01/09/2026
Kerkterras 2026 (een zegenrijke natte beweging.)
De zegen…….pardon de regen viel met bakken naar beneden toen we bij het Oranje park in Vlaardingen aankwamen. De vele klapstoelen waren al voor het podium klaar gezet. Hulde aan de onbekende man die probeerde met een doek de stoelen droog te maken. Het leek wel of hij water naar de zee droeg, maar dan juist andersom.
De Vlaardingen Band van het Leger des Heils had voor het eerst, na eerdere jaren mee gewerkt te hebben, op het podium plaats genomen. Vroeger onbeschermd onder de wolken. De band speelde nu heerlijk droog in de podiumtent. Was er iemand geweest met een voorgevoel of was de regen juist een reactie op deze actie? Had de Band jaren lang de regen tegengehouden door in de open lucht plaats te nemen? Het zal altijd een mysterie blijven.
Het thema van de dienst was ‘De kerk onderweg’. In ieder geval was de regen niet onderweg maar al gearriveerd. Gelukkig mocht ik, Hans Klein, onder een grote paraplu schuilen bij twee van de meest gewaardeerden korpsgenoten Wim en Gerrit.
De Vlaardingen Band beet de spits af. Het klonk fantastisch zonder gorgelende bijgeluiden. Dit was wel gebeurd als de regen vrij spel had gehad, want verschillende recht opstaande muziekinstrumenten hebben dan de nijging om vol te lopen. Zoals de grote bas die dan, als hij vol met water zit, met muzikant en al, top zwaar omvalt. Daar worden muzikant en instrument niet beter van. Gedeukt zouden ze door het leven hebben moeten gaan. De muziek bleek een droog werkende kracht te hebben. De regen reageerde van stort naar de druppel vorm.
Na het lied “Samen in de naam van Jezus” gezongen te hebben werden we welkom geheten door Hugo Habekotté. Het lied “Ga maar gerust” was misschien verkeerd gekozen. Ondanks de regen waren toch vele mensen op deze happening af gekomen en om dan direct weer weg te gaan?
Enthousiast liet De Noorderlicht Vlaardingen Band een aantal liederen horen door zang en muziek. Wat een heerlijk contrast vormde met de brassmuziek van de Vlaardingen Band. Waarbij verrassend gebruik werd gemaakt van banjo en melodica (mondorgel).
Het kindermoment werd verzorgt door Karlijn Eijkman. Ondanks dat de kinderen door de regen niet voor het podium konden komen klonken er van achter vrolijke kreten van de kinderen. Helemaal toen het lied “Dit is de dag” werd ingezet. Heerlijk.
De toespraak, geïnspireerd door Marcus 5 ‘Genezing van de bezeten man’, had de boodschap dat we niet star stil moeten blijven staan in tradities of gewoonten in de kerk. Niet mopperen op oude of nieuwe liederen, te sterke of te slappe koffie, op de nieuwe bezoeker die op jouw ‘vaste’ stoel is gaan zitten. Maar juist, vertelde Dennis Mohn, mee bewegen. Niet in de vertrouwde boot te blijven, maar met de Here Jezus nieuwe wegen inslaan. De nieuwe situatie met beide handen aanpakken met een positieve inzet.
Daarom dit verslag dat ondanks de nattigheid een vrolijk zonnig karakter probeert te zijn.
