्मा” भन्नाले के बुझ्ने? यहाँ धेरै सावधानी आवश्यक छ। बाइबलले ईजबेल नामलाई नयाँ करारमा थिआतिराको मण्डलीमा एउटा झूटा शिक्षासँग जोड्छ। येशूले भन्नुभयो कि मण्डलीले त्यस्ती स्त्रीलाई सहन गरिरहेको थियो, जसले आफूलाई अगमवक्त्री भन्छे र परमेश्वरका सेवकहरूलाई यौन अनैतिकता र मूर्तिलाई चढाइएको भोजनमा सहभागी हुन बहकाउँछे। उनलाई पश्चात्तापको समय दिइएको थियो, तर उनले पश्चात्ताप गरिनन्। त्यसैले आज “ईजबेलको आत्मा” भन्नाले बाइबलमा नाम दिइएको छुट्टै दुष्ट आत्माको अस्तित्व प्रमाणित भयो भनेर भन्नुभन्दा, ईजबेलको जीवन र प्रकाश २ मा देखाइएको व्यवहारसँग मिल्ने आत्मिक भ्रष्ट प्रभाव र चरित्रको ढाँचा भनेर बुझ्नु बढी सावधान र बाइबलसम्मत हुन्छ। आजको मण्डलीमा ईजबेल-जस्तो प्रभाव कसरी पहिचान गर्ने? परमेश्वरको स्थानमा मानिसलाई केन्द्रमा राख्ने जब कुनै व्यक्ति वा नेतृत्व यति ठूलो हुन्छ कि मानिसहरू परमेश्वरभन्दा व्यक्तिको पछि लाग्न थाल्छन्, खतरा सुरु हुन्छ। मण्डलीको केन्द्र ख्रीष्ट हुनुपर्छ, कुनै मानिस होइन। “उहाँ बढ्नुपर्छ, मचाहिँ घट्नुपर्छ” भन्ने यूहन्ना ३:३० को आत्मा सेवकाईको स्वस्थ दिशा हो।
झूटा शिक्षालाई आध्यात्मिक आवरण दिने ईजबेलको एउटा महत्वपूर्ण पक्ष थियो। गलत कुरा केवल गलत रूपमा प्रस्तुत गरिएको थिएन। त्यसले धार्मिक वातावरण पनि बनायो।
प्रकाश २ मा उल्लेख गरिएको “ईजबेल” आफूलाई अगमवक्त्री भनेर प्रस्तुत गर्छिन्, तर उनको शिक्षाले सेवकहरूलाई पापतर्फ लैजान्छ। त्यसैले कुनै व्यक्तिले “परमेश्वरले मलाई भन्नुभयो” भन्दैमा मात्र उसको शिक्षा सही हुँदैन। शिक्षालाई वचनद्वारा जाँच्नुपर्छ। १ यूहन्ना ४:१ ले पनि आत्माहरूलाई जाँच्न सिकाउँछ। पापलाई सामान्य बनाउने
ईजबेलको प्रभावको अर्को गम्भीर चिन्ह हो। पापलाई पाप भन्न छोड्नु। सबैले गर्छन्।यस्तो सानो कुरा हो। परमेश्वर प्रेम हुनुहुन्छ, त्यसैले केही हुँदैन। समयअनुसार बाइबलको अर्थ परिवर्तन गर्नुपर्छ। यस्ता सोचहरूले पश्चात्तापलाई कमजोर बनाउँछन्। ख्रीष्टको अनुग्रहले पापलाई ढाकेर पापमै बस्न सिकाउँदैन; पापबाट फर्केर पवित्र जीवन जिउन बोलाउँछ।
नियन्त्रण र हेरफेर ईजबेलले नाबोतको विषयमा सत्यलाई होइन, नियन्त्रणलाई प्रयोग गरिन्। आज मण्डलीमा पनि कसैले डर, दोषबोध, धम्की, सम्बन्ध तोड्ने दबाब, पद, पैसा वा प्रभाव प्रयोग गरेर मानिसहरूको निर्णय नियन्त्रण गर्न खोज्छ भने त्यसलाई गम्भीरतापूर्वक जाँच्नुपर्छ। तर यहाँ पनि एउटा कुरा सम्झनुपर्छ। दृढ नेतृत्व = ईजबेल होइन। महिला नेतृत्व = ईजबेल होइन। प्रभावशाली व्यक्तित्व = ईजबेल होइन। असहमति = ईजबेल होइन। बाइबलिय परीक्षण चरित्र, शिक्षा, फल र व्यवहारबाट हुनुपर्छ। झूटो आरोप र चरित्र हत्या
नाबोतको घटनाले यो कुरा अत्यन्त स्पष्ट बनाउँछ। जब कसैलाई हटाउन, दबाउन वा आफ्नो स्वार्थ पूरा गर्न झूटा आरोप, अफवाह र झूटा साक्षी प्रयोग गरिन्छ, त्यो ईजबेलको कथाबाट आउने अत्यन्त गम्भीर चेतावनी हो। मण्डलीमा कसैको चरित्र बिगारेर आफ्नो प्रतिष्ठा निर्माण गर्नु आत्मिक विजय होइन। लोभलाई धार्मिक भाषामा ढाक्ने
आहाबलाई दाखबारी चाहियो। इच्छा पूरा नभएपछि दुःख र असन्तुष्टि आयो। ईजबेलले त्यस इच्छालाई न्यायको बाटोमा होइन, अन्यायको बाटोमा पुर्‍याइन्। आज पनि मण्डलीमा पैसा, भवन, पद, सम्मान, अनुयायी, प्रसिद्धि वा अधिकारको इच्छा गलत बाटोमा जान सक्छ। त्यसैले सेवकले आफैँलाई सोध्नुपर्छ। “म परमेश्वरको राज्य बनाउँदैछु कि आफ्नो राज्य?यो प्रश्न अत्यन्त गहिरो आत्मिक परीक्षण हो। ईजबेलको सबैभन्दा खतरनाक कुरा के थियो? ईजबेलको सबैभन्दा खतरनाक पक्ष केवल उनको मेकअप, बाहिरी रूप, स्त्रीत्व वा राजकीय पहिरन थिएन। सबैभन्दा खतरनाक कुरा थियो ।परमेश्वरविरोधी प्रभावलाई अधिकार, धर्म र सम्बन्धको माध्यमबाट स्थापित गर्नु। २ राजा ९:३० मा उनको आँखामा श्रृंगार गरेको उल्लेख छ। तर त्यस पदलाई आधार बनाएर मेकअप आफैँलाई ईजबेलको आत्मा भन्नु बाइबलले सिकाएको कुरा होइन। आज कुनै महिला मेकअप गर्छिन् भनेर उनलाई ईजबेल भन्नु गलत र अन्यायपूर्ण हुन्छ। बाइबलले ध्यान केन्द्रित गर्ने कुरा हृदय, शिक्षा, आचरण र परमेश्वरसँगको सम्बन्ध हो। थिआतिराको मण्डलीलाई येशूले दिएको सबैभन्दा ठूलो चेतावनी यो कुरा झन् गहिरो छ। येशूले केवल ईजबेललाई दोष दिनुभएन। उहाँले मण्डलीलाई पनि प्रश्न गर्नुभयो। तिमीहरूले उसलाई किन सहिरहेका छौ? अर्थात् समस्या केवल गलत शिक्षा दिने व्यक्ति मात्र होइन। गलत शिक्षालाई सहने मण्डली पनि जिम्मेवार हुन्छ। प्रकाश २ मा येशूले थिआतिराको मण्डलीको प्रेम, विश्वास, सेवा र धैर्यलाई पहिला स्वीकार गर्नुभयो; तर त्यही मण्डलीले ईजबेल-जस्तो शिक्षालाई सहिरहेको कुरालाई दोष दिनुभयो। यो आजका पास्टर, अगुवा र विश्वासीहरूका लागि अत्यन्त गम्भीर शिक्षा हो। प्रेम चाहिन्छ, तर सत्यबिनाको प्रेम खतरनाक हुन्छ। सत्य चाहिन्छ, तर प्रेमबिनाको सत्य कठोर हुन सक्छ। मण्डलीलाई सत्य र प्रेम दुवै चाहिन्छ। आजको मण्डलीले के सिक्नुपर्छ?ईजबेलको कथा पढेर हामीले अरूलाई “ईजबेल” भनेर खोज्नेभन्दा पहिले आफ्नो हृदय जाँच्नुपर्छ। कतै मभित्र नियन्त्रण गर्ने इच्छा त छैन? कतै मेरो प्रतिष्ठा परमेश्वरको महिमाभन्दा ठूलो त भएको छैन? कतै म आफ्नो इच्छा पूरा गर्न सत्यलाई मोड्दै त छैन? कतै मैले पैसा वा पदलाई सेवाभन्दा ठूलो बनाएको त छैन? कतै मैले झूटो आरोपद्वारा कसैलाई गिराउने काम त गरेको छैन? कतै मैले पापलाई सानो कुरा भनेर सामान्य बनाएको त छैन? कतै म परमेश्वरको वचनभन्दा आफ्नो व्यक्तिगत प्रकाशलाई ठूलो त बनाइरहेको छैन? कतै मण्डलीमा गलत कुरा देखेर पनि शान्ति र सम्बन्ध बचाउने नाममा चुप त लागेको छैन? यी प्रश्नहरू धेरै कठोर छन्, तर आत्मिक रूपमा आवश्यक छन्। अन्तिम आत्मिक सन्देश प्रिय मंडली परिवार ईजबेलले परमेश्वरको सिंहासन कब्जा गर्न सकेकी थिइनन्।
👉उनले केही समयका लागि प्रभाव पार्न सकिन्।
👉उनले अगमवक्ताहरूलाई दबाउन खोजिन्।
👉उनले नाबोतलाई मार्न सकिन्।
👉उनले आहाबलाई प्रभावित गर्न सकिन्।
👉उनले इस्राएलमा बाल आराधनालाई फैलाउन सकिन्।
तर उनले परमेश्वरलाई पराजित गर्न सकिनन्। एलिया थाक्न सक्छन्, तर परमेश्वरको वचन थाक्दैन। साँचो अगमवक्ता एक्लो देखिन सक्छ, तर परमेश्वर एक्लो हुनुहुन्न।
अन्धकार केही समय बलियो देखिन सक्छ, तर अन्तिम अधिकार परमेश्वरकै हुन्छ। र नयाँ करारमा प्रभु येशूले मण्डलीलाई फेरि चेतावनी दिनुहुन्छ। गलत शिक्षालाई सहन नगर, पवित्रतालाई नछोड, सत्यलाई समातिराख, अन्तसम्म विश्वासयोग्य बन। थिआतिराका विश्वासयोग्यहरूलाई उहाँले “तिमीहरूमाथि अर्को बोझ राख्दिनँ; तिमीहरूसँग भएको कुरा मेरो आगमनसम्म दृढतापूर्वक समातिराख” भन्नुभयो। ख्रीष्टलाई केन्द्रमा राख्नु, वचनलाई मापदण्ड बनाउनु, पापमा सम्झौता नगर्नु, झूटो शिक्षालाई जाँच्नु, कमजोरलाई नदबाउनु, नेतृत्वमा नम्र रहनु, पैसा र शक्तिभन्दा पवित्रतालाई ठूलो मान्नु, र अन्तसम्म येशूमा विश्वासयोग्य रहनु। किनकि अन्ततः प्रश्न यो होइन।“मण्डलीमा ईजबेल कहाँ छ?” सबैभन्दा गहिरो प्रश्न यो हो। मेरो मण्डलीमा ख्रीष्ट कति शासन गरिरहनुभएको छ?”
जब ख्रीष्ट केन्द्रमा हुनुहुन्छ, वचन सर्वोच्च हुन्छ, पवित्रता सम्मानित हुन्छ, सत्य बोलिन्छ, कमजोर को रक्षा हुन्छ र नेतृत्वले सेवकको हृदय धारण गर्छ। त्यहाँ ईजबेल-जस्तो भ्रष्ट प्रभावका लागि ठाउँ साँघुरिँदै जान्छ। र मंडली बाट भाग्छ।
Rev. Dr. Sunil Rajdoot
Elohim Church Ministries.
゚ ゚viralシ

26/09/2026

26/09/2026

भजनसंग्रह ४२ मा तिर्खाएको हरिण र परमेश्वरको खोजीमा दाऊदको आत्मा जसरी हरिणी पानीका खोलाहरूका निम्ति तिर्खाउँछे, त्यसरी नै हे परमेश्वर, मेरो प्राण तपाईंको निम्ति तिर्खाउँछ। भजनसंग्रह ४२:१ भजनसंग्रह ४२ को यो पहिलो पद केवल एउटा सुन्दर कविता होइन। यो एउटा यस्तो आत्माको चित्कार हो, जसले परमेश्वरलाई केवल जान्न मात्र होइन, उहाँलाई गहिरोसँग अनुभव गर्न चाहन्छ। दाऊदले आफ्नो जीवनको एउटा अत्यन्त पीडादायी अवस्थामा वरिपरि हेर्दा एउटा हरिणलाई देखेझैँ चित्र प्रस्तुत गर्छन्। त्यो हरिण पानीका खोलाहरूको निम्ति व्याकुल थियो। उसको तिर्खा सामान्य चाहना थिएन। पानी उसको जीवनको आवश्यकता थियो। पानी नभेटेसम्म उसको बेचैनी समाप्त हुँदैनथ्यो। त्यही दृश्यले दाऊदको हृदय छोयो। उनले हरिणलाई मात्र देखेनन्। उनले हरिणको तिर्खाभित्र आफ्नो आत्माको अवस्था देखे। हरिणलाई जसरी पानी चाहिएको थियो, त्यसरी नै आफ्नो आत्मालाई परमेश्वर चाहिएको उनले महसुस गरे। हरिण पानीबिना शान्त हुन नसकेझैँ दाऊद पनि परमेश्वरको उपस्थितिबिना आफ्नो आत्मामा शान्ति पाउन सकिरहेका थिएनन्। दाऊदको लागि पानी केवल पानी थिएन। त्यो जीवन थियो। त्यसैगरी परमेश्वर दाऊदका लागि केवल धार्मिक विश्वासको विषय हुनुहुन्नथ्यो। परमेश्वर नै उनको जीवनको स्रोत हुनुहुन्थ्यो। दाऊदले यस्तो भन्न खोजिरहेका छन्।“मेरो वरिपरि धेरै कुरा हुन सक्छन्, मानिसहरू हुन सक्छन्, राज्य हुन सक्छ, शक्ति हुन सक्छ, धनसम्पत्ति हुन सक्छ। तर मेरो आत्माको गहिरो आवश्यकता यीमध्ये कुनै कुराले पूरा गर्न सक्दैन। मेरो प्राणलाई जीवित परमेश्वर नै चाहिन्छ।” यही कारणले उनले “मेरो प्राण जीवित परमेश्वरको निम्ति तिर्खाउँछ” भनेका छन्। ध्यान दिनुपर्ने कुरा के हो भने दाऊदले परमेश्वरका वरदानका निम्ति मात्र तिर्खाएको कुरा गरेका छैनन्। उनी वरदानभन्दा वरदाता खोजिरहेका छन्। उनी परमेश्वरले दिने कुराभन्दा परमेश्वर आफैँ खोजिरहेका छन्। यो एउटा अत्यन्त गहिरो आत्मिक अवस्था हो। धेरै मानिस परमेश्वरलाई आशिषका लागि खोज्छन्। समस्या आएमा परमेश्वर खोज्छन्। रोग आएमा परमेश्वर खोज्छन्। आवश्यकता परेमा प्रार्थना गर्छन्। तर दाऊदको हृदयले यस्तो भन्छ। मलाई आवश्यकता पूरा गर्ने परमेश्वर मात्र होइन, मलाई परमेश्वर नै चाहिन्छ। हरिणलाई पानीको आवश्यकता शरीरको एउटा भागको आवश्यकता मात्र होइन। उसको सम्पूर्ण जीवन त्यसमा निर्भर हुन्छ। त्यसैगरी दाऊदले परमेश्वरबिना आफ्नो आत्मिक जीवन अधुरो देखे। यही ठाउँमा भजनसंग्रह ४२ अत्यन्त गहिरो बन्छ। दाऊदको जीवनमा दुःख थियो। उनी परमेश्वरको मन्दिर र संगतिबाट टाढा भएको पीडामा थिए। मानिसहरूले उनलाई प्रश्न गरिरहेका थिए। तेरो परमेश्वर कहाँ छ?” उनका आँखामा आँसु थिए। उनको हृदयमा पीडा थियो। बाहिरको परिस्थिति उनको विरुद्ध थियो। तर त्यही पीडाको बीचमा उनले एउटा यस्तो सत्य भेटे, जुन सुखको समयमा पनि धेरै मानिसले भेट्न सक्दैनन्। मानिसको आत्माको सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता परमेश्वर स्वयं हुनुहुन्छ। प्रिय मंडली परिवार कल्पना गर्नुहोस्, लामो समयदेखि पानी नपाएको हरिणले टाढाबाट पानीको आवाज सुन्दा उसको सम्पूर्ण ध्यान त्यतातिर जान्छ। उसको मनमा अरू कुनै कुराको प्राथमिकता हुँदैन। उसलाई पानी चाहिन्छ। त्यसैगरी परमेश्वरको उपस्थितिको स्वाद पाएको आत्माले संसारका धेरै कुरा पाए पनि परमेश्वरबिना पूर्ण सन्तुष्टि पाउन सक्दैन।
👉दाऊदले यही आत्मिक तिर्खालाई शब्द दिएका छन्।
👉उनको तिर्खा शरीरको होइन, आत्माको तिर्खा हो।
👉उनको खोजी धनको होइन, परमेश्वरको खोजी हो।
👉उनको रोदन केवल परिस्थितिका कारण होइन, परमेश्वरको उपस्थितिको लागि हो। त्यसैले भजनसंग्रह ४२ पढ्दा हामीले आफैँलाई एउटा गम्भीर प्रश्न सोध्नुपर्छ—“के मेरो आत्मा पनि परमेश्वरका निम्ति त्यस्तै तिर्खाउँछ? हामीलाई पानी नपाएसम्म तिर्खा सम्झना हुन्छ। तर आत्मा परमेश्वरबाट टाढा हुँदा पनि हामीलाई तिर्खा महसुस नहुन सक्छ। यही आत्मिक खतरनाक अवस्था हो। शरीरको तिर्खा तुरुन्त महसुस हुन्छ, तर आत्माको तिर्खालाई बेवास्ता गर्न सकिन्छ।
👉मानिस मनोरञ्जनलेआफूलाई व्यस्त राख्न सक्छ,
👉संसारका कुराले आफूलाई भरिपूर्ण बनाउन सक्छ, मानिसहरूको प्रशंसाले आफ्नो हृदय ढाक्न सक्छ। तर आत्माको गहिरो खालीपन केवल परमेश्वरले मात्र भरिदिन सक्नुहुन्छ। दाऊदले हरिणबाट यही कुरा सिके। हरिणले पानी भेट्टाएपछि मात्र उसको व्याकुलता शान्त हुन्छ। प्रिय मंडली त्यसैगरी दाऊदको आत्माले परमेश्वरमा आशा राखेपछि मात्र उसको हृदयले शान्तिको बाटो भेट्टाउँछ। यस भजनमा दाऊद आफ्नो आत्मासँग पनि कुरा गर्छन्।“हे मेरो प्राण, तँ किन निराश हुन्छस्? र मेरो भित्र किन व्याकुल हुन्छस्? परमेश्वरमा आशा राख।” कति गहिरो कुरा! दाऊदको परिस्थिति तुरुन्त परिवर्तन भएको थिएन। शत्रुहरू हराइसकेका थिएनन्। सबै प्रश्नहरूको उत्तर आइसकेको थिएन। तर उनले आफ्नो आत्मालाई परिस्थितिको आवाजभन्दा परमेश्वरको सत्य सुन्न सिकाए। यसले हामीलाई एउटा महत्वपूर्ण आत्मिक शिक्षा दिन्छ। विश्वास भनेको समस्या नहुनु होइन। समस्या हुँदाहुँदै पनि परमेश्वरमा आशा राख्नु हो। दाऊदले हरिणलाई हेरेर आफ्नो आत्मालाई सम्झाएझैँ हामीले पनि आफ्नो वरिपरिका सृष्टिहरूबाट परमेश्वरका सत्यहरू सम्झन सक्छौँ। एउटा तिर्खाएको हरिणले उनलाई परमेश्वरको सम्झना गरायो। मरुभूमिले उनलाई परमेश्वरको आवश्यकताको सम्झना गराउन सक्छ। बिहानको सूर्यले परमेश्वरको नयाँ कृपा सम्झाउन सक्छ। आकाशले उहाँको महानता सम्झाउन सक्छ। पानीले उहाँको जीवनदायी उपस्थितिको सम्झना गराउन सक्छ। तर भजनसंग्रह ४२ को सबैभन्दा सुन्दर कुरा यही हो। दाऊदले हरिणको तिर्खालाई आफ्नो आत्माको तिर्खासँग जोडेर परमेश्वरको उपस्थितिलाई आफ्नो जीवनको सर्वोच्च आवश्यकता बनाएका छन्। आज हाम्रो आत्मा केका लागि तिर्खाइरहेको छ? मानिसको प्रशंसाका लागि? धनका लागि?सफलताका लागि? पदका लागि? मानसम्मानका लागि? कि जीवित परमेश्वरका लागि? यदि हाम्रो आत्मा परमेश्वरको निम्ति तिर्खाउन थाल्यो भने हाम्रो प्रार्थना बदलिन्छ। हाम्रो आराधना बदलिन्छ। हाम्रो बाइबल पढाइ बदलिन्छ। हाम्रो संगति बदलिन्छ। हाम्रो जीवनको प्राथमिकता बदलिन्छ। किनकि परमेश्वरलाई केवल आइतबार खोज्ने आत्मा र परमेश्वरलाई जीवनको प्रत्येक क्षणमा खोज्ने आत्माबीच ठूलो फरक हुन्छ।दाऊदको आत्मा यस्तो अवस्थामा पुगेको थियो जहाँ उनले भन्न सके“मलाई तपाईं चाहिन्छ। सायद यही नै भजनसंग्रह ४२ को हृदय हो। हे परमेश्वर, संसारले मलाई धेरै कुरा दिन सक्छ, तर मेरो आत्मालाई तपाईं नै चाहिन्छ। जसरी तिर्खाएको हरिण पानी खोज्दै दौडन्छ, त्यसरी नै मेरो आत्मा तपाईंको उपस्थितिको खोजीमा दौडिरहोस्। तपाईं भेटिएसम्म मेरो खोजी नरोकिनोस्। तपाईंको उपस्थितिमा मेरो आत्माले वास्तविक जीवन, शान्ति र सन्तुष्टि पाओस्। त्यसैले भजनसंग्रह ४२:१ लाई केवल पढेर अगाडि नबढौँ। त्यसलाई आफ्नो प्रार्थना बनाऔँ। Thankyou 🤗 Author Rev. Dr. Sunil Rajdoot. Senior Pastor To Elohim Church Ministries.