12/04/2026
Gisteren mochten we iets bijzonders vieren.
50 jaar Stichting Katholieke Charismatische Vernieuwing.
Het begon 54 jaar geleden, bij de geboorte van hun dochter. Anton en Nellie Ruiter baden het Onze Vader, dankbaar met hun pasgeboren kindje in hun armen. En midden in die dankbaarheid klonk er iets: "Ben ik werkelijk júllie Vader?"
Zo begon het.
In hetzelfde ziekenhuis zagen ze een protestants echtpaar bidden, op een manier die hen raakte. Ze raakten in gesprek, sloten zich aan bij hun gebedsgroep en trokken twee jaar lang met elkaar op. Daarna keerde Ed Arons met zijn vrouw Karin terug uit Nieuw-Zeeland, waar zij de Heer op een heel persoonlijke manier hadden leren kennen. Dezelfde taal. Dezelfde Vader. Samen startten zij een nieuwe gebedsgroep in Eindhoven, en voor je het wist waren er meer dan honderd gebedsgroepen verspreid over heel het land.
Ed had zich als eerste aangemeld voor deze jubileumdag. Hij is onlangs overleden. Zijn naam draagt deze dag mee.
Anton kon er gisteren ook niet bij zijn vanwege zijn gezondheid. Maar zijn woorden waren er wél. Mede-oprichter Frans van der Staak was er gelukkig wel bij, en we eerden hem voor alles wat hij heeft bijgedragen.
We begonnen de dag met een Mis, voorgegaan door Mgr. Mutsaerts, gevolgd door lofprijzing in gebed en zang.
Het voelde als thuiskomen.
Die warme, onmiskenbare aanwezigheid van mensen die God met elkaar delen.
Maar gisteren was niet alleen terugkijken.
We sloten ook een hoofdstuk af. Na bijna 30 jaar namen we afscheid van de Jozefsgaarde in Helmond, als laatste keer samen. Ps. Koos zegende het huis en ons met wijwater. Een moment van dankbaarheid en overgave tegelijk.
Want we gaan verder.
KCV heeft een nieuw thuis gevonden in Nijmegen. Er waren workshops over huiskringen opstarten, over Jong KCV, over hoe we de oogst van 50 jaar meenemen naar wat nog komt.
We zijn benieuwd wat de aankomende 50 jaar de KCV naar toe brengt, maar één ding is zeker: God leidt ons de weg.
Zoals we samen zongen: I have decided to follow Jesus. No turning back.
