12/08/2026
Nog één keer samen schilderen
Verspreid over Weverslo staan schilders. Met ezels, doeken, krijt en verf.
Als onderdeel van het zomercultuurprogramma staat vandaag de workshop natuurschilderen op Weverslo op het programma.
Ieder heeft een eigen plek gezocht en kijkt met andere ogen naar hetzelfde landschap.
Ik loop langs de verschillende schilders. De een werkt heel precies. Bij een ander herken ik vooral kleuren en vormen. Er wordt getekend met krijt, geschilderd in een moderne stijl en ergens ontstaat een bijna abstract Weverslo.
Het mooie is dat je door hun werk anders gaat kijken. Naar een boom waar je normaal aan voorbijloopt. Naar het licht tussen de bladeren. Naar een pad dat op een schilderij ineens ergens naartoe lijkt te leiden.
Bij een van de schilders blijf ik wat langer staan. Hij legt uit wat hij heeft geschilderd. Ik herken de bankjes van t Laar. Daarachter loopt een weg omhoog. Niet zomaar een weg, vertelt hij. Het is de weg naar een plek met een H. Hij laat even in het midden waar die H precies voor staat. Het hiernamaals? De hemel? Dan vertelt hij dat een vriend van hem op Weverslo begraven ligt. Een vriend met wie hij veel heeft geschilderd. Samen in zijn atelier. Naast elkaar, ieder achter een doek. Praten, kijken, schilderen. Hij mist dat.
En hij zegt: Ik zou graag nog één keer samen met hem schilderen. Ik weet waar zijn vriend begraven ligt en wijs hem de plek aan. Even later pakt hij zijn schildersezel op. Zijn spullen gaan mee. Hij loopt naar zijn vriend. Nog één keer samen schilderen. Ik kijk hem na en denk aan die weg op zijn schilderij. De weg omhoog, naar die plek met een H. Zijn vriend zit vandaag niet meer naast hem. Maar wie weet kijkt hij wel mee. Vanaf die plek met de H.
