05/07/2020
Reactie n.a.v. NRC-artikel
Gisteren is er een artikel verschenen in het NRC-dagblad over moskee Quba. Daar wij als bestuur en imam ons niet kunnen vinden in het geschetste beeld van de moskee en de ‘reconstructie’ van de gebeurtenissen hierbij een opheldering van onze kant.
In 2013 merkten wij dat er sprake was van een enorme problematiek in Den Haag met betrekking tot radicaliserende moslimjongeren. De meeste moskeeën in Den Haag kozen er destijds voor om deze jongeren te weren. Niemand wil immers gezien worden als trekpleister van radicale jongeren of ervan verdacht worden hen te ronselen.
Hoewel wij de koers van deze moskeeën begrepen, konden wij ons hier niet in vinden. Waar is de verantwoordelijkheid van de moskeeën? Hoe kan je je handen af*****en van je eigen achterban; je eigen zonen en dochters, neefjes en nichtjes, enkel en alleen omdat het je te heet onder de voeten wordt?
Zo hebben wij gezien hoe een 16-jarig meisje werd geronseld en bijna in Syrië terechtkwam. Er was al zelfs ruim 3.000 euro voor haar ingezameld om haar te laten afreizen.
We hebben gezien hoe jongeren van 17/18 jaar – die net van de sh**ha lounges in de moskee terechtkwamen en niet eens hun gedachten op een rijtje konden zetten – naar Syrië werden 'gestuurd' om daar als schietschijf te fungeren. Dit zou de enige manier zijn waarop Allah hun zonden kon uitwissen.
Wij hebben huilende moeders en vaders, broers en zussen aan de lijn gehad die de imam smeekten om te praten met hun zoon of dochter ten einde hen te redden van de doodlopende weg die zij waren ingeslagen. Dit was de werkelijkheid van wat (online-)ronselaars teweegbrachten.
Wij weigerden zwijgend toe te kijken hoe dit soort verschrikkelijke gebeurtenissen zich tientallen keren zouden gaan voltrekken.
Aldus hebben wij ervoor gekozen om deze jongeren juist naar de moskee te trekken, in plaats van af te stoten, en het gesprek met hen aan te gaan. Dit was een enorme uitdaging: zij werden online geronseld en het was aan ons om hen in het 'echte leven' het juiste begrip van hun religie bij te brengen.
Deze lijn hebben wij – anders dan het artikel doet vermoeden – geheel uit eigen beweging, omwille van Allah, uit religieuze en maatschappelijke overwegingen gevolgd. Ten overvloede: zowel het bestuur of de imam heeft hier nooit een financiële vergoeding voor gevraagd of ontvangen. Wij zochten hier slechts de tevredenheid van Allah de Verhevene mee. Deze onafhankelijkheid stelde ons ook in staat om onze eigen beslissingen te nemen - in overleg met andere imams en geleerden - zonder dat iemand ons iets kon opleggen of tot iets kon dwingen.
Echter, wij realiseerden ons al snel dat de komst van deze jongeren de moskee in een negatief daglicht kon plaatsen bij de autoriteiten. Aldus hebben wij contact gezocht met de lokale overheid met betrekking tot onze visie. De politie en gemeente waren hier erg over te spreken en prezen het feit dat wij wél verantwoordelijkheid wilden nemen voor de ontstane problematiek.
Het contact met de gemeente verging ons goed. De gemeente benaderde, net als wij, de problematiek vanuit een breed zorgperspectief. Wij spraken met hen over de problematiek in het algemeen, zonder in te gaan op namen van personen, en bekeken op welke manier wij de jongeren konden redden uit de klauwen van de ronselaars. Voor sommigen zou een baantje voldoende zijn; anderen zouden meer baat hebben bij een opleiding enzovoort.
De politie dacht daarentegen enkel in termen van opsporing en handhaving; een domein dat verder van ons bed ligt en waar wij geen tot nauwelijks een bijdrage aan konden leveren. Ten eerste richten wij ons als moskee op religieuze begeleiding en niet op opsporing en vervolging. Daarnaast hadden wij geenszins zicht op eventuele ‘criminele’ activiteiten van jongeren; zij kwamen voor een gebed, een vraag, het bijwonen van een les of dienst en gingen daarna weer weg.
Wij hebben duidelijk toegezegd aan zowel de gemeente alsook de politie dat als wij aanwijzingen zouden hebben voor bijvoorbeeld een aanslag, een dreigende situatie of ronselpraktijken dat wij hier melding van zouden doen. Dit ten einde de samenleving en deze jongeren tegen zichzelf in bescherming te nemen. Wij zien dit als religieuze, juridische en maatschappelijke plicht en wij staan tot de dag van vandaag pal achter dit standpunt.
Echter, waarom zouden wij iemands privacy schenden, enkel en alleen omdat hij of zij een vraag stelt, worstelt met een bepaald wereldbeeld, een gebed in onze moskee heeft verricht of een discussie heeft gevoerd met de imam? Op basis waarvan zouden wij zo’n persoon moeten aangeven? Let wel: de politie wilde graag een ‘rapportage’ van ons, zónder dat zij ons enige context, tekst of uitleg wilden verschaffen over de persoon in kwestie. Dit hebben wij geweigerd uit religieus, juridisch en ethisch perspectief.
Blijkbaar is dit het begin geweest van een 50-pagina’s tellend rapport waarin de moskee en diens imam door het slijk wordt gehaald.
Het rapport bevat een tiental andere grove leugens aan het adres van de moskee en de imam. Met de gunst van Allah zijn wij in het bezit van overvloedige bewijzen die deze loze aantijgingen kunnen ontkrachten.
- Zo zouden bepaalde predikers in onze moskee zijn geweest, terwijl dat nooit het geval is geweest.
- Wij zouden een wijkagente de toegang tot de moskee hebben geweigerd, terwijl tientallen gebedsgangers haar toch in de moskee hebben zien zitten tijdens/na de vrijdagspreek! De agente in kwestie bevestigt overigens ons narratief! Het hele verhaal heeft meer weg van een hollywood film en hier heeft de politiechef van Transvaal achteraf zelfs zijn excuses voor gemaakt!
- Een prediker zou een vrijdagspreek hebben verzorgd bij ons over de heilige strijd (jihad), terwijl zijn preek ging over de goedheid jegens de ouders. De preek is destijds door een bezoeker online gezet. Hoe moeilijk kan het zijn om de inhoud na te gaan en een juiste voorstelling van zaken te presenteren in het rapport?
- Het rapport vermeldt dat een zestig tal geradicaliseerde jongeren de moskee bezocht zou hebben, maar het rapport verzuimd te noemen dat de gemeente en politie juist blij was met hun komst en zij ons altijd gemotiveerd hebben om de rol in te nemen die wij hadden verkozen. Waarom dit opeens ontkennen?
- Het rapport vermeldt dat wij weigerden namen door te geven, zonder de context van de weigering te benoemen.
- Wat betreft zogenaamde één-tweetjes met de NCTV-adviseur, die tevens de zwager van de imam was: sensationeel verhaal maar deze één-tweetjes hebben nooit plaatsgevonden en hadden wij ook niet nodig. De lijn van de moskee is vanaf dag één hetzelfde geweest en deze is niet veranderd met de komst of het verdwijnen van wie dan ook. Degene die iets anders beweert, mag het aantonen. Zo makkelijk is het.
- Een Belgische imam zou in de moskee hebben overnacht, later kreeg deze imam problemen in België en werd hij uitgezet. Het klopt dat hij in de moskee heeft overnacht, maar dat is langer dan 5-6 jaar geleden. Op dat moment had hij ook geen enkel probleem met welke instantie dan ook. Waarom wordt dit er niet bij vermeld?
- Op het moment dat imam Fawaz twee vrijdagspreken heeft verzorgd in de moskee was er nog geen sprake van een gebiedsverbod of zelfs een rechtzaak of aanklacht. Je kunt en mag veel vinden over de imam (ook wij zijn het niet altijd eens met hem), maar in alle gevallen geldt dat de moskee binnen de grenzen van de wet heeft geopereerd. Zelfs de politie bevestigde dit. Waarom nu opeens deze ommezwaai?
Blijkbaar kan en mag een moskee het nooit goed doen en moet er altijd iets bedacht worden om de moskeeën zwart te maken, al heeft de moskee zich jarenlang – kosteloos! – uit de naad gewerkt om een bepaald maatschappelijk probleem te adresseren waar andere partijen tonnen euro's voor factureren of er simpelweg voor gekozen hebben om weg te kijken en te vluchten voor de eigen verantwoordelijkheid. En als er twijfels of onduidelijkheden waren over het functioneren van de moskee of de imam, waarom is dit dan nooit ter sprake gebracht? Wij hebben nooit - maar dan ook echt nooit - één kritisch gesprek gehad met de politie met betrekking tot onze rol.
Op de vraag of wij in de toekomst wederom zo'n onderneming zouden aandurven, antwoorden wij met een volmondige JA. We hebben als moskeeën immers geen andere rol dan het nastreven van het welzijn van de samenleving in het algemeen.
Wel adviseren wij elke prediker, imam of moskee die samen optrekt met de politie/gemeente of periodieke overleggen met hen voert om alles goed vast te leggen. Vraag om gespreksverslagen en notulen, getekend en wel; zo bespaar je jezelf heel wat hoofdpijn en voorkom je dat men achteraf het verhaal probeert om te draaien. Dat verwacht je natuurlijk niet van de overheid, maar dat hebben wij vandaag de dag helaas vaker mogen zien bij meerdere moskeeën.
Dan blijft nog enkel een kort advies over voor enkele moslims van de eigen achterban: "Wat is er met jullie? Hoe oordelen jullie?" Hoeveel moeite kost het om een bericht te verifiëren?
Degenen die anderen ten onrechte beschuldigen van allerlei vergrijpen – laat staan degenen die dreigementen en scheldwoorden uiten: weet dat er een dag zal komen waarop je terug zult keren naar Allah en jij ondervraagt zult wordt over jouw woorden en daden. Op die Dag zal je niet wegkomen met een simpele verontschuldiging en zal je verantwoordelijkheid moeten nemen voor wat je hebt gezegd en gedaan. Zorg ervoor dat je klaar staat voor die ondervraging en zorg ervoor dat je genoeg h’asanaath hebt om je schuld bij je slachtoffers af te lossen.
Moge Allah ons leiden tot Zijn tevredenheid en moge Hij ons standvastig houden op Zijn pad tot de Dag dat wij Hem ontmoeten.
En Allah is de Getuige over alle zaken. En Hij is voldoende voor ons en Hij is een voortreffelijke Beschermer.
Moskee Quba
