24/07/2026
Nieuwe overdenking over het mysterie van het lijden 🙏🏻
‘En de HEERE bracht een omkeer in het levenslot van Job, toen hij gebeden had voor zijn vrienden. De HEERE vermeerderde alles wat Job bezeten had tot het dubbele toe.’
Job 42:10 HSV
Het verhaal van Job is erg ingrijpend en raakt me altijd weer. Je kunt je er niet eens een voorstelling van maken hoe het moet zijn om ál je kinderen (10!) te verliezen, al je bezittingen en je gezondheid. Hartverscheurend… En dat terwijl Job een rechtvaardig man was. Dat roept vragen op. Ook bij Job zelf. Hij richt zijn vragen tot de Allerhoogste, tot God: Waarom? Waarom ik? Hij eist een antwoord. Hij stelt eerlijke vragen, waarin we ons allemaal wel herkennen wanneer wij lijden meemaken in ons leven.
Let ook op wat Job niet doet: hij vervloekt God niet, keert Hem niet de rug toe. Ook geeft hij ons geen instructies hoe we met lijden om moeten gaan. Lijden is een mysterie, en Job leert om dit mysterie te respecteren. Is het grootste mysterie niet dat we juist in ons lijden naar God gedreven worden, Hem aanbidden, vol verwondering Hem liefhebben, dwars door het lijden heen?
Moeten we dus niet in plaats van het lijden willen verzachten, het juist binnengaan om daar God te ontmoeten? Hoe moeilijk dat soms ook is. We mogen hoop hebben, dat God Die ons lijden ziet, onze pijn deelt. God geeft Job antwoord, maar niet het antwoord dat hij verwacht. God schenkt Hemzelf, Hij toont Job Zijn glorie en majesteit. Dat maakt Job nederig. En dan keert God het levenslot van Job om. Hij zegent hem opnieuw met tien kinderen en vermeerdert al zijn bezittingen tot het dubbele toe. God zorgt voor herstel, dat wil Hij voor jou ook doen. Is het niet in dit leven, dan wel in het eeuwige leven waarnaar we op weg zijn. Een toekomst vol van hoop!
Gebed: Vader, wilt U ons nederig maken als Job? Dat we elke dag opnieuw in verwondering mogen raken over Uw glorie en majesteit. Dat we oog hebben voor de prachtige Schepping die U ons heeft gegeven en U hiervoor mogen danken en prijzen. Amen.
Geschreven door: Paulien Schippers