The Dutch Pilgrim, Ter Horst, Spier (2026)

26/06/2026

Pelgrimsdag 105

📍 Regio Saint-Genis-de-Saintonge → Regio Mirambeau
🥾 Gelopen kilometers: 1326

“Ik vertrek morgenochtend om 7 uur,” zei ik gisteravond tegen Melisa.

“Dan zien we elkaar hier morgen om 06:30 uur,” zei Melisa.

En eerlijk is eerlijk, dat lukte redelijk. Tien minuten later, maar toch. Alleen dat vertrekken om 7 uur werd een ander verhaal. Dan moet je kleding namelijk wel droog zijn. Mijn sokken en trui hadden duidelijk besloten dat ze nog niet klaar waren voor een nieuwe pelgrimsdag.

En zonder sokken wandelen? Nee, dat gaan we dus niet doen.

Dus begon mijn reis uiteindelijk om 8:15 uur. Rugzak op, voeten ingepakt en gaan. De weg was recht, de weg was krom en de weg was vooral weer heel veel weiland.

Maar ik vertelde gisteren al dat het steeds meer op echt pelgrimeren begint te lijken, en ook vandaag werd dat weer duidelijk. Onderweg kwam ik opnieuw die stenen pilaren met de schelp tegen. Alsof de route zelf zegt: rustig maar, deze kant op.

Dat is toch mooi. Zeker omdat mijn navigatie ondertussen ook gewoon in mijn oor tettert waar ik heen moet. Dubbele begeleiding dus. Hemels en digitaal.

Toen ik aankwam in Mirambeau was het inmiddels bloedheet. Mijn voet deed pijn en ik wilde vooral naar mijn appartement. Dus snel boodschappen gedaan en daarna nog die laatste kilometer door.

Het appartement voor het weekend was klein, maar fijn. Alles wat ik nodig had was aanwezig om even goed te kunnen landen. Podcast geschreven, beetje bijkomen en daarna ’s avonds lekker uit eten.

Steak, patat, ijsje na, biertje erbij en jawel, ook nog een cognac na. Want als je in de Cognac-regio bent, dan hoort dat natuurlijk gewoon zo.

Heerlijk! Morgen een dagje bijkomen, wat aan mijn opleiding doen en maandag weer op pad.

See you then!

25/06/2026

Pelgrimsdag 104

📍 Regio Pons → Saint-Genis-de-Saintonge
🥾 Gelopen kilometers: 1311

Vandaag begon het écht op pelgrimeren te lijken. Gelukkig heb ik pas 1300 kilometer gelopen, dus het werd ook wel tijd. 😉Op tijd vertrekken lukte iets minder goed dan gehoopt, maar rond 10 uur zette ik de eerste stappen. Pons, check.

Ik liep de stad uit via een prachtig bospad, kwam nog een mooie kerk tegen, maar het hoogtepunt was toch wel het Hôpital des Pèlerins. Je weet wel, dat UNESCO-gebouw waar ik gisteren over vertelde. Volgens het bordje was het nog zo’n 1183 kilometer naar Santiago de Compostela. Dus ik ben net over de helft. Altijd fijn om even met de neus op de feiten gedrukt te worden. Maar goed, ik heb er nog steeds zin in.

Je merkt hier wel dat je echt op de pelgrimsroute zit. Naast de rotonde met pelgrimsbeelden die je de juiste kant op wijzen, kwam ik onderweg ook echte routebordjes tegen. Geen gele schelp op een blauwe achtergrond, maar stenen p***n met een schelp en een pijl. Dat vindt deze pelgrim natuurlijk mooi.

Verder was de route vooral van weiland naar weiland. Mooi hoor, maar vooral warm. En dan wil je op een gegeven moment gewoon aankomen.

En daar was Melisa.

Als je het over excentrieke mensen hebt, dan heb je haar te pakken. Vrij, supervriendelijk, gezellig en ze kan praten als Brugman. Ze deed mijn was, ruimde mijn rommel op, dronk gezellig een biertje mee en vertelde volop verhalen.

Drie jaar geleden kwam ze hier wonen om voor haar oma te zorgen, die een half jaar geleden helaas is overleden. Haar oma was echt een pelgrimsmens. Overnachting, stempel, massage, wondverzorging en eigenlijk alles voor de vermoeide pelgrim.

Dankzij Melisa hangt er nu een schelp aan mijn tas. Gaatje erin, koordje eraan en hoppa. In de schelp heb ik Isaiah 6:8 geschreven, het vers dat voor mij belangrijk is en onderdeel is van mijn tocht. Al met al een hele mooie ontmoeting.

Morgen begint de dag weer om 6:30 uur. Warmte betekent vroeg lopen. Oh wacht… ik zie trouwens vanuit het raam de kerk prachtig verlicht. Bekijk vooral die laatste foto nog even.

Tot morgen!

24/06/2026

Pelgrimsdag 103

📍 Regio Saint-Seurin-de-Palenne → Pons
🥾 Gelopen kilometers: 1297

Vandaag maakte ik de barre tocht naar Pons. Een brute, loodzware, bijna onmenselijke etappe van… 6,5 kilometer.

Ja, echt. De kortste tot nu toe. Maar soms heb je een tussenstop nodig en dan is dit gewoon wat beschikbaar is. Dus geen heroïsche 20 kilometer vandaag, maar een rustige pelgrimswandeling met een knipoog.

De dag begon goed. Croissantje, stokbrood, verse jus en rustig wakker worden. Ik mocht ook wat langer blijven, dus ik heb de ochtend kalm aan gedaan. Beetje lezen, wat schrijfwerk en vooral niet doen alsof ik haast had. Want na ruim 100 dagen onderweg mag dat ook wel eens.

Tegen de middag was het tijd om naar Pons te lopen. Op aanraden van Tim koos ik een mooiere route dan de navigatie aangaf. Iets langer, maar met water, groen en schaduw. En kom op, op een dag van 6,5 kilometer ga ik natuurlijk niet klagen over een paar extra meter.

Pons zelf bleek een prachtige plek voor een pelgrim. Vroeger was het al een tussenhalte op weg naar Santiago. Er staat zelfs nog een Hôpital des Pèlerins, onderdeel van de Franse routes naar Santiago die sinds 1998 op de UNESCO-lijst staan. Mooi om daar juist nu langs te lopen.

Ook ben ik naar de Donjon de Pons geweest. Een indrukwekkende toren met een stevig verhaal. In 1179 verwoest door Richard Leeuwenhart en later herbouwd door Geoffroy III, heer van Pons. Tegenwoordig zit daar het VVV-kantoor en dus heb ik er natuurlijk een stempel gehaald voor mijn pelgrimspaspoort. De kleine dingen.

Daarna een late lunch genomen, meteen ook mijn avondeten gefixt en lekker op het terras blijven zitten. Biertje erbij, boekje lezen en precies daar ontstond de inspiratie voor mijn podcast: “Wanneer liefde moet strijden.”

Maar die heb je natuurlijk allang geluisterd.😉

Daarna vroeg naar bed, want het warme weer komt er weer aan. Morgen dus op tijd beginnen. See you then!

23/06/2026

Pelgrimsdag 102

📍 Regio Chaniers → Saint-Seurin-de-Palenne
🥾 Gelopen kilometers: 1291

Vandaag ging de reis verder van Chaniers naar Saint-Seurin-de-Palenne. En ik merk steeds duidelijker dat ik richting het zuiden loop, want de temperaturen beginnen weer lekker op te lopen.

Na de cognac van gisteravond heb ik trouwens uitstekend geslapen. Het wonder van het slaapmutsje zullen we maar zeggen. Rond 10 uur ging ik weer op pad. In Chaniers kwam ik al snel een monument tegen met de tekst: “À la Mémoire des Anciens Combattants en AFN 1952-1962.”

Daar moest ik toch even Google bij halen, want dit is duidelijk ná de Tweede Wereldoorlog. AFN staat voor Afrique Française du Nord, Frans Noord-Afrika. Het monument verwijst naar de oorlogen en gevechten in Algerije, Marokko en Tunesië. Weer wat geleerd onderweg, want dit wist ik dus niet.

De route zelf bracht me langs mooie plaatsen, zie de foto’s, en na 14 kilometer kwam ik aan bij mijn verblijf. Een B&B gerund door Britten: Tim en Vanessa. Twee ontzettend vriendelijke mensen en eindelijk weer een gesprek zonder handen, voeten en drie vertaalapps. Ook wel eens lekker.

Tim vertelde dat ze al 12 jaar in Frankrijk wonen en dat dit echt hun droom was. Hij was bezig met voegen met kalkmortel. 200 vierkante meter had hij al gedaan voor het huis en de bijgebouwen. Mooi om te zien. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik daarna vooral bij het zwembad ben gaan zitten om mijn voet in het water te hangen en wat te lezen. Ook belangrijk.

’s Avonds bracht Tim me naar Pons, zodat ik daar uit eten kon. En daar heb ik een heerlijke, belachelijk grote Tomahawk Steak besteld. Gewoon even genieten.

Morgen ga ik verder naar Pons en doe ik maar een kleine wandeling. Waarom? Daarover later meer!

22/06/2026

Pelgrimsdag 101

📍 Regio Le Douhet → Regio Chaniers
🥾 Gelopen kilometers: 1277

Wat een dag was het weer! Vandaag weer 18 kilometer erbij. Van Le Douhet richting Chaniers.

De dag begon meteen met een mooie reminder. Naar aanleiding van mijn podcast over toe zijn aan Spanje, andere pelgrims en Frankrijk achter me laten, stuurde iemand mij deze tekst: “Door vol te houden bereikte ook de slak de ark.”

Nou, die kwam wel even binnen. Want soms voelt mijn tempo inderdaad ongeveer zo. Maar hé, blijkbaar kwam die slak er uiteindelijk ook. Dus dan gaat deze pilgrim ook gewoon lekker door.

Vandaag liep ik weer door een prachtige mix van bospaden, velden, wijngaarden en kleine stukjes dorp. Soms over brede paden, soms door smalle stukken bos waar je bijna vergeet dat je gewoon in Frankrijk loopt en niet ergens in een avonturenfilm bent beland.

De regio voelt inmiddels echt anders. Overal wijngaarden en onderweg kwam ik ook langs het bord van Le Maine Allain, gemeente Chaniers. Je merkt aan alles: ik zit nu echt in de streek van Cognac.

En dat kreeg later nog een mooi staartje.

In de avond raakte ik in gesprek met Séverine, de host van mijn overnachtingsplek. Ik vertelde dat ik eigenlijk naar Cognac “moest”, maar dat dit bijna 50 kilometer om zou zijn. Dus ik zei dat ik dan maar ergens anders in de regio cognac zou drinken.

Waarop zij zei: “Maar ik heb wel cognac, ik zal het pakken.”

En ineens zaten we samen een glas cognac te drinken. Gewoon lekker drinken en geen omweg van 50 kilometer. Alleen een vriendelijke host, een glas cognac en een goed gesprek.

Dat zijn van die momenten waar je vooraf niets van weet, maar die je later juist onthoudt. The small things. Morgen weer verder. Maar vandaag eindigde precies goed.

21/06/2026

Pelgrimsdag 100

📍 Regio Saint-Jean-d’Angély → Le Douhet
🥾 Gelopen kilometers: 1259

Dag 100. Honderd dagen onderweg. Geen fanfare, geen ereboog, geen groot plein vol mensen. Gewoon lekker lopen naar Le Douhet!

De dag begon in Saint-Jean-d’Angély. Al snel liep ik weer tussen het groen, langs water, bospaden, velden en steeds vaker ook wijngaarden. Frankrijk blijft soms eindeloos voelen, maar op dit soort stukken snap ik wel waarom mensen hier graag wandelen.

Tussendoor kreeg ik ook nog feedback op mijn huiswerk. Ik heb mij cursus filosofie weer opgepakt, die door alle voorbereidingen even stil kwam te liggen. Nu heb ik hem onderweg weer opgepakt. Resultaat: zes keer een 10 en een 8. Kijk, dan loop je toch ineens met een iets rechtere rug.

Onderweg kwam ik langs een bord voor het cognacmuseum. En dan weet je het. Frankrijk gaat veranderen... Cognac is gedistilleerde wijn uit deze streek, en Pineau des Charentes is zo’n prachtig lokaal bijproduct waarbij druivenmost met cognac wordt versterkt. Noord-Frankrijk is nu echt klaar. We zakken verder af naar het zuiden. Wijngaarden, cognacland en weer een ander ritme.

In Saint-Hilaire-sur-Villefranche wilde ik boodschappen doen bij de API. Zo’n winkel waar je alles zelf scant en betaalt met een app. Mooi systeem, als die app het doet. Bij mij dus niet.

Gelukkig ging er iemand naar binnen en kon ik mee. Boodschappen gepakt, betalen geprobeerd, maar ook daarvoor had ik die app nodig. Uiteindelijk heb ik gewoon cash achtergelaten. Niet gestolen dus, maar het voelde wel alsof ik met de winkel had onderhandeld zonder dat de winkel daarvan wist 😜😅

Daarna weer verder. Door bospaden, langs het spoor, over rustige wegen en tussen heel veel wijngaarden.

Uiteindelijk kwam ik aan in Le Douhet. Een piepklein dorpje, maar met een prima plek om te slapen. De host sprak geen woord Engels, ik spreek nog steeds geen Frans, maar toch kwamen we eruit. Begrijpen gaat steeds beter.

Nu sokken uit, voeten laten zakken, boek erbij en even helemaal niets. Sword and Scimitar van Raymond Ibrahim. Geweldig boek. Absolute aanrader.

20/06/2026

Pelgrimsdag 99

📍 Regio La Lignate → Saint-Jean-d’Angély
🥾 Gelopen kilometers: 1243

Vandaag weer 18 kilometer verder. Van La Lignate naar Saint-Jean-d’Angély.

De dag begon met een grijze, grauwe lucht, maar eerlijk gezegd vond ik dat helemaal prima. Na al die dagen hitte voelde deze bewolking bijna als een luxe. Regenjas aan, rugzak op en lekker wandelen!

Onderweg weer dat typische Franse platteland. Kleine wegen, uitgestrekte velden, dorpen waar je doorheen bent voor je goed en wel doorhebt dat je erin liep, en natuurlijk genoeg plaatsnaamborden voor de verzameling. Belleville, Saint-Étienne-la-Cigogne, Saint-Denis-du-Pin en uiteindelijk door richting Saint-Jean-d’Angély.

Gedurende de dag lekker wandelen, van platte akkers en wijds uitzicht, tot prachtige historische stadjes en dropjes. Zo ook het dorpje waar mijn volgende overnachting zou zijn. Saint-Jean-d’Angély heeft karakter. Oude straten, stenen gevels en gebouwen waar je meteen aan ziet dat ze al heel wat hebben meegemaakt.

De kerk en de abdijruïnes maakten vooral indruk. Van buiten één en al prachtig, maar ook binnen was het weer zo’n plek waar je vanzelf even rustiger wordt. Glas-in-lood, een mooi altaar en natuurlijk dat bijzondere kerkgevoel waar ik onderweg steeds meer van ga houden.

In de kerk heb ik ook weer een foto van het orgel gemaakt voor mijn bevriende evangelist. Die wist er meteen weer iets moois over te vertellen. Blijkbaar heeft het orgel 30 stemmen. Geen idee of ik dat zelf ooit had gezien, maar precies daarom stuur ik die foto’s dus door.

Vandaag was zo’n dag waarop Frankrijk onderweg vooral leeg en eindeloos lijkt, maar je aan het einde toch weer beloont met iets moois.
À demain!

The Dutch Pilgrim

26/06/2026

25/06/2026

24/06/2026

23/06/2026

22/06/2026

21/06/2026

20/06/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type