03/08/2026
Er zijn momenten waarop woorden tekortschieten. Vooral wanneer iemand die je liefhebt overlijdt. Rouw is geen probleem dat opgelost hoeft te worden. Het is liefde die haar weg zoekt nadat de vorm is veranderd.
Toch wil ik je uitnodigen om eens op een andere manier naar de dood te kijken.
Misschien ken je de levenscyclus van een libelle. Voordat een libelle vrij door de lucht vliegt, leeft zij soms jarenlang onder water als larve. Daar bevindt zich haar hele wereld. Haar vriendjes zijn daar, haar leven is daar. Ze weet niet beter.
Op een dag gebeurt er iets wonderlijks. Ze voelt een drang om langs een rietstengel omhoog te klimmen. Niet omdat ze haar leven onder water wil verlaten, maar omdat haar ontwikkeling daarom vraagt. Ze bereikt het wateroppervlak, haar oude omhulsel barst open en langzaam ontvouwt zich een prachtige libelle. Voor het eerst voelt ze de warmte van de zon en ontdekt ze een wereld waarvan ze het bestaan nooit had kunnen vermoeden.
Stel je nu eens voor dat die libelle naar beneden kijkt. Ze ziet haar vriendjes nog steeds onder water zwemmen. Ze ziet hun leven doorgaan. Misschien ziet ze zelfs hun verdriet omdat zij denken dat hun vriend verdwenen is. Maar vanuit haar nieuwe werkelijkheid weet de libelle iets wat zij nog niet kunnen begrijpen.
“Ik ben niet weg. Ik ben alleen niet meer waar jullie mij zoeken.”
Voor mij is dat een prachtige metafoor voor wat overlijden kan zijn.
Binnen het spiritueel mediumschap kijken we niet naar de dood als een einde, maar als een overgang. Het lichaam heeft zijn taak volbracht, maar bewustzijn, persoonlijkheid en liefde gaan verder. Niet als een vaag idee, maar als een werkelijkheid die ik door de jaren heen, in honderden contacten met de spirituele wereld, telkens opnieuw heb mogen ervaren.
Dat betekent niet dat verdriet verdwijnt.
Het betekent ook niet dat je iemand minder mist. Rouw blijft rouw. De lege stoel blijft leeg. De stem die je zo graag nog één keer zou willen horen, klinkt niet meer zoals vroeger. Juist daarom doet verlies zo’n pijn. Maar er mag naast die pijn ook een andere gedachte ontstaan. Wat als degene van wie jij afscheid hebt moeten nemen, net als de libelle, alleen een andere wereld heeft betreden?
Een wereld die wij met onze fysieke ogen nog niet kunnen zien, maar waarin liefde nog steeds bestaat. Waar herinneringen niet verdwijnen. Waar verbinding niet ophoudt. Zij kijkrn net als de libelle boven het water, nog altijd liefdevol naar ons. Niet om ons leven over te nemen of iedere keuze te sturen, maar eenvoudig omdat de band die liefde heeft opgebouwd, sterker is dan de dood.
Wanneer ik demonstraties of een prive reading van mediumschap geef, zie ik telkens weer hoe liefde doorgaat. Niet omdat ik dat graag wil geloven, maar omdat de bewijzen die vanuit de spirituele wereld worden gegeven steeds opnieuw laten zien dat onze dierbaren hun persoonlijkheid behouden. Hun humor, hun karakter, hun herinneringen en vooral hun liefde.
Daarom geloof ik dat de dood niet het laatste hoofdstuk is.
Hij is een bladzijde die wordt omgeslagen.
En ooit zal ieder van ons, net als die libelle, ontdekken dat er een werkelijkheid bestaat die veel groter is dan we ons vanuit het water konden voorstellen. Tot die tijd mogen we leven. Herinneren. Huilen. Lachen. Liefhebben.
En misschien af en toe, wanneer een libelle vlak langs je heen vliegt, heel even glimlachen bij de gedachte: De dood niet een afscheid voor altijd, maar slechts de overgang naar een andere manier van bestaan. Geen ‘tot nooit’… maar een liefdevol ‘tot ooit’.
