12/10/2026
Leo de Wit
12-12-1948 | 30-01-2026
Op een bankje aan het Vossenpad zitten Marja de Wit-van Esschoten en haar kleindochter Jill. Ze vertellen over Leo.
Marja is nog net geen 17 als ze Leo ontmoet. Op een jeugdsociëteit in Delft raken ze verliefd. Niet veel later trouwen ze. Leo is monteur van transportbanden en drijfriemen bij Ammeraal in Delft. Als het werk daar ophoudt, mag hij kiezen waar hij verder gaat. Marja kiest voor de bossen. Zo komen ze in Schaijk terecht, waar Leo bij Ammeraal blijft werken.
Leo zit nooit stil. Hij gaat overal heen. Samen spreken ze af met vrienden, spelen ze spelletjes en maken ze tochten met de KBO. Tien jaar geleden kiezen ze samen een plek op Natuurbegraafplaats Maashorst. Puur op gevoel.
Dan komen de kleinkinderen. Jill brengt hij een jaar lang naar school. Ze fietsen samen en hij haalt grapjes met haar uit. Ze gaan naar de dierentuin en naar Docus de Das. En dan is er de droppot. Daar pakken opa en Jill altijd stiekem een dropje uit. “Ze was alles voor opa”, zegt Marja.
De laatste twee jaar raakt Leo het besef van tijd kwijt. Verder gaat het goed. Op 30 januari staat de pronkzitting op het programma. Leo heeft net gegeten en voelt zich niet lekker. Hij overlijdt onverwacht. Hij is 77, 55 jaar getrouwd en nog lang niet klaar met het leven.
Precies een week later nemen ze afscheid op Natuurbegraafplaats Maashorst. Marja herkent het veld meteen. Leo’s vriend Mari ligt hier ook. Jaren geleden maakten de twee al een afspraak: ze nemen plastic jeu-de-boulesballen mee. Dan kunnen ze hier samen boulen.
Hun oudste zoon laat weinig van zijn verdriet merken. Op Facebook deelt hij één zin: The lion sleeps tonight. Die woorden krijgen een blijvende plek. In het gedenkteken van Leo staat een gefreesde leeuwenkop.
Marja komt hier regelmatig, altijd op de fiets. Ze neemt fruit mee en zit even op haar gemak op het bankje bij Leo. Soms gaat er een vriendin mee. Het verlies is honderd keer zwaarder dan ze zich kon voorstellen. In een rouwgroep praat ze met mensen die hetzelfde doormaken. Dat helpt. Na haar bezoek fietst ze rustiger naar huis. “Dag Leo”, zegt ze dan.
Jill legt een dropje bij opa’s foto als ze bij oma is.
Wilt u ons ook deelgenoot maken van uw verhaal?
Laat dan een reactie achter onder dit bericht, of mail naar [email protected]