Mooie Uitvaart

25/12/2024

16/12/2024

https://rouwenenvierenleiden.nl/fotos

In de kas is er stilte en tijd voor jou of je nu alleen komt of met meer. De vrijwilligers zorgen ervoor dat iedereen even een moment alleen kan hebben in de kas. Is het was drukker en heb je behoefte aan wat tijd alleen, kom dan gewoon nog een keertje.En verder kun je:

18/11/2024

Hartesprongetjes….
Ik schreef er al eerder over,
nabestaanden die me soms een berichtje sturen
tijdens het vervolg van hun leven
na het afscheid waarin ik ze bijstond.
Soms betreft het een nagedachtenis
en vaker een periodieke update.
Vanochtend een grote hartesprong
van een jonge vrouw met wie ik intens contact had rondom het afscheid van haar man
die plots uit het leven was gerukt.
Ze bleef achter met twee kleine kindjes.
Ze appt
dat ze een nieuwe lieve man in haar leven heeft toegelaten
en dat ze in blije verwachting is.
Och, wat een fijn bericht.
Ik voel het in mijn hart,
mijn blijheid voor haar en haar kinderen…

10/10/2024

Jammer dat ik er zelf niet bij kan zijn…

Enkele maanden geleden maakten we kennis, om te praten over het aankomend afscheid van
zijn moeder en daarna ook dat van hem.
Zijn ziekte bepaalde een andere volgorde…
Een paar weken geleden belde het Hospice met de vraag of ik de volgende dag kon komen,
meneer zou die dag arriveren omdat medisch niets meer mogelijk was en hij wilde me snel
spreken.
Meerdere malen bezocht ik hem. We ontwierpen samen de kaart en het afscheid kreeg steeds
meer vorm. En telkens als ik weg ging bedankte hij: “het klinkt misschien gek, maar ik vind het
echt gezellig om samen met jou aan mijn afscheid te werken”. “Wel jammer dat ik er zelf niet bij kan zijn.”
Ondanks de hevige pijn en zijn ongemak bleef deze bijzondere man positief en grappig. Hij keek uit naar de verlossing door euthanasie. Ik sprak hem voor het laatst twee dagen daarvoor en bij
het afscheid nemen bedankten we elkaar:
ik hem voor zijn vertrouwen,
hij mij voor onze fijne gesprekken en voor het regelen van alles.
Vandaag was zijn afscheid,
lag hij in zijn nette pak met stropdas
in de door hem gekozen kist,
klonk de door hem gekozen muziek,
sprak ik de door hem gedicteerde woorden uit
en waren er bloemen van zijn eigen bloemist

12/09/2024

Zo mooi…
Wat ik mooi vind doet er eigenlijk helemaal niet toe.
Het wordt me wel vaak door naasten gevraagd tijdens de aanloop naar een afscheid.
En dan probeer ik vooral te achterhalen wat zij mooi vinden.
Maar aan het begin van deze week hoorde ik het mezelf heel luid en duidelijk uitspreken: “Dit vind ik nou zo mooi!”
In een pittoreske kerk van een gemoedelijk “ons-kent-ons dorp”
was het afscheid van een oudere dame.
Na de dienst werd zij begraven op het kerkhof rondom de kerk.
En terwijl daarna in de kerk het informeel samenzijn gaande was,
stroopten de vrijwilligers hun mouwen op voor het dichten van het graf. Heel geoefend en gewoon met de schep.
Op veel plekken gebeurt dit uit het zicht en mechanisch.
De mensen die op huis aan gingen liepen er langs en vonden het heel gewoon om deze allerlaatste stap van een begrafenis te aanschouwen…

…en juist dat vond ik nou zo mooi!

01/07/2024

Zelluf doen!

…zoals kleine hummels dat zo duidelijk kunnen zeggen
en wat met het vorderen van leeftijd misschien wel afneemt omdat het “gebruikelijk” is dat sommige dingen nou eenmaal door anderen worden gedaan.
Maar niet voor deze familie
met een oorsprong op de boerderij en in de natuur….
Veel te vroeg moeten ze afscheid nemen van een alleenstaande moeder die – omarmd door haar broers en zussen - drie prachtzonen achterlaat.
Geen rouwauto, geen kist, geen rouwcentrum….
maar vervoer door haar zoons met de Vito van hun oom,
een baar gemaakt door een broer met wilgentenen van het erf waar ze opgroeide,
de opbaring achter het huis van haar en haar jongens
en een condoleance op de plek waar ze zo graag was, haar volkstuin

Wat is er hard gewerkt
en wat was dit uniek;
het allermooiste afscheid voor hun allerliefste moeder…

01/07/2024

Zelluf doen!

…zoals kleine hummels dat zo duidelijk kunnen zeggen
en wat met het vorderen van leeftijd misschien wel afneemt
omdat het “gebruikelijk” is dat sommige dingen
nou eenmaal door anderen worden gedaan.
Maar niet voor deze familie
met een oorsprong op de boerderij en in de natuur….
Veel te vroeg moeten ze afscheid nemen van een alleenstaande moeder die – omarmd door haar broers en zussen - drie prachtzonen achterlaat.
Geen rouwauto, geen kist, geen rouwcentrum….
maar vervoer door haar zoons met de Vito van hun oom,
een baar gemaakt door een broer met wilgentenen van het erf waar ze opgroeide,
de opbaring achter het huis van haar en haar jongens
en een condoleance op de plek waar ze zo graag was, haar volkstuin

Wat is er hard gewerkt
en wat was dit uniek;
het allermooiste afscheid voor hun allerliefste moeder…

29/06/2024

https://www.facebook.com/share/p/jicDfwj9DQwZk9KV/

Atelier Ester de Fijter Autobiografisch schrijven wanneer je een overleden dierbare mist VANAF SEPTEMBER 2024 WEER NIEUWE WORKSHOPS! Autobiografisch schrijven over rouw is schrijven over liefde, is schrijven over houden van. Het is schrijven over wat voor jou belangrijk is, over de verbinding die bl...

26/01/2024

Overlijden van een nabestaande...
Als uitvaartbegeleider gebeurt het me soms
dat na een uitvaart
de band met een nabestaande van de overledene
hecht blijft.
Mensen die ik niet persé vaker zie
maar waarmee ik wel de intimiteit van het afscheid deel.
Met wie ik soms afspreek voor een koffie of drankje.
Een dierbaar contact, zeker ook voor mij.
En wat hakt het er dan in
als ik, volledig onverwacht, wordt gebeld
over het aankomend overlijden van deze persoon
die, net als zijn partner destijds,
nog veel te jong is om te moeten stoppen met het leven.

31/12/2023

2023 is bijna klaar...
Een jaar waarin veel voorbij kwam, zowel in mijn privé- als in het werk-leven.

Mijn vader overleed en als kleine familie organiseerden we met elkaar een prachtig afscheid met veel dierbaren om ons heen...we missen onze Patras Familias.
Met zijn overlijden werd de zorg voor mijn moeder groter, gelukkig doen mijn zus en ik het samen en zijn er lieve mensen die ook belangrijk bijdragen.
Maar, eerlijk is eerlijk: best zwaar en belastend deze mantelzorg.

Gelukkig was er ook veel fijns: onze lieve meiden gaan goed en samen met dierbaren zijn veel mooie herinneringen gemaakt; lekker thuis, weekenden weg, vakanties, popconcerten en festivals. Ik ben het me bewust: een groot voorrecht.

Ook dit jaar gaven bekenden en onbekenden mij het vertrouwen
om hen te ondersteunen in het afscheid van hun dierbare:
groot of klein
thuis, in een uitvaartcentrum, kerk of op een minder gebruikelijke plek
maar allemaal maatwerk waardoor het paste bij hen en de overledene.

Sommige overlijdens waren verwacht en andere volledig onverwacht, overledenen die ruim op leeftijd waren en sommigen nog heel jong.
En waar de dood voor de een als een opluchting en met aanvaarding kwam, liet deze anderen in shock achter.
Soms maakte ik voor het overlijden al kennis en werd er al over het afscheid nagedacht
en in andere gevallen was daartoe geen mogelijkheid of behoefte.

Na inmiddels bijna 13 jaar voelt het nog altijd goed om mensen bij te staan in de periode rondom het verlies van een naaste.

2024 gaat bijna beginnen.
Met dierbaren om me heen duik er in,
nieuwsgierig naar wat me te wachten staat.

Ik wens iedereen
sterkte in het gemis
liefdevolle aandacht
veiligheid en gezelligheid
gezondheid en energie