Mediumpraktijk Spirit & Soul

Startpagina
Nederland
Teteringen
Mediumpraktijk Spirit & Soul

Spirit & Soul is een praktijk voor mediumschap, bewustwording en persoonlijke ontwikkeling.

08/09/2026

In de eerste jaren van mijn training als medium lag de focus altijd op een ding: Bewijs.

Je moest bewijzen geven en daarna liever nog betere bewijzen om vervolgens uit te leggen hoe die informatie bewijs is.

Pas later ontdekte ik dat mediumschap niet draait om bewijs maar om overgave.

Die plek vinden in jezelf waar je je eigen gedachten ( en de echo van je leraars stem) kunt parkeren. Ruimte maken in jezelf zodat Spirit door je heen kan bewegen.

En in die overgave rust ook vertrouwen dat zij precies weten hoe hun geliefde hen kan herkennen. En dan wordt bewijs een gevolg in plaats van een doel.

Iets dat vanzelf stroomt als jij er ruimte voor maakt.

Wil jij dat ook leren? Dan ben je welkom in ons verdiepingsjaar.

https://www.spiritandsoul.nl/event-details/verdiepingsjaar-mediumschap-2026

03/09/2026

Etappe 5: walk of grief

De laatste etappe,met gemengde gevoelens start ik op. Euforie en weemoed over het feit dat we het bijna voltooid hebben, wisselen elkaar af.

We stappen weer in bij onze buschauffeur, die ons naar P**l 8 brengt. De route start bij een strandp**l met kledinghaakjes. Hier mag je de zee in en alles dat je in je proces tegenkwam wat je niet meer dient, van je af spoelen.

Op de p**l een foto van een jongen die de zonsondergang tegemoet rent. Het is Mees, degene die de inspiratie is geweest voor dit pad. Het beeld ontroert. Nog zo'n mooi kind dat zomaar uit het leven is geplukt. De moeders staan er in een kring omheen terwijl we luisteren naar het lied dat je hier kunt streamen:

Tommorow is a new day for everyone...

De zon schijnt prachtig op het water en we rennen er in ons nakie in. Wat een start! Tintelend en opgefrist beginnen we aan 6 km over het strand. Lekker op blote voeten. De wind waait om ons heen, de zon in het gezicht. Wij leven, en wat een geschenk is dat?

Dit pad gaat over rouw, maar misschien is het nog wel meer een uitnodiging om het leven te blijven omarmen. Om net als de natuur en het getij telkens opnieuw je vorm te hervinden.

Ploegend door het mulle zand, klimmend over een hoog duin, denk ik daarover na. Hoe het soms hard werken is, maar ook hoe goed het voelt als je die uitdagingen overwint. En zo bereiken we de top van het duin en gaan we op zoek naar de laatste dichtregel.

We krassen en lezen het volle gedicht dat we regel voor regel zagen groeien. Zoals we zelf deze week groeiden. De een overwon fysieke ongemakken, de ander durfde te voelen. En zo zag ik deze groep mooie moeders obstakels overwinnen.

We lopen voor het laatst door weer een ander duinlandschap als de Brandaris ineens opdoemt. Het eindpunt lonkt aan de horizon. Stap voor stap lopen we vanuit het duin ( rouw) weer naar de bewoonde wereld( het leven)

En vlak voor we die bewoonde wereld weer instappen heeft Spirit nog een reminder voor ons: ik zie een groot bord met daarop: Overal dichtbij!

We voelen het, herinneren onszelf er opnieuw aan en dan lopen we hand in hand naar de Brandaris.

02/09/2026

Etappe 4: Walk of grief

Vandaag pakten we de route weer op en begonnen we heerlijk aan het strand. De wind blies hard en we gaven dat wat ons niet diende aan de wind mee. De lucht was spectaculair.

Er wachtte ons een etappe langs wisselend landschap in stralende zon. In de duinen werden we verrast door 2 wilde paarden. Een van de moeders is een amazone en maakte prachtig contact met ze. Aanraken lukte net niet, maar de paarden naderden haar van heel dichtbij.

Soms voelt het met Spirit net zo. Nabij maar toch nog onaanraakbaar. En dan is het de kunst om de Liefde te voelen die er in de uitwisseling zit. En je hart daardoor te laten raken.

Van duinen, door bos, langs vennen en de zee. Ook op dag 4 weer heel andere uitzichten en landschappen. We wisten niet dat duinen zoveel gezichten hadden.

Na de etappe hadden we een mooie warme ontmoeting met Anemoon Elzinga, die samen met haar man grondlegger is van dit pad. Of zoals ze het zelf zo mooi zei: het lijkt alsof het pad er al lag en we het enkel hoefden te ontdekken.

Alle etappes hebben we ons gekoesterd gevoeld door de enorme aandacht en liefde waarmee dit hele pad omringd is. Het was dan ook heel fijn om te kunnen vertellen wat ieder van ons van het pad gekregen heeft en zo een beetje terug te geven.

Een bijzondere dag. Ben zelfs een beetje verdrietig dat het morgen alweer de laatste dag is.

01/09/2026

Dag 3 Walk of grief

We gingen weer op pad, en troffen dezelfde buschauffeur als gisteren. Klaar voor de volgende etappe? Begroette hij ons vrolijk. En zo bracht hij ons met een vriendelijk: volgens mij moeten jullie eruit, naar het startpunt van onze route.

De zon scheen waterig boven het wad in een dreigend donkere lucht. Als snel sloegen we de duinen in en barste de hemel open. Ons goede voornemen om de voeten zo lang mogelijk droog te houden ging soppend ten onder bij de derde kilometer. We liepen druppelend door smalle paadjes en mochten door het vogelbroedgebied dat net weer open was gesteld. Een prachtige route die al snel naar de etappeknip leidde.

Het werd langzaam weer droog en we besloten door te lopen. Door duinen en heide op weg naar het drenkelingenhuisje. Vlak voor we daar aankwamen zagen we een huisje boven in het duin. Boven stond een man vriendelijk te zwaaien. We klommen naar boven en hij riep:zo dappere vrouwen kom boven. Hij bleek met zijn vriendin vogelwachter te zijn. Ze waren er voor een week om de vogels te bestuderen. Ook zij waren er nog maar net en ze wilden alles horen over de walk of grief. Ze luisterden naar onze verhalen en ookde vogelwachter zelf vertelde trots over zijn overleden vriend E.

Daar waar het in de gewone wereld soms moeilijk is om rouw bespreekbaar te maken, opent het boekje of het embleem overal een gesprek. En zo ontstond er niet alleen een gesprek over de dood, maar ook over mediumschap en verderleven met je geliefde in Spirit naast je.

Aangekomen bij het drenkelingenhuisje stond de regenboog prachtig in de lucht. We klommen het trappetje op om ook de naam van onze geliefden aan de muren toe te vertrouwen.

En toen was het tijd voor onze geliefden om van zich te laten horen. In de stromende regen met hagel op ons hoofd werden we omhuld door een hele zwerm strandjuttertjes, ze vlogen om ons heen en met ons mee. Magisch was het.

En zo kwam op dag drie de omslag van rouw naar Spirit en kwamen we vervuld terug.

30/08/2026

Etappe 2 Walk of grief.

Deze dag starten we met een grauwe lucht en regenspetter. De benen zijn goed hersteld na gisteren envol goede moed binden we de rugzak weer op.

Het eerste deel van de route kom ik niet goed in de cadans. Mijn mind moppert. Na het prachtige landschap van gisteren met stralendezon, vind ik het vandaag maar kaal. De wadden zijn somber en grijs, de wind waait hard en de polder is saai en leeg.

We noemen het: het Land van leegte en spreken over hoe je dit in rouw ook tegenkomt. Periodes waarin het grijs voelt, de wind recht van voren komt en er maar geen vooruitgang lijkt te zijn.
We weten dat er niets anders opzit dan gewoon stug door te lopen, tot het weer anders wordt.

En zo komen we bij de tweede dichtregel en blijken we al op de helft te zijn. Dat geeft moed en pardoes breekt de zon door. We lopen een klein paadje door het bos en daar opent een adembenemend stuk duin met heide voor ons. We klauteren en klimmen, hoger en hoger naar adembenemend uitzicht.

Dan komen we aan bij de huilkuil. Een diepe duinpan waar je wordt uitgenodigd om je tranen te laten stromen of je diepste gevoel eruit te schreeuwen. En zo schreeuwden we zoveel liefde vrij. Een indrukwekkend moment dat echt verlichting en ruimte gaf.

Het laatste stukje bracht ons bij een tafel met twee lades. In de ene lade briefkaartjes en enveloppen. In de andere een dichte enveloppe. Hier schrijf je 1 woord voor een pelgrim die na je komt en mag je dus ook een enveloppe meenemen. Ieder kreeg een ander woord mee voor de rest van haar reis. Opnieuw waren we ontroerd hoeveel zorg en aandacht de organisatie in deze walk heeft gelegd.

Dat gaf kracht voor de laatste kilometers. En met een duik in een woeste zee sloten we deze dag af.

29/08/2026

Etappe 1: walk of grief

Vroeg uit de veren om aan de eerste 15 km te beginnen. Teentjes in de wol of tape, wandelschoenen aan en vol goede moed naar de Brandaris.

De avond vantevoren schreven we een kaart over ons doel of naar degene voor wie we lopen.
Deze ging bij de Brandaris in de brievenbus, om tijdens de winterzonnewende aan het vuur gegeven te worden.

Al snel laten we de bewoonde wereld achter en zijn we in de prachtige natuur. De heide vol in bloei, de glooiende duinen of een schaduwrijk bos. Het landschap verandert constant en de inhoud van onze gedachtes en gesprekken ook.

Onderweg komen we een enkele andere wandelaar tegen met hetzelfde routeboekje in de hand. Voor wie loop jij? Is de vraag die meteen een gesprek opent. En zo zien we dat niemand alleen staat in de rouw, ook al voelt dat vaak wel zo.

En zo lopen we stap voor stap op het pad en in ons proces. Tot een van de moeders spontaan begint te zingen: blijf bij mij, blijf bij mij..... Hoe ging het ook weer? We weten alleen maar deze zin en omdat we toch alleen lopen besluiten we Spotify te openen. En we horen:

Mijn blik dwaalt af
Ik denk aan jou
Ik heb je al zo vaak gezien
In mijn droom
Ik vraag me af
Waar ben je nou
Als jij eens wist
Wat ik je zeggen wou

Blijf bij mij
Blijf bij mij
Na zoveel goeds kan ik je niet meer laten gaan
Blijf bij mij
Blijf bij mij
Een mooier lot bestaat niet
Dus vraag ik je, blijf bij mij

We kijken elkaar aan en zingen luidkeels mee. En in het tweede couplet was het net of Spirit antwoordt;

Je zoekt me op, keer op keer
Langzaam aan geef jij je over, meer en meer
Je blikt dwaalt af, je denkt aan mij
De buitenwereld heeft altijd gezegt dat
wij bij elkaar horen als de zon en de maan
maar nu jij hier bent en nu ik hier ben
lijkt de wereld stil te staan

blijf bij mij
blijf bij mij

In stilte lopen we verder. Het verlangen om samen te blijven is aan beide zijden even groot.

28/08/2026

Alles gepakt. Op weg naar Terschelling om de walk of grief te lopen

27/08/2026

Sinds deze week kom ik elke dag langs dit kunstwerk. Het reist door Nederland en staat nu bij de Avans Hogeschool in Breda.

Twee mensen die elkaar innig vasthouden. Het heet Blijf Nabij en vraagt aandacht voor mensen die ongeneeslijk ziek zijn of gaan sterven.

Ik heb in mijn leven inmiddels 6 vriendinnen door hun laatste fase zien bewegen. Sommigen trokken zich terug omdat het proces dat van hen vroeg. Anderen lieten me toe tot het laatste moment.

Elke stervensfase is uniek, persoonlijk en ongelooflijk intiem. Het vraagt om nabijheid van anderen die de kunst verstaan je genoeg lief te hebben om los te laten.

Wat ik leerde is dat die nabijheid niet alleen naar buiten is, naar degene die sterft en zijn directe geliefden. Maar ook nabijheid naar binnen. Naar je eigen hart. Te luisteren naar wat daar leeft en er transparant in zijn.

Nabijheid hoeft niet altijd fysiek te zijn. Het kan ook door met heel je hart bij iemand te zijn, die fysiek ruimte nodig heeft om los te laten.

Dit beeld, ik passeer het iedere dag en het laat me stilstaan bij wat nabijheid is.

Wat betekent het voor jou?

26/08/2026

Deze week zag ik op de televisie dat men de hoogte van de golven weergeeft. Nu leef ik ver van de zee, dus ik sloeg er niet zoveel acht op. Tot ik zag dat de golven best hoog waren. Ineens sloeg de paniek toe.

Ik vertrek namelijk vrijdag naar Terschelling en zal op een boot moeten. Ik voel me geweldig in het water, maar op het water is een ander verhaal. Ik ben nogal snel zeeziek. Dus in mijn hoofd ging de veerboot op en neer over metershoge golven.

Op Terschelling wacht de walk of grief op me. En ik bedacht me: zo gaat het met rouw ook. Een onderwerp waar je in de rouw tegenaanloopt is het verlies van regie. Er gebeurt iets in het leven waar je zelf geen grip op hebt. Je kunt enkel meebewegen. En dat kan een heel machteloos gevoel geven. Of, zoals bij mij, angst.

Ik ontspande en dacht, het proces is al in werking gezet. En na een paar ademhalingen kwam ik weer bij mijn logische verstand.

De waddenzee is ondiep, de deining zal wel meevallen. En voor de rest, bestaat er ook nog een reispilletje.

.

Adres

Oosterhoutseweg 1A
Teteringen
4847TA

Website

http://www.spiritandsoul.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Mediumpraktijk Spirit & Soul nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.