12/06/2026
Mart, voor altijd…
Aanvankelijk koos Mart voor cremeren, omdat zijn eerste vrouw ook was gecremeerd. Maar toen hij steeds vaker hoorde over natuurbegraven, begon hij daar anders over te denken. Hij zei steeds vaker: "Ik denk dat dit beter bij mij past. Ik ben altijd buiten en voel me prettig in de natuur."
Tijdens de coronaperiode ging zijn gezondheid achteruit. Toen ik hem vroeg of hij inmiddels wist wat het zou worden, cremeren of begraven, koos hij definitief voor natuurbegraven. "Dan blijven we bij elkaar en het past goed bij me," zei hij.
Diezelfde middag zochten we samen een plek uit op natuurbegraafplaats Maashorst, vlak bij het water. Dat voelde passend, omdat wij ook altijd aan het water hadden gewoond. Daarbij maakte ik nog een grapje tegen een medewerker: dat we wel met onze voeten naar het water wilden liggen. Toen zij vroeg waarom, antwoordde ik: "Als het water ooit stijgt, heb ik liever eerst natte voeten dan dat mijn hoofd onder water komt." We hebben daar samen hartelijk om gelachen.
Twee jaar later overleed Mart. Op een koude maar mooie dag in maart namen we afscheid op het plekje dat we samen hadden uitgezocht. Toen ik twee weken later de foto's van de begrafenis terugzag, drong het ineens tot me door dat ik hem daar echt had achtergelaten. Dat gevoel heeft me lange tijd beziggehouden.
Nu heb ik vrede met die gedachte. Mart heeft daar een prachtige plek.
Op 5 mei hebben we zijn herinneringsschijf gelegd, omringd door tulpen, zijn lievelingsbloemen. Samen met de buurvrouw, die zoveel voor hem heeft gedaan wanneer ik moest werken. We namen koffie en cake mee, want Mart kon de hele dag door van cake genieten.
5 mei. Bevrijdingsdag voor Mart. Zijn naam zichtbaar op de aarde, terwijl hij zelf verscholen blijft voor onze ogen. 🌷
