15/09/2023
Woord van de deken in het parochieblad:
Tradities: kostbaar erfgoed
Tradities zijn kostbaar. Het zijn de ‘ijkpunten’ van ons leven.
Hoeveel families houden niet tradities in stand! Samen Sinterklaas
vieren, het kerstdiner met de hele familie bij ouder of
grootouders... Maar vaak komt er een moment dat tradities niet
meer aansluiten bij het leven. Bij ons thuis werd steevast Kerstmis
gevierd bij opa en oma in Brabant. Maar kinderen worden groter,
gaan trouwen (of worden pastoor) en dan gaan ze zelf met hun
eigen gezin de Kerstdagen doorbrengen. Maar als er kleinkinderen
komen, komen er ook nieuwe opa’s en oma’s. En vaak wordt dan
de traditie in de volgende generatie voortgezet.
Ook onze stad heeft tradities. We zitten er in deze maanden middenin. De Rosaprocessie, de Bedevaart naar Kevelaer en een relatief nieuwe traditie: het Oktoberfeest. Natuurlijk overleven niet alle tradities de tand des tijds. En dat hoeft ook niet. Tradities mogen verdwijnen of vervangen worden door andere als ze niet meer beantwoorden aan ons levensgevoel. Maar op heel oude tradities zoals de Rosaprocessie en de Keverlaer bedevaart moeten we zuinig zijn. Zij behoren tot ons religieuze en culturele erfgoed. Ik
hoor van vele Sittardenaren dat ze als kind al meeliepen in deRosaprocessie samen met hun grootouders. Ik maakte eens een ‘beginnersfoutje’ doordat ik bij de Rosaprocessie een massa twintigers zag meelopen en ik het idee kreeg om die als acoliet te vragen... Maar die studeerden allemaal buiten de stad en waren ‘biej de pap en de mam op bezuik’. Maar wie weet? Als zij trouwen en een gezin krijgen zal Sittard toch blijven trekken...
Mijn Kevelaer-liefde heb ik gekregen toen we op een keer met een misdienaarsreisje naar de Troosteres der Bedrukten gingen. Een tijdje later wisten we geen doel voor een zondagmiddaguitstapje en werd het op mijn advies ‘Kevelaer’. Daarna zijn we jarenlang
met ons gezin jaarlijks een keer naar Kevelaer gegaan.
Natuurlijk is het ook voor oude tradities de uitdaging om aansluiting te vinden bij de huidige tijd. Daar liggen ook de grote opgaven van de organisatoren als het St.Rosacomité en de Broederschap Sittard-Kevelaer. Zo heeft onlangs het St. Rosacomité al haar PR-materialen ‘gemoderniseerd’ en lesmateriaal ontwikkeld voor het Basisonderwijs.
Binnen de Broederschap Sittard-Kevelaer wordt gewerkt aan een nieuw pelgrimsboekje in kleur met aangepaste gebeden.
Veel zal echter afhangen van de manier waarop de tradities binnen de gezinnen en families worden beleeft en doorgegeven.
En misschien moet ik ook eens een lans breken voor een mooie Sittardse traditie die we na corona in versnelde mate dreigen kwijt te raken: het zondagse misbezoek. Tradities hoeven immers niet per se ‘leuk’ te zijn, maar wáárdevol. Ik heb laatst in een preek
gezegd dat in Sittard alle zondagse kerkbezoekers samen - theoretisch gezien – in één kerk zouden passen. Dat geeft te denken. Wat is er over van het goede gebruik om rond de
sterfdag van een dierbare met de familie samen te komen voor een Mis (en natuurlijk met koffie daarna...)?
Tradities: ijkpunten van ons leven, van ons Sittardenaar zijn! Houd ze in ere!
