04/06/2026
Soms voelt rust helemaal niet veilig.
Zeker niet
als je lang hebt geleefd in onrust.
In spanning.
In overleven.
Als je gewend bent geraakt aan alert zijn.
Aan aanpassen.
Aan voelen dat er elk moment iets kan gebeuren.
Dan voelt rust niet meteen fijn.
Maar leeg.
Onwennig.
Misschien zelfs spannend.
Alsof je lichaam niet weet
wat het ermee moet.
En dat is niet gek.
Een lichaam dat lang heeft moeten overleven,
moet vaak opnieuw leren
wat veiligheid is.
Stapje voor stapje.
Niet forceren.
Niet ineens alles loslaten.
Maar kleine momenten
waarin je misschien even voelt:
ik hoef nu niet op mijn hoede te zijn.
En ergens geloof ik ook dit:
Dat God niet schrikt van hoe moeilijk rust soms is.
Dat Hij niet boos is
als vertrouwen langzaam gaat.
Dat veiligheid mag groeien.
Zacht.
Rustig.
In kleine stukjes tegelijk.
Misschien is dat ook genade.
Niet dat alles meteen opgelost is.
Maar dat je onderweg mag zijn
en toch al gedragen wordt.
Voelt rust voor jou soms ook ongemakkelijk?
Je bent daarin niet alleen 🤍
