07/09/2026
GEDACHTE VAN DE WEEK
Deze week is het 25 jaar geleden dat vliegtuigen zich in de torens van het World Trade Center in New York boorden. Het is de grootste terroristische aanslag in de geschiedenis. Ruud Tinga zag de verwoesting, maar ook de bouw van de gedenkplek.
VAN ZERO TOT ZEGE
Johannes 1:5: “Het licht schijnt in het donker, en het donker heeft het licht niet uitgedoofd.”
In een paar uur veranderde de skyline van New York voorgoed. Niemand zag het aankomen. Mensen gingen 's morgens gewoon naar hun werk in de torens van het World Trade Center, namen afscheid van hun gezin. Anderen stapten in een vliegtuig — een gewone dag die binnen enkele uren onvoorstelbaar anders werd.
Ik zag de verschrikkelijke beelden van de vliegtuigen die zich in de torens boorden. Ik zag het stof door de straten blazen toen de twee gebouwen kort na elkaar instortten. Beelden die bij menigeen nog op het netvlies staan. Ook bij mij.
Ik sprak niet lang daarna met mensen van het Leger des Heils die op Ground Zero hulp hadden verleend. Men was nog lang bezig met het ruimen van het puin op de rampplek. Wat mij in hun verhalen vooral trof, was niet wat zij allemaal hadden gedaan, maar hun eigen verdriet en onbegrip. Ze waren hulpverleners, maar wat daar was gebeurd had ook hen geraakt.
Misschien waren we op die dag allemaal een beetje slachtoffer. Niet allemaal op dezelfde manier, maar de wereld was na 11 september 2001 niet meer dezelfde.
Een paar jaar later stond ik met mijn vader op de plek die Ground Zero werd genoemd. We zagen de contouren van de gedenkplek die hier werd gebouwd. Op deze plek van groot verdriet werd weer iets moois gecreëerd. Dat voelde je.
We waren stil. We zeiden geen woord. We voelden ook het verlies, de angst, de pijnt en het verdriet. En er was die ene vraag: waarom? Waarom doen mensen elkaar dit aan? Waarom gebeurt er zoveel kwaad? Waarom wordt de één getroffen en de ander niet? Mijn vader leeft niet meer, maar ik ben dankbaar dat we samen die onuitgesproken vraag mochten delen.
Als je nu op de plek staat waar eens de twee torens van het World Trade Center stonden, is er een onbeschrijfelijke rust. Maar de leegte is er ook. De namen zijn er nog. Het water stroomt op de plaats waar eens de torens stonden. Het verleden is niet weggepoetst. En toch overheerst niet langer de chaos van toen, maar rust. Er is een gebedshuis waar je kunt bidden en overdenken.
Ook de vertrouwde skyline van ons leven kan van het ene op het andere moment veranderen. Door grote tegenslag, omdat dromen in duigen vallen, doordat we iets kostbaars of iemand die ons dierbaar is verliezen. Of doordat de dood plotseling dichtbij komt.
Wat doen we als we voor ons eigen Ground Zero komen te staan?
God voorkomt niet dat de skyline van ons leven soms voorgoed verandert. Maar Hij laat ons ook dan niet alleen. Juist tussen de brokstukken is Hij er en kan iets zichtbaar worden van zijn helende kracht, liefde en nabijheid.
De uiteindelijke christelijke zege is niet dat alles in dit leven weer wordt zoals vroeger. Dat gebeurde in New York ook niet. De torens kwamen niet terug. De slachtoffers kwamen niet thuis. De wonden zijn nog zichtbaar en voelbaar. Ook in ons eigen leven zijn er verliezen die niet ongedaan worden gemaakt.
Maar de dood krijgt bij God nooit het laatste woord. Het Licht blijft schijnen, ook als het om ons heen donker wordt, zodat er weer iets moois kan ontstaan. Dat is onze hoop. Dat is onze troost. Dat is Gods belofte.
Zo kan er, zelfs als ons leven op Ground Zero staat, een weg zijn van zero tot zege.
