06/09/2026
Tertia en ik willen jullie graag het (levens)verhaal vertellen van Vanessa Asaimi. Voor ons is zij een echte Surinaamse geloofsheld.
Toen wij in 1993 in Suriname gingen werken, haalden wij Vanessa iedere zondag op om samen naar de kerk te gaan. Ze was toen nog maar negen jaar oud, een meisje uit een achterstandswijk. Ze woonde in een vervallen huis, aan een zandweg waar je na een beetje regen met de auto direct kon vast komen te zitten in de modder en diepe kuilen. Maar iedere zondag stond Vanessa daar op ons te wachten, keurig gekleed in haar hagelwitte Jongsoldatenuniform van het Leger des Heils. Waar andere kinderen en leeftijdsgenoten misschien vooral bezig waren met spelen en genieten van hun jeugd, bleef Vanessa trouw aan haar belofte aan God. Ze was jong, verlegen en stil, maar haar geloof was oprecht en standvastig.
Jaren later gebeurde er iets onverwachts. Vanessa kreeg een relatie met één van de stoerste jonge mannen van het Leger des Heils in Pontbuiten: Siegfried. Toen zij trouwden, haalde Siegfried zijn bruid Vanessa op met één van de duurste limousines die je in Suriname kunt huren. Wat een bijzonder contrast met het kleine meisje dat wij jaren daarvoor iedere zondag langs die onverharde zandweg hadden opgehaald.
En nu, zoveel jaren later, is Vanessa Tuinfort-Asaimi 42 jaar oud. Ze is al jaren getrouwd, moeder van drie kinderen en een vrouw met verantwoordelijkheid. Op haar werk geeft ze leiding aan een team van mensen en daarnaast heeft ze haar eigen onderneming. Samen hebben Siegfried en Vanessa hun eigen huis gebouwd. En hun droom gaat verder: ze willen een zwembad aanleggen, niet alleen voor hun eigen kinderen, maar ook voor de kinderen uit de buurt. Vanessa is inmiddels Korpssergeant-majoor van Korps Pontbuiten. Dat betekent dat zij leiding geeft aan deze kerkelijke gemeente, met alle activiteiten en verantwoordelijkheden die daarbij horen.
Toen ik de afgelopen dagen in Suriname was, heb ik met open mond gekeken en geluisterd. Het was bijzonder om te zien hoe dat trouwe, jonge, verlegen en gelovige meisje van toen is uitgegroeid tot een zelfverzekerde en sterke vrouw: vol geloof, vol ideeën en vol vertrouwen in de toekomst. Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf:
“Alle inspanningen van de jaren waarin Tertia en ik in Suriname hebben gewerkt, zijn het allemaal waard geweest – al was het alleen maar om dat ene jonge meisje.” En dat is precies de bemoediging die Tertia en ik jullie willen meegeven. Als je met al je bloed, zweet en tranen maar één mens hebt kunnen helpen – geestelijk of lichamelijk – dan is het al de moeite waard geweest.
Misschien zien we niet altijd direct wat onze inspanningen teweegbrengen. Misschien weten we soms niet eens wat er later van iemand terechtkomt. Maar een klein gebaar, een luisterend oor, een lift naar de kerk, aandacht voor een kind of het delen van Gods liefde kan een veel grotere betekenis krijgen dan we ooit hadden kunnen vermoeden.
Jezus zegt in Mattheüs 25:40: “Toen u dit voor één van mijn minste mensen hebt gedaan, deed u het voor Mij.” Met andere woorden: wanneer wij goeddoen aan onze medemensen, wanneer wij iemand helpen, bemoedigen, liefhebben of op weg helpen, dan doen we dat als het ware voor God Zelf.
Het verhaal van Vanessa herinnert ons eraan dat geen enkele investering in een mensenleven te klein is. Misschien is er vandaag maar één persoon die jouw hulp nodig heeft. Misschien kun jij voor één iemand het verschil maken. Doe het. Want één leven dat verandert, is al de moeite van een heel leven waard. En wie weet, kijk je jaren later terug en ontdek je dat juist dat ene kleine meisje, die ene jongen, die ene mens, een geloofsheld is geworden. Zoals Vanessa.
