Geestelijk verzorger Jodie

17/08/2025

Femicide, het doden van vrouwen op basis van hun gender, is de laatste tijd (terecht!) veel in het nieuws. Daders worden in de media veelal neergezet als machtswellustelingen en kille narcisten, terwijl ik in de PI een ander beeld zie. Mannen die zich binnen intieme relaties vooral ook onmachtig en handelingsverlegen voelden, iets waardoor emoties hoog op konden lopen en conflict tot een dieptepunt escaleerde. De media-aandacht voor femicide legt naar mijn idee bloot dat we als samenleving dienen te investeren in emotionele intelligentie. Iedere inwoner van Nederland de mogelijkheid zou moeten krijgen te leren over zaken als emotie-regulatie en conflicthantering. Abstracte woorden die in de praktijk neerkomen op het leren herkennen van hoe je je voelt om op gepaste wijze grenzen, behoeften en verlangens te uiten. Je eigen innerlijke wereld leren kennen en respecteren om zo te vaardigheid te ontwikkelen hetzelfde voor een ander te doen. Dit zodat we conflicten aan kunnen wenden om elkaar beter te begrijpen. Beter te snappen welke eigen emotionele wonden getriggerd worden om de verbinding te gebruiken voor heling, en het ervaren van werkelijke intimiteit. Investeren in emotionele intelligentie als collectief antwoord op femicide en eerbetoon van diens slachtoffers.
Onderstaand verhaal gaat over geweld tegen vrouwen en is te vinden in mijn boek "Het jaar rond, humanistische inspiratie uit de bajes'

Niet met voorbedachten rade
Ik sla de krant open en zie een bekende naam in de kop. Als ik naar de compositietekening kijk, herken ik hem direct. Het artikel beschrijft een ernstig delict waar deze gedetineerde uitgebreid met me over heeft gesproken. Een delict dat zijn leven volledig overhoop haalde en waar hij volkomen verbijsterd over is. Het is vervreemdend nu óver hem te lezen en daarmee het delict in een ander licht te zien. Vervreemdend en tegelijkertijd klinkt het allemaal volkomen logisch dat dit over de zaak geschreven wordt. Want dat is wat het is: heftig. Het is vervreemdend te bedenken dat iedere willekeurige krantlezer enkel deze versie zal lezen, terwijl ik vanuit de ogen van de gedetineerde naar de zaak kan kijken. Door zijn openhartigheid kan ik reconstrueren wat zijn gedachten en gevoelens zijn geweest voorafgaand, tijdens en na het delict. En dat die anders zijn dan het krantenartikel wil doen geloven.

De eerste keer dat ik in mijn werkkamer tegenover hem zat, voelde ik tijdens onze kennismaking gaandeweg ongemak opkomen. Langzaam werd me duidelijk waar hij van verdacht werd en begon ik me verschrikt af te vragen of hij te vertrouwen was. Of hij zijn emoties onder controle zou hebben en voor de zekerheid hield ik mijn hand in de buurt van mijn pieper. Het bleek, zoals de bewaarders al hadden ingeschat, niet nodig. Wanneer hij zijn verhaal uit de doeken doet, komt namelijk naar voren dat het delict niet uit het niets is ontstaan. Dat de opmaat een giftig interactiepatroon was, waarbij ook het slachtoffer niet zonder blaam was, aldus de gedetineerde. Een verhaal dat veel minder zwart-wit is dan dat het krantenartikel me wil doen laten geloven. Een moeilijk verhaal, waarbij ook zijn grenzen overschreden werden en het uiteindelijk tot een tragische escalatie kwam. Dat giftige interactiepatroon bereikte een absoluut dieptepunt, iets dat hem nu voor de moeilijke taak stelt in het reine te komen met dat hij geen contact meer heeft met een betekenisvolle ander en hij bovendien schuldig is aan het veroorzaakte leed.

Ik spreek hem met enige regelmaat en hij vertelt, naar wat het lijkt, openhartig over hoe het met hem gaat. Ik luister, maar voel tegelijkertijd de plicht met hem te werken aan het nemen van verantwoordelijkheid over de gehele situatie en uit dynamieken te blijven waarbij de schuld bij het slachtoffer wordt gelegd. Met hem binnen zijn emotionele wereld de haakjes te identificeren waaraan zijn ongezonde verstrengeling met die ander opgehangen kon worden en ontdekken wat hem ontvankelijk maakte voor dat interactiepatroon. Een interactie waarin hij tot dader verwerd. Samen graven we diep naar de oorzaak van het delict, zodat ik hem hopelijk nooit meer zal tegen komen in de vorm van een compositietekening.

04/05/2025

Ik herdenk

Onze feest- en herdenkingsdagen representeren belangrijke levensbeschouwelijke thema's die inspiratie bieden in de zoektocht naar een zinvol bestaan. In mijn boek, dat een jaarkalender is, bespreek ik wekelijks een thema en bij deze drie samenvattingen van deze overdenkingen. Dit vanuit het Humanistische streven naar
https://www.bol.com/nl/nl/p/het-jaar-rond-humanistische-inspiratie-uit-de-bajes/9300000199046259/?bltgh=gTh0aLnK8aot67oHwFpEbQ.4_13.14.ProductTitle

Week 17 Meesterschap

Deze week viert onze koning zijn verjaardag, een feestelijke dag die
ons eraan herinnert dat Nederland een constitutionele monarchie is. Het archetype van de koning staat voor soevereiniteit, voor binnen het eigen gebied het hoogste gezag voeren. Koningschap staat voor regie en daadkracht, dat anders dan bij adeldom geen geboorterecht is, maar verworven dient te worden door karaktervorming. Het verwante meesterschap staat voor het vermogen om een talent of interesse tot uitdrukking te brengen en door middel van discipline, doorzettingsvermogen en moed naar een hoger plan te tillen. Het staat voor het vermogen om heer en meester over de materie te worden om zo, als een ware koning(in), te dienen door te (be)heersen.

Week 18 Activisme

De Nationale Dodenherdenking doet stilstaan bij de verwoestende
uitwerking van de Duitse bezetting en brengt tevens de waarde van
verzet onder de aandacht. De noodzaak die je als mens kan voelen
om tot activisme over te gaan op het moment dat voor jou belangrijke waarden – en daarmee je waardigheid – onder druk staan. Activisten maken een krachtig statement over dat waarvan zij vinden dat beschermd moet worden en nastrevenswaardig is. Activisme vergt strijdbaarheid en standvastigheid, iets dat met het ervaren van tegenkracht op de proef zal worden gesteld. Activisme vraagt vooral ook om (zelf)reflectie, dit om schadelijke uitwassen te voorkomen en te zorgen dat je niet alleen onverschrokken, maar ook verrijkt uit de strijd komt.

Week 22 Passie

Met Pinksteren wordt binnen de christelijke traditie gevierd dat de
Heilige Geest werd ontvangen door Jezus’ apostelen, iets dat voor
humanisten een mooie gelegenheid vormt om stil te staan bij passie. Passie staat namelijk voor hartstocht, het innerlijk vuur dat ons aanspoort te uiten waar we enthousiast over zijn. Passie verandert concepten in ervaring en voedt de motor van onze scheppingskracht. Naast vuur worden water, aarde en lucht gezien als de vier basiselementen van waaruit ieder mens is opgemaakt. Het is de uitdaging de juiste balans te vinden, het vuurtje in ons te voeden, maar er niet door verteerd te worden en opgebrand te raken. De uitdaging ligt in het vinden van de juiste maat, zodat passie voor ons gaat werken en wij ‘in ons element’ zijn.

Het jaar rond. Humanistische inspiratie uit de bajes. Dit boek is een jaarkalender. Per week kun je lezen over een levensbeschouwelijk thema verkend...

08/03/2025

Het is vandaag Internationale Vrouwendag en bij deze een fragment uit mijn boek 'Het jaar rond. Humanistische inspiratie uit de bajes

Week 10: Polariteit

Binnen het universum zijn een aantal natuurwetten te ontwaren en één daarvan is de Wet van de Polariteit die stelt dat alles tweeledig is en dat elke kracht een tegenkracht kent. De noord- en zuidpool van onze planeet zijn daar een duidelijk voorbeeld van: polariteiten zijn eigenschappen waartussen en bij de gratie waarvan ons leven zich afspeelt. Een mens kan zowel een man als een vrouw zijn, met veel gemeenschappelijke, maar op sommige vlakken tegengestelde
eigenschappen. Dit moet ook, want het is dankzij het bestaan en de samenkomst van deze tegenstellingen dat nieuw leven kan ontstaan. De mens is daarmee een voorbeeld van een dichotomie: iets bestaat tegelijkertijd uit twee delen die tegengesteld en wederzijds afhankelijk zijn. Het leven speelt zich af in dat krachtenveld van polariteiten en door deze tegenstellingen te onderzoeken leren we onszelf kennen. Het zijn juist de verschillen die aantrekking mogelijk maken. In de ontmoeting met dat-wat-je-niet-bent, kun je de essentie ervaren van dat-wat-je-wel-bent.

Het archetype van de vrouw en het vrouwelijke wordt veelal geassocieerd met zachtheid, zorgzaamheid en het ontwikkelen van schoonheid, terwijl het archetype van de man en mannelijkheid geassocieerd wordt met kracht, assertiviteit en moed. Deze archetypes zijn niet gender-gebonden, maar een symbolische
voorstelling van deze tegenpolen. Polariteiten zijn kwaliteiten die wanneer ze in balans zijn constructief, maar uit balans destructief kunnen worden. Doorgeslagen of overdreven mannelijkheid kan bijvoorbeeld leiden tot dominantie en geweld, terwijl overdreven vrouwelijkheid onderdanigheid tot gevolg kan hebben. Een mentaliteit waarbij vanuit volgzaamheid kracht wordt weggegeven. Het besef van de onderlinge afhankelijkheid van polariteiten zou idealiter moeten leiden tot het omarmen en daarmee het waarderen van de verschillen. Dit zodat de archetypen in balans en daardoor hun kwaliteiten tot hun recht komen. De werking van deze Wet van de Polariteit benadrukt het belang van gelijkwaardigheid en dit besef kan stimuleren te streven naar een goede balans tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Te streven het mannelijke en het vrouwelijke te verkennen, om zo deze archetypische vermogens ook in onszelf te verenigen.

26/01/2025

Elke week zal ik citaten uit mijn boek delen en vandaag is dat een van de 52 'impressies van het gevangenisleven'. De tweede druk van mijn boek is vanaf 30 januari weer te bestellen!

Psychopaat

Een psychiater had hem ooit als psychopaat bestempeld, zegt hij terwijl hij me wat verlegen aankijkt. Hij had ter bescherming zo’n dikke, betonnen muur om zich heen gebouwd, dat niets hem in die tijd kon raken en niets hem iets kon schelen. Niets drong tot hem door, want enkel het gewapend beton had gemaakt dat hij de
zware geestelijke en lichamelijk mishandeling van zijn jeugd had kunnen overleven. Deze ervaringen hadden ertoe geleid dat hij uiterst explosief was: er hoefde maar iemand iets verkeerd te zeggen en hij werd wild agressief. Hij werd omschreven als
intelligent, strategisch en onberekenbaar en vanwege zijn korte lontje en genadeloze geweld als levensgevaarlijk, onhandelbaar en onbehandelbaar.

Nu hij ouder is geworden, is dat anders. Is hij de agressie de baas, maar deed een oude gewoonte hem – dit keer hopelijk echt – voor de laatste keer in de bajes belanden. Intense therapiesessies in een verslavingskliniek hebben zijn pantser opengebroken en daarmee iets wezenlijks veranderd. Zo deelt hij met mij en met anderen wanneer hij zich niet goed voelt. Waar hij vroeger alles wegdrukte,
kan hij nu veel meer voelen en dit bovendien uiten. En dat ontroert me, want ik weet hoe verdomd moeilijk dat voor hem is. Hoe angstig het hem maakt om zijn kwetsbare zelf te tonen, juist omdat hij daarvoor in het verleden zo genadeloos werd afgestraft. Hij doet nu iets nieuws en dat is eng. Dat zegt hij ook en toch doet hij het. Ik zie voor mijn ogen hoe hij de waarde moed gestalte geeft. Hoe hij het hebben van lef belichaamt en dat dwingt respect af. Als ik dat laatste zeg, lacht hij verlegen. Ook zo’n opmerking is nieuw, zegt hij. Daar waar hij vroeger herinneringen wegdrukte en verdoofde met drugs, opent hij zijn hart. Het is, zoals hij zelf
zegt, alsof hij daarmee een raam opent. Alsof hij lucht krijgt en dieper kan ademen.

Ooit werd hij als psychopaat bestempeld, iemand die zwaar geweld niet schuwde en bikkelhard was. Ooit was hij meedogenloos en onberekenbaar en richtte hij met zijn gedrag veel schade aan. Ooit kende hij geen veiligheid, maar wel spanning, iets dat hij iedere keer weer opzocht. Iedere keer die adrenalinekick van foute zaken,
niet omdat het zo goed voelde, maar omdat het vertrouwd was. Patronen die zo diep waren ingesleten dat ze nauwelijks nog te corrigeren waren. Juist daarom is het zo bijzonder dat hij iets nieuws doet. Hij opent zich en komt daar zijn grootste pijn onder ogen en trotseert zijn diepste angst. Hij weet dat ik het zie en dat ik
hem op die momenten enkel met bewondering kan gadeslaan.

19/01/2025

De eerste oplage van mijn boek is helemaal uitverkocht! 🥳De tweede druk zal vanaf 29 januari weer inzichtelijk en beschikbaar zijn via bol.com en het Boekengilde. Voor nu zal ik wekelijks citaten uit het boek plaatsen op deze pagina. Dit ter (humanistische) inspiratie en overdenking. ❤️

Week 3: Levenskunst
Het uitroepen én succes van Blue Monday sluit aan bij het gevoel van ‘winterblues’, de ervaring dat de koude, donkere dagen van januari een negatieve impact kunnen hebben op je stemming. Blue Monday roept op tot maatschappelijke aandacht voor depressie en suïcidaliteit en gepaste zorg voor mensen die worstelen met psychische problemen. Ook benadrukt Blue Monday het belang van levenskunst: het vermogen te anticiperen op omstandigheden, maar deze niet je levensgeluk te laten bepalen. Het vermogen te ontwikkelen innerlijk weerbaar te worden doordat naast goede emotieregulatie en karaktervorming onze gedachtenkracht heel bewust wordt aangewend.

• Vind jij jezelf een pessimist, een realist of een optimist?
• Zijn er bij tegenslag bepaalde patronen in je denken te ontwaren?
• Heb je ook positieve gedachten die met enige regelmaat terugkomen?

Het leven kan als een kunstwerk worden gezien, iets dat de mens oproept zorg en aandacht te besteden aan hoe hij of zij leeft. Levenskunst maakt bewust van de creatieve en scheppende kracht van gedachten: we kleuren met onze gedachten ons leven en daarmee de wereld om ons heen en voor dat proces zijn wij zelf verantwoordelijk. Het gaat om de mogelijkheid dat we naast een zeker realisme ons hoofd kunnen vullen met optimistische en positieve gedachten, juist vanuit het besef dat gedachten onze werkelijkheid vormen. Te werken aan karaktervorming door zowel discipline als zelfcompassie te ontwikkelen om zo in staat te zijn om gedachten op constructieve wijze te sturen. Te werken aan de innerlijke kracht om omstandigheden zeker op te merken, maar ons er met mate door te laten raken. De mens is daarbij ‘een project in wording’, een voortdurend lerend wezen, waarbij het ontwikkelen van deze innerlijk kracht en weerbaarheid een mooi humanistisch
streven is.

22/12/2024

En met mijn nieuwe boek gelijk de eerste review!

22/12/2024

Even reclame maken:

Mijn boek is uit!

Het is een jaarkalender waarbij ik wekelijks over een levensbeschouwelijke thema schrijf bezien vanuit humanistisch perspectief. Dit ter inspiratie om de meest (daad)krachtige, dappere, creatieve, integere en bovenal liefdevolle versie van onszelf te zijn.

Deze hoofdstukken vul ik aan met 'impressies uit het gevangenisleven': naast portretten van gedetineerden binnen uiteenlopende detentieregimes beschrijf ik observaties en overdenkingen rondom oorzaken van delictgedrag en het belang van een humaan detentiebeleid.

Een boek dat je niet wil missen! ;-)

Te bestellen via boekengilde.nl of bol.com of zonder verzendkosten bij mij thuis voor 20 euro op te halen.

Met veel dank aan Jantine van den Top over het grafisch ontwerp.

08/11/2021

Maandagochtendoverweging: vrijdenker of vrijbuiter?

Elke vrijdag begeleid ik bezinningsbijeenkomsten waarbij ik samen met gedetineerden stil sta bij een levensbeschouwelijk thema. De maand november staat in het teken 'Vrijdenken' en het liedje van Racoon vormde vanwege de tekst

“De waarheid is niet wat je leest, maar waar jij op bent gaan bouwen, dus geef je hart niet zomaar weg, wees niet te slecht van vertrouwen. De waarheid is niet wat je leest, maar waar jij van bent gaan houden.”

ons uitgangspunt voor gesprek. Vooral ook omdat het bij uitstek vrijdenkers zijn die onderzoeken wat als waarheid wordt verkondigd om zelf tot conclusies te komen. Ze zijn dus voorstander om twijfel toe te laten, op onderzoek uit te gaan en op basis van origineel denken voorbij gebaande paden te treden. Een vrijdenker kijkt dus verder dan wat ‘normaal’ is om ruimte te creëren voor nieuwe gedachten. Dit om in vrijheid een authentiek antwoord te kunnen formuleren op de vraag wat waarheid is.

Het Humanisme kent een lange traditie van vrijdenkers, maar wie is nu volgens jou een vrijdenker? En op welke wijze wijken zijn of haar gedachten af van de rest? En sterker nog, heeft hij of zij een punt?

Racoon – Geef Je Hart Niet Zomaar Weg (Official Video) Download of Stream: https://Racoon.lnk.to/GeefJeHartNietZomaarWeg Instagram - https://instagram.com/ra...

27/03/2021

Kracht naar kruis (of was het nou kruis naar kracht?🤔)

Elke vrijdag leid ik in de P.I. gespreksgroepen die in de weken voorafgaand aan Pasen over gerelateerde thema's gaan. Zoals gisteren: zoals Jezus zijn kruis moest dragen, krijgt ieder mens met lijden te maken. Ieder mens krijgt zijn portie lichamelijke en emotionele pijn te verduren en de vraag is welk kruis jij te dragen hebt en met hoeveel kracht. En welke betekenis deze last voor jou heeft of misschien later wel krijgt.

Lichamelijke pijn heeft een belangrijke signaleringsfunctie en is daardoor onmisbaar om te overleven. Voor het gezond houden van je lichaam doe je er goed aan deze signalen op te pikken zodat je je leefstijl kunt aanpassen. Bij emotionele pijn is het misschien niet anders. Gedetineerden noemden echter dat zij emotionele pijn veel moeilijker te dragen vinden dan lichamelijk pijn (kun je negeren), juist omdat het minder tastbaar is en lang kan duren voor het overgaat. Ook noemden zij hoe waardevol het is deze pijn met een betrouwbare ander te kunnen delen, juist omdat dàt kan maken dat je niet bezwijkt onder de last. De pijn te uiten en daarmee te doorvoelen en te doorleven om zo niet alleen de kracht, maar misschien ook wel de transformerende werking te vinden die diep verscholen ligt in die pijn.

Met de kruisiging van Jezus werd de basis gelegd voor het Christendom, iets waardoor wij 2000 jaar na dato nog altijd Pasen vieren. Voor mij als Humanist is het een mooi moment om stil te staan bij welke kruis ik/jij te dragen heb om zo te ontdekken welk signalen je krijgt om je levenspad gezond te blijven bewandelen.

Schilderij: Rembrandt- De drie kruizen

11/01/2021

Vanochtend is Ellis overleden. ברוך דיין אמת.

Ellis was 1 van de Holocaustoverlevenden die ik gedurende de 10 jaar dat ik in Jeruzalem werkte, leerde kennen en een diepe indruk op me maakte. Want ondanks, of misschien wel dankzij, de littekens die de gruwelheden van WOII hadden achter gelaten, was Ellis er op gebrand iets moois van iedere dag van haar leven te maken. Ze liet zich door niets en niemand de wet voorschrijven en zocht altijd naar iets positief. Ze zocht en vond altijd iets creatiefs te doen, te zeggen of te schrijven en als er niets positiefs was, dan verzon ze het gewoon. Ze leefde voor hoe veerkrachtige de menselijke geest kan zijn en dat je altijd, maar dan ook altijd lekker eigenwijs dat moet waar je het meest plezier aan beleeft!

Ellis vertegenwoordigt een generatie Holocaustslachtoffers die ten tijde van de oorlog oud genoeg waren om nog heldere herinneringen te hebben aan die tijd. Aan die oorlog, die zo traumatisch was en diepe sporen na liet op hun levens. Ik voel me bevoorrecht dat ik hen en met hun vele verhalen heb leren kennen, verhalen die ik in mijn hart meedraag en mij aanzetten om ten alle tijden iets te maken van het leven dat me geschonken is. De herinnering aan Ellis en Jeruzalem zet me aan niet te leven volgens de meningen of oordelen van anderen, maar altijd trouw proberen te blijven aan mijn innerlijk gevoel van waarheid. Authentiek en eigengereid een eigen weg te bewandelen om zo, op basis van het plezier en de liefde die op dat pad te vinden is, hopelijk aan bij te dragen dat de Holocaust voorgoed tot het verleden zal behoren.

❤

05/12/2020

Ik werk op dit moment aan een verhalenserie waarin ik de vraag stel 'waar geloof je in als je niet gelovig bent?' en ik kan volmondig zeggen dat ik in Sinterklaas geloof! Ik geloof in de kracht van deze Nederlandse traditie o.a. omdat het me de kans geeft om met gedetineerden over het thema 'geven en nemen' in gesprek te gaan. Of nog beter 'geven en ontvangen', omdat, zoals een gedetineerde terecht opmerkte, bij ontvangen de ander altijd heeft ingestemd met het geven en daardoor sprake is van repect en afstemming. Als je enkel neemt, is dat niet zo.

Het kracht van Sinterklaas bestaat er voor mij uit dat je wordt aangezet om na te denken wat die ander blij zou maken. Dit 'eenvoudige kinderfeest' stimuleert je dus tot inleving en laat daarmee de waarde van empathie zien, juist omdat je beseft dat wanneer iemand anders dat voor jou doet jij gaat krijgen wat op jouw verlanglijstje staat. En jou dus blij maakt. Als het geschenk daarbij ook nog 'verpakt' is in aandacht en tijd dan krijg je ook nog een immaterieel cadeau dat misschien nog wel het meest waardevol is.

Wat is eigenlijk leuker: geven of ontvangen?

Ik hoop iig dat je mag krijgen wat op je verlanglijstje staat en dat je de vreugde van het geven mag ervaren.

Fijne pakjesavond!

PS: ik heb gedetineerden lootjes laten trekken en onderstaand was 1 van de gedichten die geschreven zijn. Het kwam samen met een blikje cola als cadeau. 😀